IV SAB/Wa 806/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Paweł Konicki na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2026 r. w sprawie ze skargi A. spółki komandytowej z siedzibą w G. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej A. spółki komandytowej z siedzibą w G.wpis od skargi w wysokości 100,00 (sto) złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W dniu 18 listopada 2025 r. A. S. S. spółka [...] z siedzibą w G. K., reprezentowana przez adwokata wniosła skargę na bezczynność Wojewody M. w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej Spółki z 30 maja 2025 r., w dniu 18 września 2025 r. Wojewoda M. wydał decyzję - zezwolenie na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla M. R. T.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie skargi po zakończeniu postępowania administracyjnego, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2026 r., poz. 143.; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. W tym miejscu należy wskazać, że 7 marca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów podjął uchwałę (sygn. akt I OPS 1/21), w której stwierdził, że: skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Analogiczne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów zajął w uchwale z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19), w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3) p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Wskazane powyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego należy odnieść do zaistniałego w niniejszym postępowaniu stanu faktycznego sprawy. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd aprobuje wskazany ww. uchwałach pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należy zaznaczyć, że w skardze został podniesiony zarzut bezczynności Wojewody M. w rozpoznaniu wniosku. Wniosek skarżącego został w rozpoznany i w efekcie skarżony organ wydał decyzję w dniu 18 września 2025 r., a więc przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego tj. przed dniem 18 listopada 2025 r. Wydanie przez organ administracji rozstrzygnięcia w sprawie przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność jak i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3) p.p.s.a., a więc skarga nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6) p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6), §3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu (pkt 2 postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.