IV SAB/Wr 1170/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. V. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego O. V. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.

B. V., reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego O. V. (dalej: strona, skarżący), pismem z dnia 13 sierpnia 2021 r. wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2021 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 grudnia 2021 r. W przewidzianym okresie strona nie uiściła należnego wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona stosowna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącemu w dniu 7 grudnia 2021 r. Zatem termin na opłacenie skargi upływał z dniem 14 grudnia 2021 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił jednak wymaganego wpisu. Wobec powyższego skargę – jako nieopłaconą – należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 u.p.p.s.a.