IV SAB/Wr 111/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi K. V. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego A. V. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić stronie skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

Pismem z 5 I 2024 r. K. V. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego A. V. (dalej "skarżąca") wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W dniu 7 II 2024 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej, zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi i wniosek o zwrot uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 100 złotych. Pismem z 12 II 2024 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podanie do akt sprawy numeru pesel jej przedstawiciela ustawowego. W zakreślonym terminie usunięto wspomniany brak. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosowanie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej jako "ppsa", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z kolei zgodnie z art. 60 ppsa, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając na względzie powyższe, jak i okoliczność, że w sprawie nie wystąpiły podstawy do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, Sąd orzekł na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.