IV SAB/Wa 75/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia odrzucić skargę.

P. M., w piśmie z 18 grudnia 2016 r., wniósł do Sądu skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego [...] w przedmiocie rozpoznania skargi dotyczącej niedoprowadzenia osadzonych do telefonu, zawartej w piśmie z 28 listopada 2016 r. Do skargi dołączył kopię ww. pisma. Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa, której dotyczy nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; W tym miejscu należy podkreślić, że nie każda bezczynność organu administracji będzie podlegała kognicji sądów administracyjnych. Skarga w powyższym przedmiocie jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem rozpoznawanej skargi P. M. uczynił bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego [...] w rozpoznaniu skargi dotyczącej niedoprowadzenia osadzonych do telefonu, zawartej w piśmie z 28 listopada 2016 r. W ocenie Sądu udzielenie odpowiedzi na powyższe pismo nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. Sposób rozpoznawania skarg i wniosków osadzonych dotyczących działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariusza Służby Więziennej nie kończy się bowiem wydaniem jakiegokolwiek aktu administracyjnego wymienionego w art. 3 § 2 p.p.s.a. Taki wniosek płynie z treści powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie bowiem do treści art. 6 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. nr 90, poz. 557 ze zm.), skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Tryb załatwiania skarg osób osadzonych reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwienia wniosków, skarg i próśb osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r. poz. 647). Formą załatwienia skargi, zgodnie z § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, jest pisemne zawiadomienie o załatwieniu skargi. W świetle powyższego Sąd stanął na stanowisku, że skoro rozpoznawana skarga nie należy do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, to nie może być przez ten sąd merytorycznie rozpoznana. W tym stanie, rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.