Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

IV SAB/Wr 119/26

Wyrok WSA we Wrocławiu z 22 października 2026 r., IV SAB/Wr 119/26 – usługi opiekuńcze

Wynik

Zobowiązano do podjęcia czynności

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia
22 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Asesor WSA Marcin Jarecki (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 22 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta Jawora w przedmiocie udostępnienia materiału dowodowego I. stwierdza przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta Jawora w przedmiocie rozpoznania wniosku strony skarżącej z 8 października 2026 r. o udostępnienie materiału dowodowego z akt sprawy; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta Jawora nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Burmistrza Miasta Jawora do załatwienia wniosku strony skarżącej w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. oddala dalej idącą skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

M. G. (dalej: strona, skarżący) pismem z 26 stycznia 2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Jaworze, działającego w imieniu Burmistrza Jawora (dalej: organ), w przedmiocie udostępnienia materiału dowodowego z akt sprawy. Jak wynika z treści skargi oraz z akt administracyjnych, wnioskiem z 8 października 2025 r. skarżący, działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej k.p.a.), wystąpił do organu o udostępnienie materiału dowodowego w postaci potwierdzonej kopii "umowy zawartej w dniu 11 lutego 2010 r. zawierającej moje oświadczenie woli dotyczące odpłatności za pobyt Pani A. G1. w Domu Pomocy Społecznej w Jaworze filia M.". Skarżący wskazał, że organ wydał wobec niego kilkanaście decyzji administracyjnych, kilka tytułów egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcia odmawiające zwolnienia z odpłatności, w których treści powoływano się na zawartą z nim umowę z 11 lutego 2010 r. dotyczącą partycypacji w kosztach pobytu matki w domu pomocy społecznej. Stąd też skarżący wystąpił do organu o jej przesłanie, względnie wydanie rozstrzygnięcia odmownego. Dodał także, że występował już kilkukrotnie o udostępnienie mu tego dokumentu oraz wyraźnie zastrzegł, aby organ nie przesyłał mu umowy z 22 lutego 2010 r. Organ w odpowiedzi na powyższy wniosek poinformował skarżącego w piśmie z 15 października 2025 r., nr [...], że w materiale dowodowym nie ma umowy z 11 lutego 2010 r. zawierającej oświadczenie woli skarżącego. Jest natomiast umowa z 22 lutego 2010 r. W tym kontekście organ podkreślił, że powoływanie się na umowę z 11 lutego 2010 r. we wskazanych przez stronę decyzjach administracyjnych było skutkiem omyłki pisarskiej dotyczącej samej daty jej zawarcia. Jest bowiem oczywistym, że umowa ze skarżącym nosi datę 22 lutego 2010 r. Skarżący traktując powyższe pismo jako odmowę udostępnienia materiału dowodowego z akt sprawy, wniósł na nie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej: Kolegium). Kolegium, kwalifikując wystąpienie skarżącego jako ponaglenie na bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku z 8 października 2025 r. o udostępnienie akt sprawy w części dotyczącej umowy z 11 lutego 2010 r., uznało je za uzasadnione oraz m.in. zobowiązało organ do rozpatrzenia wniosku strony w terminie do 12 listopada 2025 r. (postanowienie Kolegium z 4 listopada 2025 r., nr SKO/SR-418/62/2025). W podjętym rozstrzygnięciu Kolegium podkreśliło, że skarżący wyraźnie domagał się wydania mu żądanego przezeń dokumentu, względnie dokonania odmowy w takiej formie procesowej, którą mógłby poddać kontroli instancyjnej. A skoro tak, to organ winien albo udostępnić mu rzeczoną umowę, albo wydać postanowienie odmowne, zgodnie z dyspozycją art. 74 § 2 k.p.a. Organ, pismem z 13 listopada 2025 r., nr [...] wydanym w nawiązaniu do postanowienia Kolegium, po raz kolejny poinformował skarżącego, że powoływanie się w wydanych dotychczas decyzjach na umowę zawartą z nim 11 lutego 2010 r. stanowiło omyłkę pisarską, gdyż w rzeczywistości umowa taka została zawarta 22 lutego 2010 r. W związku z tym organ przesłał stronie uwierzytelnioną kopię tego dokumentu, zaznaczając jednocześnie, że jest to jedyna umowa zawarta ze skarżący, jaką organ posiada. W uzasadnieniu złożonej skargi strona stwierdziła, że organ nie podjął jakichkolwiek efektywnych działań zmierzających do załatwienia wniesionego przez nią żądania. Powinien on bowiem wydać mu opisaną przez niego umowę z 11 lutego 2010 r. bądź podjąć rozstrzygnięcie odmowne. Co było tym bardziej uzasadnione, że skarżący umowy takiej nigdy nie zawarł, a ta, która znajdowała się w aktach sprawy i datowana była na 11 lutego 2010 r., dotyczyła zupełnie innej osoby – S. G2. Jeśli odwoływanie się do niej było omyłką pisarską ze strony organu, winien on dokonać w tym zakresie stosowanego sprostowania. Nie udostępniając mu zaś żądanego dokumentu ani nie wydając rozstrzygnięcia odmownego, organ – w ocenie skarżącego – nie chce dopuścić do kontroli rzekomo złożonego przez niego oświadczenia w zakresie pokrywania kosztów pobytu matki w domu pomocy społecznej. Zdaniem strony, pięcioletni okres oczekiwania na wydanie dokumentu stanowiącego podstawę skierowanych do niego decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa. Organ wykorzystuje bowiem fakt, że skarżący jako obywatel R. nie zna polskiego prawa i jest pozbawiony możliwości uzyskania pomocy prawnej w tym zakresie. Z tych powodów skarżący wniósł o zobowiązanie organu do doręczenia mu problematycznej umowy z 11 lutego 2010 r. w terminie miesiąca lub wydanie decyzji bądź postanowienia o przyczynach jej niedoręczenia, stwierdzenie przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ustalenie osób temu winnych oraz przyznanie kwoty pieniężnej tytułem odszkodowania. W odpowiedzi na skargę organ przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania i zwrócił uwagę na wyczerpujące zawiadomienie strony w zakresie posiadanych dokumentów. Skarżący w piśmie procesowych z 25 czerwca 2026 r. podkreślił, że w aktach sprawy znajdował się umowa z 11 lutego 2010 r., tyle że została ona zawarta z inną osobą. Ta zaś, którą on zawarł 22 lutego 2010 r., nie dotyczyła pokrywania kosztów pobytu matki w DPS w M., a w DPS w Jaworze. Nadto była ona nieważna z mocy prawa i nie było w tym wypadku mowy o jakiejkolwiek omyłce pisarskiej. Sąd w swoim wyroku winien wyjaśnić rozbieżności w zakresie treści decyzji wydawanych przez organ względem powoływania się na umowę z 11 lutego 2010 r., a także fakt, że zgodnie z twierdzeniami organu taki dokument nie istnieje. Mając na uwadze wskazane okoliczności skarżący podtrzymał wniesioną skargę, domagając się od organu wydania problematycznej umowy bądź podjęcia rozstrzygnięcia odmownego, gwarantującego możliwość kontroli instancyjnej i sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika natomiast z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola sądowoadministracyjna obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego m.in. w k.p.a., do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Pojęcie przewlekłości zdefiniowane zostało przez art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. jako sytuacja, w której postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można więc mówić wówczas, gdy organ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny, podejmując czynności zbędne albo nie podejmując żadnych czynności w sprawie, także wtedy, gdy nie przekroczył jeszcze terminu do wydania decyzji bądź innego aktu. Pojęcie przewlekłość postępowania obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 10 września 2025 r., sygn. akt II OSK 673/25, 6 września 2023 r., sygn. akt I OSK 58/22 oraz 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 349/18 - dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia przywołane w dalszej części uzasadnienia). Dla uznania przewlekłego prowadzenia postępowania przez organu konieczne jest jednak uprzednie ustalenie, że był on zobligowany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy była kwestia udostępnienia stronie z akt zakończonych spraw z jej udziałem uwierzytelnionej kopii konkretnego dokumentu, tj. umowy z 11 lutego 2010 r. zawierającej oświadczenie woli skarżącego dotyczące odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej. Trzeba w tym miejscu wyraźnie zaznaczyć, że wniosek obejmujący powyższe żądanie został sformułowany przez skarżącego w piśmie z 8 października 2025 r. I od tego momentu dokonano też kontroli legalności działań organu. Ramy chronologiczne wynikające z wniosku strony, mimo nawiązywania do przeszłych wydarzeń, stworzyły zamknięty przedział czasowy, w którym oceniono postępowanie organu z punktu widzenia zgodności z obowiązującym prawem. Incydentalny charakter postępowania wywołanego wnioskiem o dostęp do materiałów z akt sprawy, w żadnym razie nie mógł skutkować jakąkolwiek weryfikacją prawidłowości decyzji wydanych w zakresie odpłatności za pobyt matki skarżącego w domu pomocy społecznej i zagadnień pochodnych (m.in. ewentualnego sprostowania omyłek pisarskich). Stąd też Sąd nie miał jakichkolwiek podstaw prawnych, aby się do nich odnosić. Jego rolą była zaś wyłącznie kontrola prawidłowości realizacji żądania strony wyrażonego we wniosku z 8 października 2025 r., związana z gwarantowanym jej ustawowo prawem dostępu do akt sprawy. W myśl art. 73 § 1 i 2 k.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Strona może również żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Z kolei art. 74 § 2 k.p.a. stanowi, że odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Prawo wglądu do akt jest jednym z podstawowych praw procesowych strony. Stanowi ono konkretyzację prawa strony wynikającego z zasady czynnego udziału w postępowaniu. Nie ma ono jednak charakteru absolutnego i w określonych sytuacjach może zostać ograniczone. Żądanie umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy i sporządzania z nich notatek i odpisów, a także uwierzytelnienia tych odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów może być bowiem załatwione albo poprzez czynność materialno-techniczną w postaci udostępnienia stronie akt i umożliwienia jej sporządzenia odpisów bądź wydania uwierzytelnionych odpisów, albo poprzez podjęcie postanowienia o odmowie udostępnienia akt na podstawie art. 74 § 2 k.p.a. Przy czym wydanie postanowienia, o którym mowa w tym przepisie powinno nastąpić w każdym przypadku, w którym organ odmawia udostępnienia akt czy też sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów bądź wydania uwierzytelnionych odpisów bez względu na przyczynę tej odmowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 1646/22 oraz 28 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 2811/15). Co istotne, przepisy k.p.a. nie przewidują odrębnych terminów dla załatwienia wniosku strony o udostępnienie akt, stąd zastosowanie tu znajduje ogólna zasada szybkości i prostoty postępowania wyrażona w art. 12 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2021 r., sygn. akt II OSK 958/21). Mając na uwadze poczynione rozważania trzeba stwierdzić, że wniosek strony z 8 października 2025 r. pozostaje nierozpoznany we właściwej formie już od ponad roku. Organ bowiem ani nie przekazał skarżącemu żądanego przezeń dokumentu ani nie odmówił jego wydania w drodze postanowienia, o którym mowa w art. 74 § 2 k.p.a. Można oczywiście zrozumieć motywy, jakimi kierował się organ oraz docenić próbę wyjaśnienia skarżącemu, że umowa z 11 lutego 2010 r., której udostępnienia się domaga, w rzeczywistości dotyczy innej osoby, a ta, której on jest stroną nosi datę 22 lutego 2010 r. Nie zmienia to jednak faktu, że działania organu przybrały charakter pozakodeksowy, a dodatkowo były zbyteczne oraz nieefektywne. Zamiast po raz kolejny tłumaczyć skarżącemu w formie zwykłego pisma, że powołanie się w wydanych przez organ decyzjach na zawartą z nim umowę, datowaną na 11 lutego 2010 r., było skutkiem omyłki pisarskiej, a właściwa umowa nosi datę 22 lutego 2010 r., organ powinien był skoncentrować się na realizacji dyspozycji art. 74 § 2 k.p.a. i odmówić wydania dokumentu o sprecyzowanych przez skarżącego parametrach, jeśli nie znajdował się on w aktach sprawy. Tego zresztą domagał się poniekąd również sam skarżący. Jak można bowiem wywnioskować z jego korespondencji, zdawał on sobie sprawę, jak kształtuje się materiał dowodowy. Złożony zaś przez niego wniosek, ukierunkowany był nie tyle na zdobycie konkretnego dokumentu, co wykazanie wadliwości wydanych przez organ decyzji. I o ile postępowanie toczące się na podstawie art. 73 § 1 i 2 k.p.a. w żadnym razie nie może stanowić – samo w sobie – kolejnej płaszczyzny sporu merytorycznego, dotyczącego obowiązku pokrywania kosztów pobytu członka rodziny w domu pomocy społecznej, o tyle obowiązki organu w ramach postępowania w przedmiocie udostępnienia akt stronom są jasne: albo przekazanie im żądanego dokumentu, albo podjęcie postanowienia odmownego, jeżeli dokumentu tego nie można udostępnić, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. Nie sposób nie zauważyć, że przedstawione alternatywy zostały organowi zakomunikowane w postanowieniu Kolegium z 4 listopada 2025 r. Mógł się więc do nich zastosować blisko rok temu. Zamiast tego organ zdecydował się przesłać skarżącemu umowę z 22 lutego 2010 r., czego ten w żadnym wypadku nie oczekiwał, dając temu wyraz w ostatnich akapitach swojego żądania. W konsekwencji, po upływie ponad roku od złożenia wniosku o udostępnienie materiału z akt sprawy, nie został on rozpoznany przez organ w wymaganej przez prawo formie. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało zatem na zasadzie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdzić w punkcie I sentencji wyroku, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku strony skarżącej z 8 października 2025 r. o udostępnienie materiału dowodowego z akt sprawy. Poddając analizie charakter stwierdzonego uchybienia należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że organ niezwłocznie podjął czynności po złożeniu wniosku przez skarżącego. Już bowiem 15 października 2025 r. udzielił mu pierwszej odpowiedzi, a także uzupełnił ją pismem z 13 listopada 2025 r. Bez zbędnej zwłoki przekazał również aktualnie rozpatrywaną skargę. Okoliczność zaś, że przyjął odmienną - i jak się okazało błędną - ścieżkę realizacji żądania strony, nie może powodować uznania jego działania za rażące naruszenie prawa. Powinno ono bowiem nosić cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługującej na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołującej dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dodatkowo, kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne ponadstandardowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2026 r., sygn. akt III OSK 2411/25). W działaniach organu, ukierunkowanych na wyjaśnienie skarżącemu istniejących sprzeczności w materiale dowodowym oraz służących zapewnieniu mu – zdaniem organu – najlepszej wiedzy na temat zgromadzonych dokumentów w aktach sprawy, nie sposób nie dostrzec przejawów dbałości o realizację postulatów strony. Nie można zatem uznać, że czynności podjęte przez organ, choć błędne z punktu widzenia prawa, stanowiły jego naruszenie w sposób rażący. Takiej kwalifikacji nie da się również przypisać organowi z racji na sygnalizowane przez skarżącego negatywne nastawienie wobec jego obywatelstwa oraz brak odpowiedniego wsparcia prawnego z uwagi na miejsce zamieszkania. Pierwsza z wymienionych kwestii w ogóle nie stanowiła jakiegokolwiek zagadnienia, a skarżący – jako strona postępowania – korzystał z przysługujących mu praw na równi z innymi, czego dowodem jest choćby wydany wyrok. Druga zaś nie zachodziła, gdyż skarżący, mimo zamieszkiwania w innym państwie, był w stałym kontakcie z organem, korzystając z efektywnych narzędzi komunikacji (e-PUAP), gwarantujących szybką i sprawną wymianę korespondencji. Ponadto sądowi z urzędu wiadomo, że w postępowaniach toczących się z udziałem skarżącego przed tut. sądem był on reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Świadczy to o możliwości zapewnienia sobie odpowiedniego wsparcia prawnego, pomimo znacznej odległości od organu. W rezultacie nie można przyjąć, ażeby stwierdzone przewlekłe prowadzenie sprawy przybierało postać kwalifikowaną i miało charakter rażącego naruszenia prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzeczono w punkcie II sentencji wyroku. Z uwagi na stwierdzone przewlekłe prowadzenie postępowania i dalsze pozostawanie przez organ w zwłoce, konieczne było zobowiązanie go do załatwienia wniosku strony w terminie gwarantującym realną możliwość zakończenia sprawy, tj. 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono w punkcie III sentencji niniejszego wyroku. W pozostałej części, obejmującej żądanie przyznania od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Należy bowiem zauważyć, że zastosowanie środków prawnych wymienionych w tym przepisie (grzywna, suma pieniężna) pozostawiono uznaniu sądu. Wybór zaś właściwego środka powinien być w pierwszej kolejności uwarunkowany stanem faktycznym danej sprawy, jak i celami skargi. W orzecznictwie wyraża się przy tym słuszny pogląd, że tego rodzaju rozstrzygnięcie ma charakter represyjny (grzywna) oraz kompensacyjny (suma pieniężna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1769/17 oraz 23 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1662/16). W ocenie Sądu, niekwalifikowany charakter stwierdzonego w kontrolowanej sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania, a zarazem zakres bierności organu, nie przemawiały za przyznaniem na rzecz strony sumy pieniężnej. Ustalenie zaś osób winnych przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ nie mieści się w ramach środków prawnych, którymi dysponuje sąd administracyjny. Instytucja ta właściwa jest bowiem postępowaniu administracyjnemu w zakresie odnoszącym się do rozstrzygnięcia wydawanego na skutek wniesionego ponaglenia. Jak stanowi art. 37 § 6 pkt 2 lit b) k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym – w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości – m.in. zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości. Stąd też w tym zakresie skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie IV sentencji wyroku. Na zakończenie wyjaśnienia wymaga, że Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli jej przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Informacje o sprawie

Data wpływu
10 lutego 2026
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Sędziowie
Ewa Kamieniecka /przewodniczący/ Katarzyna Radom Marcin Jarecki /sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny