IV SAB/Wa 878/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska Sędzia WSA Michał Sułkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. sp. k. z siedzibą w G. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca 1) stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku A. sp. k. z siedzibą w G. dotyczącego udzielenia zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla F.Q.; 2) stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddala skargę w pozostałym zakresie; 4) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz A. sp. k. z siedzibą w G. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] sp. k. w G.K. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Wojewody M. w sprawie z wniosku skarżącej o udzielenie F.Q. zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca zarzuciła naruszenie: a) art 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej K.p.a.) w zw. z art 8 K.p.a. w zw. z art. 35 oraz art. 36 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z prawem i w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej poprzez brak uwzględnienia, iż postępowanie administracyjne powinno zostać zakończone w określonym ustawowo terminie, a w przypadku niedochowania tego terminu organ jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy; b) art. 12 K.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania; c) art. 35 § 1 oraz § 3 K.p.a. poprzez przekroczenie terminów na załatwienie sprawy przez organ i brak podjęcia działań w zakresie złożonego wniosku w terminach go obowiązujących; d) art. 36 K.p.a. przez brak poinformowania skarżącej o niedochowaniu ustawowego terminu na rozpoznanie sprawy i brak zawiadomienia o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy. Skarżąca podniosła, że w dniu 29 maja 2025 r. złożyła wniosek do Wojewody M. o udzielenie F.Q.zezwolenia na pracę na terytorium RP. Na dzień skierowania skargi tj. 17 listopada 2025 r. organ nie podjął działań w sprawie i nie wydał zezwolenia na pracę w związku z przedmiotowym wnioskiem. Zdaniem skarżącej, 4 miesięczne opóźnienia w wydaniu zezwolenia na pracę spowodowały duże straty finansowe wynikające z niemożności wykonywania pracy przez osoby już zrekrutowane i gotowe do podjęcia zatrudnienia. W praktyce oznacza to utracony przychód z pracy tych osób - firma nie może realizować usług produkcyjnych, bo brakuje osób posiadających zezwolenie na pracę. Ponadto generuje to koszty stałe utrzymania rezerw kadrowych - niektórzy kandydaci oczekują na dokumenty, co wiąże się z kosztami zakwaterowania, administracji lub ponownej legalizacji, a także koszty rekrutacji zastępczej - część kandydatów rezygnuje z powodu długiego oczekiwania, więc proces trzeba powtórzyć. Nie można także pominąć strat operacyjnych związanych z niewykonaniem zleceń produkcyjnych i spadku wydajności linii. Podnosząc takie zarzuty skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie, iż Wojewoda M. dopuścił się bezczynności w sprawie dotyczącej udzielenia F.Q.zezwolenia na pracę na terytorium RP na rzecz [...] sp.k.; 2) stwierdzenie, iż Wojewoda M. dopuścił się bezczynności w tej sprawie z naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie Wojewody M. do podjęcia działań w sprawie z wniosku w sprawie dotyczącej udzielenia zezwolenia na pracę na terytorium RP – w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 4) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a. - również w przypadku umorzenia postępowania; 5) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podnosząc że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został rozpatrzony w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego podania, czynności te nie miały charakteru pozornego. Organ wskazał, że 30 maja 2025 r. za pośrednictwem systemu [...].gov.pl wpłynął wniosek pracodawcy [...] sp. k. z siedzibą w G.K.o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla cudzoziemca F.Q., na okres ważności od 15 lipca 2025 r. do 14 lipca 2026 r. Wniosek nie zawierał braków formalnych. Organ podniósł, że dokonał analizy posiadanego materiału dowodowego pod kątem spełnienia przesłanek do wydania zezwolenia na pracę. Jednocześnie organ dokonał weryfikacji pracodawcy pod kątem okoliczności, o których mowa w art. 88j ust. 1 pkt 3-7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2025 r., poz. 214, zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia) oraz dopełniania obowiązków związanych z prowadzeniem działalności lub powierzaniem pracy innym osobom przez podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, w tym opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na Fundusz Emerytur Pomostowych oraz związanych z uiszczeniem podatków. Biorąc pod uwagę kolejne wnioski wniesione do Wojewody M. (2 141 podań złożonych od 1 czerwca 2025 do 31 października 2025 r.), organ powziął wątpliwości m.in. co do faktycznego celu uzyskania zezwolenia na pracę cudzoziemca. Ponadto organ podjął czynności w celu ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi dopełniania obowiązków związanych z prowadzeniem działalności lub powierzaniem pracy innym osobom przez podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi określonych w art. 88j ust. 2b pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. W związku z powyższym w dniu 25 września 2025 r. na podstawie art. 50 § 1 K.p.a. organ wezwał skarżącą do przedstawienia w terminie 14 dni od daty odebrania pisma m.in.: dokumentów, z których wynika, że podmiot powierzający pracę [...] posiada środki finansowe lub źródła dochodu niezbędne do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy ww. cudzoziemcom oraz dokumentów potwierdzających wykonanie usługi. W dniu 8 i 9 października 2025 r. wpłynęły trzy korekty podania wraz z załączoną dokumentacją. Następnie w dniu 23 października 2025 r. wpłynęła czwarta korekta, do której załączono upoważnienie do występowania w imieniu skarżącej. W celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w dniu 27 października 2025 r. organ ponownie wezwał stronę do przedstawienia dodatkowych dokumentów. Organ poinformował również stronę o przewidywanym terminie wydania decyzji oraz o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismo zostało skutecznie doręczone w dniu 6 listopada 2025 r. W dniu 3 listopada 2025 r. wpłynęły kolejne korekty z załączonym materiałem dowodowym. Natomiast 18 listopada 2025 r. wpłynęła skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ wskazał, że ponowienie przeanalizował zebrane dokumenty i w dniu 21 listopada 2025 r. decyzją odmówił wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. Wojewoda podniósł, że podejmuje wszelkie możliwe działania służące jak najszybszemu załatwieniu sprawy. Załatwienie sprawy w jak najszybszym możliwym terminie nie może naruszać obowiązku organu realizowania sprawy zgodnie z kolejnością wpływu, w myśl przepisu art. 8 § 1 K.p.a. Znaczna ilość prowadzonych w tym czasie postępowań, wzrost wpływającej korespondencji oraz pism procesowych w postaci m.in. odwołań od wydanych rozstrzygnięć, wniosków o zmianę wydanej decyzji, zmiany w przepisach prawnych dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców i wiążący się nimi wzrost wezwań do uzupełnienia braków formalnych oraz materialnych wniosków, niedostosowania systemów teleinformatycznych, za które odpowiada minister właściwy ds. pracy, przerwy w ich działaniu, spowodowały opóźnienia w rozpatrywaniu spraw. Wskazane okoliczności powodują po stronie organu konieczność przedsięwzięcia wielu dodatkowych i czasochłonnych działań, kosztem czasu przeznaczonego na merytoryczne rozpoznawanie nowych podań o wydanie zezwolenia na pracę (m.in. związanych z analizą wpływającej korespondencji, udzielenia odpowiedzi, przekazaniem odwołań do właściwego Ministra, sporządzaniem odpowiedzi na pisma). Skarżąca ma świadomość zarówno co do faktu wydłużonego czasu procedowania wniosków wynikającego ze wzmożonej liczby wniosków złożonych za pośrednictwem systemu [...].gov.pl oraz operatorów pocztowych, Kancelarii Głównej Urzędu oraz platformy ePUAP. Złożenie przedmiotowej skargi na bezczynność organu ma zatem na celu, w ocenie organu, jedynie wymuszenie na organie administracji podjęcia w sprawie działań poza kolejnością wpływu, a w konsekwencji procedowania wniosków, kosztem innych pracodawców. Organ wskazał, że nie ma podstaw do zasądzenia sumy pieniężnej. Jako uzasadnienie wniosku w tym zakresie skarżąca nie wykazał żadnej straty, a jedynie wskazała, że: "w wyniku bezczynności organu administracji ponosi realne straty w postaci braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej". Ponadto, niezasadny jest również wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. W przypadku uwzględnienia skargi skarżącej organ wniósł o niezasądzanie na rzecz skarżącej lub odpowiednie miarkowanie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pełnomocnik skarżącej od 22 października 2025 r. do dnia 18 listopada 2025 r. wniósł łącznie 105 skarg skierowanych do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie bezczynności organu w sprawach wydawania zezwoleń na prace cudzoziemców. Wszystkie skargi są analogicznej treści, a cześć z nich dotyczy spraw zakończonych wydaniem rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 206 P.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd w składzie orzekającym rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenia postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 P.p.s.a., w przypadku, gdy organ prowadzi postępowanie w sprawie, uregulowane przepisami K.p.a., pozostaje w ścisłym związku z art. 37 K.p.a. Stosownie do art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) lub 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Oznacza to, że bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 P.p.s.a jest związana z niezałatwieniem sprawy w terminie w rozumieniu przepisów K.p.a., a przewlekłość postępowania związana jest z prowadzeniem postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy i nie jest wprost zależna od terminów na załatwienie sprawy. W myśl art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z zasady tej wypływa dla organów obowiązek prowadzenia postępowania bez zbędnej zwłoki i opieszałości w podejmowanych czynnościach. Naturalną konsekwencją zasady szybkości postępowania stanowi wprowadzenie obowiązku załatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 § 1 – 5 K.p.a. oraz przepisach szczególnych. Zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do tego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Ponadto, stosownie do art. 36 § 1 K.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji jest zobowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Z akt sprawy wynika, że 30 maja 2025 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na prace typu A dla cudzoziemca F.Q.. W dniu 25 września 2025 r. na podstawie art. 50 § 1 K.p.a. organ wezwał skarżącą do przedstawienia w terminie 14 dni od daty odebrania pisma m.in.: dokumentów, z których wynika, że podmiot powierzający pracę [...] posiada środki finansowe lub źródła dochodu niezbędne do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy ww. cudzoziemcom; dokumentów potwierdzających wykonanie usługi wskazanej w umowie z 15 października 2018 r., z A. sp. z o.o. sp. k., załączonej do wniosków (np. aktualne faktury). W dniach 8 i 9 października 2025 r. wpłynęły trzy korekty podania wraz z załączoną dokumentacją. W dniu 23 października 2025 r. wpłynęła kolejna korekta wniosku. W dniu 27 października 2025 r. organ ponownie wezwał stronę do przedstawienia dokumentów, wskazanych we wcześniejszym wezwaniu. Organ poinformował również stronę o przewidywanym terminie wydania decyzji (24 listopada 2025 r.) oraz o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu 3 listopada 2025 r. wpłynęły kolejne korekty z załączonym materiałem dowodowym. W dniu 21 listopada 2025 r. Wojewoda M. wydał decyzję odmowie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ w tej sprawie dopuścił się bezczynności, ponieważ sprawa nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 K.p.a. ani terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie poszczególne czynności organu były podejmowane w znacznych odstępach czasu, w szczególności niczym nieusprawiedliwione było niepodejmowanie żadnych czynności w sprawie w okresie od 30 maja 2025 r. (data wpływu wniosku) do dnia 25 września 2025 r. (data wezwania skarżącej do uzupełnienia dokumentacji). Zwlekanie przez Wojewodę z podejmowaniem czynności w postępowaniu przez prawie 4 miesiące, kiedy to organ prowadzący postępowanie wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku, w sytuacji gdy zasadą powinno być załatwienie sprawy w ciągu miesiąca, stanowi naruszenia art. 35 § 3 K.p.a. Natomiast decyzja kończąca postępowanie w sprawie została wydana dopiero po upływie około 6 miesięcy od wpływu wniosku, po wniesieniu skargi na bezczynność. Takiego okresu oczekiwania na załatwienie sprawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na prace dla cudzoziemca, nie uzasadnia okoliczność, że organ dokonywał weryfikacji pracodawcy pod kątem różnych okoliczności oraz dopełniania obowiązków związanych z prowadzeniem działalności lub powierzaniem pracy innym osobom przez podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Zdaniem Sądu, argumentacja przytoczona przez organ w odpowiedzi na skargę nie może stanowić usprawiedliwienia w zakresie czasu oczekiwania na wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Rolą organu jest taka organizacja pracy podległego mu aparatu urzędniczego, aby rozpoznawanie spraw należących do jego normalnych kompetencji odbywało się z zachowaniem ustawowych terminów. Opóźnienia w załatwieniu sprawy, mające swoje źródło w organizacji pracy urzędu, w tym w jego możliwościach kadrowych, nie stanowią okoliczności wyłączającej stwierdzenie bezczynności lub przewlekłości w załatwieniu sprawy, nawet jeśli poczynione zostały działania reorganizacyjne dla poprawy sytuacji. Ta okoliczność w żaden sposób nie stanowi przesłanki wyłączającej stwierdzenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego. Problemy organizacyjne, techniczne i kadrowe, z jakimi boryka się organ, nie mogą w konsekwencji doprowadzić do obejścia jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, którą jest zasada szybkości postępowania. W zakresie oceny wystąpienia w tej sprawie bezczynności w prowadzeniu postępowania administracyjnego przez organ administracji, tego rodzaju argumenty nie mogły być wystarczające. Przedstawiona przez organ argumentacja nie może też być sposobem na uniknięcie odpowiedzialności, za nieefektywne prowadzenie postępowania. Zostanie ona jednak rozważona przy ocenie charakteru bezczynności: czy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy bez tego szczególnego charakteru. W przypadku załatwienia sprawy przez organ przed wydaniem wyroku – jak miało to miejsce w tej sprawie - w razie uznania skargi na bezczynność za zasadną, w miejsce zobowiązania do wydania aktu (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., zbędne jest umarzanie postępowania w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia (por. np. wyroki NSA z 4 listopada 2016 r., I OSK 1621/16; z 21 kwietnia 2017 r., I OSK 2242/16; 19 maja 2017 r., I OSK 2689/16 - CBOSA). Z tego względu orzeczono jak w punkcie 1 wyroku. Sąd uznał równocześnie, że bezczynność Wojewody nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa (kiedy taka sytuacja ma miejsce). Sąd podziela pogląd, że prawo takiego zakwalifikowania bezczynności lub przewlekłości zostało pozostawione uznaniu składu orzekającego. Uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego (por. np. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., I OSK 2424/16, CBOSA). Taka kwalifikacja będzie zasadna, gdy stan bezczynności jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Okres oczekiwania na załatwienie tej sprawy wiązał się z koniecznością weryfikacji licznych wniosków o wydanie zezwoleń, co w konsekwencji daje podstawy do oceny, że bezczynność w tej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność organu nie wynikała, zdaniem Sądu, z jego złej woli i nie miała cech celowego ignorowania lub lekceważenia obowiązków nałożonych przepisami prawa. Czas oczekiwania na załatwienie sprawy przez organ wynosił blisko 6 miesięcy, a w tym czasie organ podejmował czynności mające na celu załatwienie sprawy, tyle że w znacznych odstępach czasowych. Ponadto organ wydał decyzję kończącą postępowanie w sprawie. Z uwagi na powyższe Sąd nie znalazł wystarczających podstaw do zasądzenia sumy pieniężnej i na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w tym zakresie (pkt 3 sentencji). O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 205 i art. 206 P.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964). W orzecznictwie podkreśla się, że "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 206 P.p.s.a., jest przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły między innymi następujące okoliczności: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą, a jej pełnomocnikiem (zob. postanowienia NSA z: 13 września 2016 r., sygn. akt I OZ 930/16; 15 września 2020 r., sygn. akt I GZ 198/20; 25 września 2020 r., sygn. akt I GZ 240/20, a także wyroki NSA z: 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16; 9 lutego 2021 r., sygn. akt II GZ 9/21). W orzecznictwie wyrażono pogląd, zgodnie z którym wielość analogicznych spraw, prowadzonych przez tego samego pełnomocnika daje podstawę do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika na podstawie art. 206 P.p.s.a. i wskazano, że tożsamy przedmiot spraw może być uzasadnionym powodem odstąpienia od zasądzenia pełnego zwrotu kosztów postępowania w części dotyczącej wynagrodzenia pełnomocnika (zob. postanowienia NSA z: 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I GZ 502/18; 26 stycznia 2022 r., sygn. akt II OZ 10/22; 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OZ 418/22; 13 stycznia 2026 r., II OZ 1990/25). Sąd za właściwe uznał w tej sprawie miarkowanie kosztów zastępstwa procesowego strony skarżącej, gdyż kwota ta jest adekwatna do nakładu pracy pełnomocnika w tej sprawie, biorąc pod uwagę, że ten sam profesjonalny pełnomocnik reprezentuje skarżącą w analogicznych postępowaniach dotyczących bezczynności organu w sprawach dotyczących bezczynności w zakresie udzielenia zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Wpisuje się to w "uzasadniony przypadek" miarkowania kosztów postępowania, o jakim mowa w art. 206 P.p.s.a. Złożenie przez tego samego pełnomocnika kilkudziesięciu skarg o bardzo zbliżonej treści, tożsamych zarzutach i argumentacji, w sprawach o bliźniaczo podobnym stanie faktycznym i prawnym, różniącym się w aspektach nieznaczących, pozwalało istotnie zmniejszyć nakład pracy tegoż pełnomocnika konieczny dla wywiedzenia skarg opartych o jednobrzmiącą argumentację, a to uzasadniało miarkowanie kosztów postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie: art.149 § 1 pkt 1, art.149 § 1a, art. 151, art. 200 i 206 P.p.s.a.