IV SAB/Wa 88/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. sprawy ze skargi R. U. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wydania zaświadczenia 1. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego R. U. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

R. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wydania zaświadczenia o określonej treści. Stan faktyczny sprawy jest następujący: R.U. złożył w dniu [...] stycznia 2014 r. do Prezydenta [...] wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego określone fakty dotyczące wykonywania przez W. prawa głosu na zebraniach wspólnoty mieszkaniowej mieszkańców nieruchomości znajdujących się przy ul. [...] i [...] w W. Następnie skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa (data wpływu pisma do organu - 6 lutego 2014 r.). Pismem z dnia 13 marca 2014 r. skarżący wywiódł skargę na bezczynność Prezydenta W., wnosząc o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem. R.U. domagał się ponadto od organu kwoty 305,50 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (koszty sporządzenia skargi, sporządzenia kopii dokumentów, opłaty pocztowe). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podał, że w piśmie z dnia 17 kwietnia 2014 r. skarżący otrzymał informacje, których domagał się od organu. W piśmie z dnia 26 maja 2014 r. skarżący wywiódł, że w związku z treścią pisma z dnia [...] kwietnia 2014 r., postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu (zaświadczenia) jest bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawie nie jest sporne, że Prezydent W. pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. udzielił skarżącemu żądanych informacji. Podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, że ustaje stan bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu (por. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08). Sąd nie jest natomiast zwolniony z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (por wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2390/12, postanowienia NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 i z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 872/14). Zgodnie z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. Uwzględnienie skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego) może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. W ocenie Sądu, bezczynność Prezydenta W. nie miała charakteru rażącego. Niewątpliwie organ uchybił siedmiodniowemu terminowi do wydania zaświadczenia (art. 217 § 3 k.p.a.), niemniej podejmował czynności zmierzające do udzielenia skarżącemu żądanych informacji. Z uwagi na okoliczności sprawy, nie ma potrzeby do wykorzystania środka dyscyplinującego organ w postaci grzywny unormowanej w art. 149 § 2 p.p.s.a. Ustosunkowując się do wniosku skarżącego o zasądzenie od organu kosztów postępowania w kwocie 305,50 zł trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe (opłaty sądowe i wydatki), koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Katalog niezbędnych kosztów postępowania wskazany w art. 205 p.p.s.a. jest zamknięty (wyczerpujący). W tej sytuacji, koszty związane z prowadzeniem korespondencji i sporządzeniem skargi poniesione przez stronę w związku z tym postępowaniem, nie mogły podlegać zasądzeniu czy też zwrotowi na rzecz skarżącego (por. np. postanowienie NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1490/09). W tych okolicznościach Sąd zasądził od Prezydenta W. na rzecz skarżącego jedynie zwrot kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu od skargi w dniu 26 maja 2014 r. Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. Orzeczenie o umorzeniu postępowania (pkt II wyroku) zostało wydane na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., natomiast o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.