IV SAB/Wa 904/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, asesor WSA Aneta Żak, po rozpoznaniu 8 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. sp. k. z siedzibą w G. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do rozpatrzenia wniosku A. sp. k. z siedzibą w G. o wydanie zezwolenia na pracę dla J.P.; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, o której mowa w punkcie I wyroku; III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz A. sp. k. z siedzibą w G. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...]sp. komandytowa (dalej: "Spółka" lub "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła 18 listopada 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda" lub "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenia zezwolenia na pracę dla J. V. F. P. (dalej: "cudzoziemka") na terytorium RP. W skardze wniesiono o: 1) stwierdzenie, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w sprawie dotyczącej udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pracę na terytorium RP na rzecz Spółki na podstawie wniosku skierowanego w dniu 29 maja 2025 r.; 2) stwierdzenie, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie z naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie Wojewody do podjęcia działań w sprawie z wniosku w sprawie dotyczącej udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pracę na terytorium RP na rzecz Spółki w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 4) przyznanie skarżącej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ: 1) art 6 ustawy k.p.a. w zw. z art 8 k.p.a. w zw. z art. 35 oraz art. 36 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z prawem i w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej poprzez brak uwzględnienia, że postępowanie administracyjne powinno zostać zakończone w określonym ustawowo terminie, a w przypadku niedochowania tego terminu organ jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy; 2) art. 12 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania; 3) art. 35 § 1 oraz § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie terminów na załatwienie sprawy przez organ i brak podjęcia działań w zakresie złożonego wniosku w terminach go obowiązujących; 4) art. 36 k.p.a. przez brak poinformowania skarżącej o niedochowaniu ustawowego terminu na rozpoznanie sprawy i brak zawiadomienia o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że 29 maja 2025 r. złożyła wniosek do Wojewody o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na pracę na terytorium RP. Na dzień wniesienia skargi organ nie podjął działań w sprawie i nie wydał zezwolenia na pracę w związku ze złożonym wnioskiem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podnosząc że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został rozpatrzony w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego podania, czynności te nie miały charakteru pozornego. Organ wskazał, że 30 maja 2025 r. za pośrednictwem systemu praca.gov.pl wpłynął wniosek Spółki o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla cudzoziemki, na stanowisko robotnik wykonujący prace proste w przemyśle, na okres ważności od 20 lipca 2025 r. do 19 lipca 2026 r. Wniosek nie zawierał braków formalnych. Organ podniósł, że dokonał analizy posiadanego materiału dowodowego pod kątem spełnienia przesłanek do wydania zezwolenia na pracę. Jednocześnie dokonał weryfikacji pracodawcy pod kątem okoliczności, o których mowa w art. 88j ust. 1 pkt 3-7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2025 r., poz. 214, dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia"), oraz dopełniania obowiązków związanych z prowadzeniem działalności lub powierzaniem pracy innym osobom przez podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, w tym opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na Fundusz Emerytur Pomostowych oraz związanych z uiszczeniem podatków. Biorąc pod uwagę ilość wniosków złożonych przez skarżącą do Wojewody, powziął on wątpliwości m.in. co do faktycznego celu uzyskania zezwolenia na pracę cudzoziemca, tj. czy wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został złożony dla pozoru, a zezwolenie będzie wykorzystane przez cudzoziemca w celu innym niż wykonywanie pracy dla danego podmiotu oraz przedmiotu działalności Spółki. Ponadto Organ podjął czynności w celu ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi dopełniania obowiązków związanych z prowadzeniem działalności lub powierzaniem pracy innym osobom przez podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi określonych w art. 88j ust. 2b pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. W związku z powyższym 25 września 2025 r. na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. organ wezwał skarżącą do przedstawienia w terminie 14 dni od daty odebrania pisma m.in.: dokumentów, z których wynika, że podmiot powierzający pracę posiada środki finansowe lub źródła dochodu niezbędne do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy ww. cudzoziemcom; dokumentów potwierdzających wykonanie usługi wskazanej w umowie z 15 października 2018 r. z A. sp. z o.o. sp. k., załączonej do wniosków (np. aktualne faktury). Wezwano również do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie infrastruktury, sprzętu, środków niezbędnych do wykonywania zadań na stanowisku wskazanym we wniosku w zakresie PKD podanego w pkt 1.4.7. wniosku, tj PKD 1012Z (przetwarzanie i konserwowanie mięsa z drobiu); załączenia przykładowych umów zawartych pomiędzy cudzoziemcami a Skarżącą, w sprawie których tutejszy organ wydał zezwolenia na pracę wraz z potwierdzeniem zgłoszenia do ubezpieczenia za ostatnie 3 miesiące (ZUS RCA wraz z potwierdzeniem wysłania); dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia z ostatnich 3 miesięcy oraz dokumentów potwierdzających zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego pracowników lub innych osób objętych obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, dla których wydane zostały zezwolenia na pracę (ZUS DRA). Organ poinformował również o przewidywanym terminie wydania decyzji oraz o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniach 8 oraz 9 października 2025 r. wpłynęły korekty podania wraz z załączoną dokumentacją. Kolejna korekta z załącznikiem wpłynęła 23 października 2025 r. Z uwagi na to, że załączony materiał dowodowy nie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, 27 października 2025 r. organ ponownie wezwał stronę do przedstawienia dokumentów, wskazanych we wcześniejszym wezwaniu. Organ poinformował również stronę o przewidywanym terminie wydania decyzji oraz o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismo zostało skutecznie doręczone 6 listopada 2025 r. W dniu 3 listopada 2025 r. wpłynęły kolejne korekty z załączonym materiałem dowodowym. Organ wskazał, że ponownie przeanalizował zebrane dokumenty i 21 listopada 2025 r. na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1, art. 88j ust. 2b ustawy w zw. z art. 102 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2025 r., poz. 621) odmówił wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. W piśmie z 7 kwietnia 2026 r. skarżąca odniosła się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę. Skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze w zakresie dopuszczenia się przez organ bezczynności w rozpatrzeniu opisanego wyżej wniosku, wskazując na opieszałość Wojewody, który wydał decyzję dopiero po wniesieniu przedmiotowej skargi. Skarżąca rozwinęła ponadto argumentację wniosku o przyznanie od organu sumy pieniężnej wskazując, że Spółka poniosła szkodę w wyniku bezczynności Wojewody, albowiem skoro cudzoziemcy, których dotyczyły złożone przez skarżącą wnioski nie mogli legalnie wykonywać pracy, to Spółka ponosiła koszty ich utrzymania nie osiągając jednocześnie przychodów z ich pracy. Jednocześnie z powołaniem na orzecznictwo wskazała, że suma pieniężna nie jest zależna od poniesionej szkody, z czego pełnomocnik skarżącej wyprowadził wniosek, że sąd uprawniony jest do przyznania na rzecz strony skarżącej odpowiedniej sumy pieniężnej według swego uznania, bez konieczności wskazywania przez stronę poniesionych strat lub szkód. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne - zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) - sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Środki dyscyplinujące, które pozostają w dyspozycji Sądu w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, określa w pierwszej kolejności art. 149 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją - sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy ta bezczynność była zawiniona przez organ, czy też nie. Jednocześnie, w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dalej art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W myśl art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z zasadą ogólną postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). I tak, w myśl art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do treści art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Wedle natomiast art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Stosownie do treści art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się w szczególności terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. W myśl art. 36 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Organ jest bezczynny, jeżeli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeżeli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, gdy jeszcze nie upłynął termin do wydania decyzji określony według przepisów wskazanych w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., a organ przy dołożeniu należytej staranności mógłby sprawę załatwić przed upływem tych terminów. Po ich upływie ocenie może podlegać jedynie stan bezczynności organu (postanowienie NSA z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2317/19). Na podstawie akt administracyjnych sprawy ustalono, że postępowanie w sprawie wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca zostało wszczęte 30 maja 2025 r. Analiza sprawy nie dała podstaw, aby uznać sprawę wszczętą tym wnioskiem za szczególnie skomplikowaną. Oznacza to, że Wojewoda powinien był załatwić sprawę w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.), albo na podstawie art. 36 § 1 lub 2 k.p.a. zawiadomić skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Tymczasem Wojewoda we wskazanym miesięcznym terminie ani nie załatwił sprawy, ani nie skierował do skarżącej zawiadomienia, o którym mowa w art. 36 k.p.a., wskazującego chociażby nowy termin załatwienia sprawy. Pierwszą czynność w postępowaniu (wezwanie do złożenia dodatkowych dokumentów) podjął dopiero 25 września 2025 r., zatem niemal 3 miesiące po upływie terminu przewidzianego w przepisach k.p.a. na załatwienie sprawy. Ostatecznie wniosek rozpatrzył decyzją z 21 listopada 2025 r., czyli ok. 5 miesięcy od upływu miesięcznego terminu określonego na załatwienie sprawy. Wojewoda dopuścił się więc bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca. Jednak wobec wydania przez Wojewodę 21 listopada 2025 r. decyzji brak było podstaw do zobowiązywania organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do wydania w określonym terminie aktu, tym samym umorzono postępowanie sądowe w przywołanym zakresie. W tym miejscu trzeba też zauważyć, że nie mogły skutkować oddaleniem skargi podniesione w odpowiedzi na skargę okoliczności związane ze znaczną ilością prowadzonych postępowań, zwiększającym się wpływem korespondencji, w tym pism procesowych składanych w toku postępowań administracyjnych prowadzonych przez Wojewodę, czy trudnościami organizacyjnymi związanymi z niedostosowaniem systemów teleinformatycznych do zmian w przepisach dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców. Ocena stanu "bezczynności" ma bowiem charakter zobiektywizowany, odnoszący się do kryterium czasu. Jeżeli organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych (w okolicznościach rozpoznanej sprawy w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania – art. 35 § 3 k.p.a.), ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (w okolicznościach rozpoznanej sprawy w czasie biegu ustawowego terminu nie wyznaczono terminu załatwienia sprawy zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.) - to dopuścił się bezczynności. O ile przed upływem terminu załatwienia sprawy organ prowadzący postępowanie nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 lub 2 k.p.a., to przyczyny zwłoki nie mogą "uwolnić" go od zarzutu bezczynności. Stwierdzonej w przedmiotowej sprawie bezczynności nie można było uznać za rażąco naruszającej prawo. Nie każde naruszenie prawa wskutek bezczynności będzie naruszeniem rażącym (np. wyrok NSA z 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1925/16, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca nie zdefiniował, kiedy taka sytuacja ma miejsce. Stwierdzenie tej kwalifikowanej postaci zwłoki organu w załatwieniu sprawy wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Przyjmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnia art. 149 § 1a p.p.s.a. rażące naruszenie prawa w odniesieniu do bezczynności organu łączy z bezczynnością o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającą miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (tak wyroki NSA: z 5 sierpnia 2021 r. sygn. akt Il OSK 151/21, z 27 maja 2021 r. sygn. akt I FSK 644/21, z 23 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 2439/20 – dostępne jw.). Na ocenę charakteru bezczynności rzutuje m. in. zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w stopniu jej skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2016 r., sygn. I OSK 2234/15) lub też celowe, wręcz szkodliwe dla strony działanie organu prowadzącego postępowanie, unikającego tym samym wydania aktu administracyjnego w sprawie. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (wyroki NSA: z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3374/18; z 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1802/19 – dostępne jw.). Sam czas trwania bezczynności organu w orzecznictwie sądów administracyjnych nie jest uznawany za wystarczającą przesłankę stwierdzenia rażącego naruszenia prawa (wyrok NSA z 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 86/16, publ. jw.). Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (wyroki NSA z: 30 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2563/13, 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 652/15). Rażącym naruszeniem prawa jest zatem stan, w którym bez żadnej wątpliwości, wahań, czy potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest więc wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to musi być nie tylko niezaprzeczalne, ale i znaczne. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa. Przekładając powyższe kryteria na stan kontrolowanej sprawy, po pierwsze trzeba podkreśli, że na dzień wydania wyroku organ załatwił sprawę przez wydanie decyzji. Zatem zamierzony efekt mobilizacyjny został osiągnięty. Po drugie, Sąd miał na uwadze łączny czas trwania postępowania, w tym okres bezczynności oraz załatwienie sprawy przez organ niedługo po wniesieniu skargi. Po trzecie, znaczącą ilość spraw podlegających rozpoznaniu przez organ i jego niedostateczną obsadę kadrową, czyli okoliczności stanowiące też poważną przeszkodę w organizacji pracy organu, w której rozpoznawanie spraw należących do jego kompetencji winno odbywać się z zachowaniem ustawowych terminów. Przy określaniu stopnia naruszenia przez organ przepisów k.p.a., regulujących terminowość załatwiania spraw administracyjnych, ta okoliczność nie mogła ujść uwadze Sądu. Fakt rozpatrywania przez organ wzrastającej wciąż liczby wniosków w sprawach cudzoziemców w naturalny sposób znacznie utrudnia dotrzymywanie terminów kodeksowych, do tego przy wciąż utrzymujących się trudnościach kadrowych. I chociaż te ostatnie z wymienionych okoliczności nie mogą usprawiedliwiać zaistniałej w sprawie zwłoki organu, niemniej stanowią obiektywne jego trudności, które powinny wpływać na ocenę, czy doszło do kwalifikowanego – rażącego - naruszenia prawa. Po czwarte, gdy organ już rozpoczął podejmowanie czynności w toku postępowania – sprawnie zwracał się do spółki w celu uzupełnienia materiału dowodowego, zaplanował także zakończenie postępowania i wydał decyzję. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie mieliśmy do czynienia z celowym przedłużaniem postępowania przez Wojewodę. Wszystko to przełożyło się również na nieuwzględnienie wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 października 2017 r. (sygn. akt II OSK 1769/17) wskazał, że wymierzenie grzywny i przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym i środkiem o charakterze kompensacyjnym, a zatem grzywna lub suma pieniężna powinna być stosowana w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Suma pieniężna ma też charakter swego rodzaju zadośćuczynienia za dolegliwości i niedogodności, jakich strona doznała na skutek opieszałego i długotrwałego rozpoznawania jej sprawy przez organ (wyrok NSA z 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 916/18). Ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę rekompensaty skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie i rozstrzygnięcie jego sprawy. Działając zatem w granicach dopuszczonego uznania, Sąd uznał, że żądana przez skarżącą kwota jest niezasadna w kontekście wskazanych wyżej okoliczności, w tym w szczególności załatwienia sprawy przed rozpoznaniem skargi na bezczynność przez Sąd, tym samym doszło o oddaleniu skargi w powyższym zakresie. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a, a nadto art. 151 – w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. – orzekł jak w punkcie I-IV sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił – w punkcie V – na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. Na koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia prawa skarżącej złożyły się wpis od skargi – w wysokości 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 200 zł, określone zgodnie z art. 206 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215). Wskazany art. 206 p.p.s.a pozwala sądowi na miarkowanie kosztów postępowania. W warunkach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że zachodzą podstawy do obniżenia wynagrodzenia pełnomocnika z 480 zł do 200 zł. Sądowi z urzędu i odpowiedzi na skargę wiadomo jest, że w czwartym kwartale 2025 r. wpłynęło kilkadziesiąt skarg skarżącej na bezczynność Wojewody w rozpatrywaniu wniosków skarżącej o wydanie zezwoleń na pracę dla cudzoziemców. Skargi w tych sprawach sporządzał ten sam pełnomocnik. W istocie cechuje je tożsama treść, podnoszone są w nich jednakowe wnioski i zarzuty. Skargi te różnią się danymi cudzoziemców, dla których spółka wystąpiła o udzielenie zezwoleń na pracę. Rozpatrzona sprawa została też rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a więc bez stawiennictwa pełnomocnika na rozprawie, co wiąże się z mniejszym nakładem pracy ustanowionego pełnomocnika. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że wywiedzenie skarg i reprezentowanie strony w sprawach o tożsamym stanie faktycznym oraz objętych jednolitą regulacją prawną uzasadnia miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika, czyli dostosowanie tego wynagrodzenia do stopnia zindywidualizowania sprawy i koniecznego nakładu pracy (por. postanowienia NSA: z 7 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 544/16; z 1 lipca 2016 r.; sygn. akt II GZ 668/16 oraz z 25 stycznia 2019r., sygn. akt I GZ 502/18 – wszystkie dostępne jw.). Z kolei wniosek organu o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania "według norm przepisanych" w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed wojewódzkim sądem administracyjnym, bez względu na zakres uwzględnionej skargi, jest pozbawiony postawy prawnej. .