IV SAB/Wa 824/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. sp. k. z siedzibą w G. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do wydania aktu w sprawie z wniosku A. sp. k. z siedzibą w G. z dnia 28 maja 2025 r. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca W. S.; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku wskazanego w pkt I wyroku; III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie II wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego A. sp. k. z siedzibą w G. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

A. S. S. sp. [...] z siedzibą w G. K. (określana niżej jako "Skarżąca", "Spółka"), działając jako pracodawca, w dniu 17 listopada 2025 r. wniosła skargę na bezczynność postępowania, prowadzonego przed Wojewodą M., w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę typu A dla cudzoziemca Wenie P. D.L. S., ob. F., na stanowisko "robotnik wykonujący prace proste w przemyśle" na okres ważności od 20 października 2025 r. do 19 października 2026 r. Skarżąca wskazała, iż w dniu 22 lipca 2025 r. złożyła wniosek o wydanie powyższego zezwolenia dla cudzoziemca i do dnia wniesienia skargi, pomimo upływu ustawowego terminu, decyzja w tym zakresie nie została wydana, co w jej ocenie oznacza, iż Wojewoda pozostaje w bezczynności. W tych okolicznościach Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 6 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, określanej niżej jako "K.p.a."), w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 35 i art. 36 tego aktu, poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z prawem i niebudzący zaufania do władzy publicznej, poprzez brak uwzględnienia, iż postępowanie administracyjne powinno zostać zakończone w określonym ustawowo terminie, a w przypadku niedochowania tego terminu organ jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy; - art. 12 K.p.a. wskutek naruszenia zasady szybkości postępowania; - art. 35 § 1 oraz § 3 K.p.a. poprzez przekroczenie terminów na załatwienie sprawy przez organ i brak podjęcia działań w zakresie złożonego wniosku, w terminach go obowiązujących; - art. 36 K.p.a. przez brak poinformowania strony skarżącej o niedochowaniu ustawowego terminu na rozpoznanie sprawy i niezawiadomienie o przyczynach zwłoki i nowym terminie jej załatwienia. Wobec powyższego wniosła o: - stwierdzenie, że Wojewoda M. dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania z naruszeniem prawa; - zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku; - wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie od organu na rzecz Spółki sumy pieniężnej, do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 P.p.s.a.), na podstawie art 149 § 2 P.p.s.a., również w przypadku umorzenia postępowania w sprawie; - zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka rozwinęła swoje stanowisko wskazując m.in., iż organ zobowiązany jest do uwzględniania terminów i nakazów, o których mowa w art. 12 i art. 35 K.p.a. i obowiązków wynikających z art. 36 K.p.a. Pominięcie przez organ obowiązków, o których mowa w art. 35 i art. 36 doprowadziło do naruszenia zasady szybkości postępowania określonej w art. 12 K.p.a., ale również do złamania zasad legalizmu (art. 6 K.p.a.) i zasady zaufania do organów administracji (art. 8 K.p.a.). Skarżąca wskazała też, iż wobec treści art. 10a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przed skierowaniem przedmiotowej skargi, nie było konieczne ani wręcz możliwe wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 K.p.a. Spełnione zostały wymagania określone w art. 53 § 2b P.p.s.a. albowiem, w świetle art. 10a pkt 2 ww ustawy, przepisów art. 37 K.p.a. nie stosuje się w sprawach dotyczących wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa w art. 88a-88m przedmiotowej ustawy. W odniesieniu zaś do żądania przyznania Spółce od organu na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. o sumy pieniężnej wyjaśniła, iż przyznanie żądanej takiej kwoty będzie pełniło rolę zbliżoną do zadośćuczynienia wobec naruszenia praw skarżącej Spółki w toku postępowania dotyczącego rozpatrzenia jej wniosku o zezwolenie na pracę dla cudzoziemca na terytorium RP, bowiem brak zezwolenia spowodował, iż Spółka ma problemy z płynnym wykonywaniem działalności, a czteromiesięczne opóźnienie w wydaniu zezwolenia na pracę spowodowało duże straty finansowe, wynikające z niemożności wykonywania pracy przez osoby już zrekrutowane i gotowe do podjęcia zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę wywiedzioną 15 grudnia 2025 r. Wojewoda M. wniósł o: - oddalenie skargi w całości; - zasądzenie od Spółki na jego rzecz kosztów postępowania sądowego; - ewentualnie, w razie uznania skargi za częściowo zasadną, miarkowanie kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda M. przypomniał przebieg postępowania. Potwierdził, iż 28 maja 2025 r., za pośrednictwem systemu [...].gov.pl, do organu wpłynął wniosek pracodawcy spółki A. S. S. sp. [...] z siedzibą w G. K., o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla cudzoziemca na stanowisko "robotnik wykonujący prace proste w przemyśle". Jednocześnie wskazał, że Wojewoda 25 września 2025 r. wezwał Skarżącą Spółkę do złożenia dodatkowych dokumentów, niezbędnych do spełnienia przesłanek do wydania zezwolenia na pracę. Argumentował, że dokonał weryfikacji pracodawcy pod kątem okoliczności, o których mowa w art. 88j ust. 1 pkt 3-7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 214) oraz dopełniania obowiązków związanych z prowadzeniem działalności lub powierzaniem pracy innym osobom przez podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, w tym opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na Fundusz Emerytur Pomostowych oraz związanych z uiszczeniem podatków. Niezależnie od powyższego Wojewoda podkreślił, iż pierwsze podania o wydanie zezwoleń na pracę zostały złożone przez Skarżącą Spółkę w październiku 2017 r. Do października 2025 r. wpłynęło łącznie 26 024 jej wniosków, w tym od stycznia 2024 r. - 11 651 wniosków co oznacza, że Spółka ta składa kilkaset wniosków miesięcznie. Aktualnie, tj. na koniec października 2025 r. Spółka posiada 5 768 ważnych zezwoleń. Jednocześnie ilość osób zgłoszonych do obowiązkowego ubezpieczenia społecznego, zdrowotnego wynosi 2 709. Analiza wniesionych przez stronę spraw wykazała, że w samym tylko maju 2025 r. złożyła ona 584 wniosków (co stanowi blisko 8% miesięcznego wpływu wszystkich podań). W związku z powyższym oraz biorąc pod uwagę kolejne wnioski wniesione do Wojewody M., tj. 2 141 podań złożonych od 1 czerwca 2025 do 31 października 2025 r., organ powziął wątpliwości, m.in. co do faktycznego celu uzyskania przedmiotowego zezwolenia na pracę cudzoziemca, tj. czy wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został złożony dla pozoru, a zezwolenie będzie wykorzystane przez cudzoziemca w celu innym niż wykonywanie pracy dla danego podmiotu oraz przedmiotu działalności skarżącej Spółki. Wojewoda akcentował, iż z uwagi na braki formalne wniosku w dniu 25 września 2025 r. na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. wezwał Skarżącą do ich usunięcia. Jednocześnie ww. pismem skutecznie doręczonym Spółce poinformował, iż w przypadku usunięcia braków formalnych, konieczne będzie przedłożenie kolejnych dokumentów świadczących, iż podmiot powierzający pracę tj. Spółka S. S. sp. [...], posiada środki finansowe lub źródła dochodu niezbędne do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy cudzoziemcom. Strona została również wezwana do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie infrastruktury, sprzętu, środków niezbędnych do wykonywania zadań na stanowisku wskazanym we wniosku w zakresie PKD podanego w pkt 1.4.7. wniosku, tj PKD 10122 (przetwarzanie i konserwowanie mięsa z drobiu); załączenia przykładowych umów zawartych pomiędzy cudzoziemcami, a A. S. S. w sprawie, których tutejszy organ wydał zezwolenia na pracę wraz z potwierdzeniem zgłoszenia do ubezpieczenia za ostatnie 3 miesiące (ZUS RCA wraz z potwierdzeniem wysłania): dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia z ostatnich 3 miesięcy oraz dokumentów potwierdzających zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego pracowników lub innych osób objętych obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, dla których wydane zostały zezwolenia na pracę (ZUS DRA). Organ poinformował również Stronę o przewidywanym terminie wydania decyzji oraz o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismo zostało skutecznie doręczone w tym samym dniu. Korekty podania wpłynęły 8 listopada 2025 r. Ponieważ – w ocenie Wojewody - załączony materiał dowodowy nie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, w dniu 27 października 2025 r. organ ponownie wezwał stronę do przedstawienia dokumentów, wskazanych we wcześniejszym wezwaniu. Organ poinformował również Stronę o przewidywanym terminie wydania decyzji oraz o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismo zostało skutecznie doręczone 6 listopada 2025 r. Finalnie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów, Wojewoda M. decyzją z 21 listopada 2025 r. nr [...] odmówił wydania zezwolenia na pracę Cudzoziemca W. P. D. L. S.. W kontekście przyczyn opóźnienia w wydaniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że samo wniesienie podania o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca nie skutkuje jego automatycznym wydaniem. Zaznaczył, że wszystkie wnioski każdorazowo wymagają zarejestrowania, przydzielenia, oceny pod kątem ich kompletności, ewentualnego uzupełnienia i często przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Nadto organ podkreślił, iż wnioski o wydanie zezwoleń na pracę cudzoziemców są rozpatrywane przez Wojewodę M. w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, czynności te nie miały charakteru pozornego. Nie można zatem mówić o bezczynności organu, czy przewlekłości w prowadzeniu postępowania. Organ podejmuje wszelkie możliwe działania służące jak najszybszemu załatwieniu sprawy, co miało miejsce również w przedmiotowej sprawie. To załatwienie sprawy w jak najszybszym możliwym terminie nie może naruszać obowiązku organu do organizowania pracy zgodnie z kolejnością wpływu, w myśl przepisu art. 8 § 1 K.p.a., zgodnie z którym: "organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania". Wojewoda wskazał nadto, iż znaczna ilość prowadzonych w tym czasie postępowań, wzrost wpływającej korespondencji oraz pism procesowych w postaci m.in. odwołań od wydanych rozstrzygnięć, wniosków o zmianę wydanej decyzji, interwencji w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie, zmiany w przepisach prawnych dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców oraz niedostosowania systemów teleinformatycznych, za które odpowiada minister właściwy ds. pracy, przerwy w ich działaniu, spowodowały opóźnienia w rozpatrywaniu spraw. Wskazane okoliczności powodują po stronie organu konieczność przedsięwzięcia wielu dodatkowych i czasochłonnych działań, kosztem czasu przeznaczonego na merytoryczne rozpoznawanie wniosków o wydanie zezwolenia na pracę (m.in. związanych z analizą wpływającej korespondencji, udzielenia odpowiedzi, przekazaniem odwołań do właściwego Ministra, sporządzaniem odpowiedzi na pisma). W ocenie Wojewody wniesienie przedmiotowej skargi na bezczynność, miało na celu jedynie wymuszenie na organie administracji podjęcia w sprawie działań poza kolejnością wpływu wniosku, a w konsekwencji procedowania wniosków, kosztem innych pracodawców. Wojewoda wniosek o przyznanie sumy pieniężnej uznał za bezzasadny, argumentując, że pełnomocnik w uzasadnieniu wniosku, pomimo takiego twierdzenia, nie wykazał żadnej straty reprezentowanego podmiotu, a jedynie wskazał, że: "skarżący również w wyniku bezczynności organu administracji ponosi realne straty w postaci braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej". Odwołując się do orzecznictwa Wojewoda wywodził, że powyższy środek prawny, polegający na przyznaniu od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., ma przede wszystkim funkcję indemnizacyjną (odszkodowawczą), a zatem wiąże się z koniecznością wykazania (a przynajmniej uprawdopodobnienia) przez stronę skarżącą faktu poniesienia szkody oraz jej rozmiaru (wyrok WSA w Poznaniu z 28 lutego 2018 r., sygn. akt IV SAB/Po 99/17). W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. W sprawie nie wykazano żadnej szkody ani uszczerbku a jedynie ogólnie powołano się na brak możliwości skierowania zrekrutowanych cudzoziemców do zakładów kontrahenta Spółki. Niezależnie od powyższego Wojewoda podkreślił, iż Skarżąca posiada bardzo dużą ilość wydanych zezwoleń na pracę. Do wniosków złożonych w maju 2025 r. wydano 474 zezwoleń na pracę. Biorąc pod uwagę miejsce wykonywania pracy (zakład pracy kontrahenta wnioskodawcy), a także wcześniej wydane i ważne zezwolenia, ilość ta prawdopodobnie pozwoliłaby na zaspokojenie potrzeb kadrowych kontrahenta skarżącej Spółki. Nadto, zdaniem Wojewody, niezasadny jest również wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. Stąd, w przypadku uwzględnienia skargi, Wojewoda wskazał na zasadność odstąpienia od ich zasądzania na rzecz Skarżącej lub odpowiednie ich miarkowanie (art. 206 P.p.s.a.). Skarżąca 24 marca 2026 r. wystosowała do WSA W Warszawie replikę na odpowiedź na skargę i przywołując orzecznictwo poszerzyła argumentację uprzednio prezentowaną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga w części podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w punktach 1-4a. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze treść art. 149 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. K.p.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (§ 1 zd. 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a jak i przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną (§ 2 cyt. ustawy). Odnosząc się zatem do podniesionych w skardze zarzutów zdaniem Sądu, w przypadku załatwienia sprawy przez organ przed wydaniem wyroku (jak w niniejszej sprawie - decyzja nr [...] wydana 21 listopada 2025 r.) w razie uznania za zasadną skargi na bezczynność lub przewlekłość, koniecznym jest umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania odpowiedniego aktu (decyzji, postanowienia) stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w trybie art. 161 pkt 3 ww ustawy, co miało miejsce zgodnie z pkt I wyroku. Przy czym podkreślić należy, iż - jak stwierdza się w orzecznictwie - wydanie przez organ decyzji po wniesieniu przez stronę do Sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, nie zwalnia Sądu od ustalenia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Zatem, dalej aktualnym pozostawało rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia powyższej materii, tj. wystąpienia bezczynności czy przewlekłości postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością/przewlekłością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Dla stwierdzenia stanu bezczynności/przewlekłości organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność/przewlekłość ta była zawiniona przez organ, czy też nie. Stanowisko Wojewody, mające na celu usprawiedliwienie opóźnienia w wydaniu rozstrzygnięcia w terminie, zdaniem Sądu, pozostaje zatem bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. W niniejszej sprawie, jak wynika z przedstawionych Sądowi akt, przedmiotowy wniosek rozpoznawany był przez okres prawie 6 miesięcy, licząc od daty wniesienia przedmiotowego wniosku, tj. od dnia 26 maja 2025 r. do dnia wydania decyzji, tj. do 21 listopada 2025 r. Powyższe oznacza, mając na uwadze treść art. 35 § 3 K.p.a., iż załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, a także treść art. 35 § 1 K.p.a., który wskazuje, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, że doszło do naruszenia powołanych wyżej norm prawnych. Organ dopuścił się zatem bezczynności w prowadzonym postępowaniu wydając decyzję po upływie ustawowego terminu. Takie postępowanie organu niewątpliwie było sprzeczne z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 K.p.a., a także podważa wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Organ naruszył kodeksowe reguły terminowego załatwiania sprawy wobec tego zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu sprawy należało uznać za uzasadniony. W obowiązującym stanie prawnym, przepis art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a. zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność (przewlekłość) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa, co implikuje ścisłą interpretację tej instytucji. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek pozostawania w bezczynności będzie naruszeniem rażącym. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12 – dostępny j.w.). Jednak mając na uwadze stosunkowo niewielkie opóźnienie w wydaniu decyzji i to w niekwestionowanej przez skarżącą sytuacji opisanej przez Wojewodę, aktualną ilość załatwianych spraw, w tym także samych wniosków skarżącej Spółki jak i fakt, iż decyzja finalnie została wydana, Sąd stwierdza, iż bezczynność organu nie miała charakteru rażącego (pkt III wyroku). W konsekwencji Sąd nie znalazł również podstaw do orzeczenia na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej, zgodnie z żądaniem, stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a. Przedstawione okoliczności uzasadniają bowiem również niezasadność wniosku o przyznanie skarżącej Spółce wnioskowanej sumy pieniężnej, bowiem nie wykazała ona rzeczywistych strat, mających miejsce z powodu opóźnienia w wydaniu decyzji. Spółka powołała się co prawda na dotkliwe następstwa opóźnienia organu, jednak nie przedstawiła dowodów w zakresie tego żądania. Tymczasem skoro przyznanie sumy pieniężnej ma spełniać funkcję kompensacyjną a także, niejako przymuszającą organ do rozpoznania wniosku strony, to trudno twierdzić, iż Spółka umotywowała zasadność swego żądania, traktowanego jako stosowną rekompensatę za "doznane krzywdy" w sytuacji nie przedstawienia żadnych dowodów i wydania ostatecznej decyzji przez Wojewodę. Stąd też, w ocenie Sądu, zasadnym było w tym zakresie skargę oddalić (pkt IV wyroku). Nadto w rozpatrywanej sprawie wydanie żądanej przez stronę decyzji stawia pod znakiem zapytania zasadność wywodzenia, że zaniedbanie organu powstało w celowy sposób. Mając zaś na uwadze treść przepisu art. 119 ust. 4 P.p.s.a. Sąd jej rozpoznanie skierował do trybu uproszczonego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 P.p.s.a., nie widząc podstaw do ich miarkowania (pkt V sentencji wyroku).