IV SAB/Wa 749/25

Warszawa, 14 kwietnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Westra (spr.), Asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka, , po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.R. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do rozpatrzenia wniosku A.R. o wydanie zezwolenia na pracę J.T.; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, o której mowa w pkt I wyroku; III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt II wyroku miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; IV. oddala skargę w pozostałej części; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz A.R. kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

A.R., pismem z dnia 6.11.2025 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniósł skargę na bezczynność Wojewody M. w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę dla J.T.. Strona wniosła o stwierdzenie, że Wojewoda M. dopuścił się bezczynności; zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie wskazanym przez Sąd; wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a; zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona wskazała, że do dnia wniesienia skargi organ nie wydał decyzji, mimo upływu ustawowych terminów na załatwienie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, ewentualnie, w razie uznania skargi za częściowo zasadną, miarkowanie kosztów. Organ powołał, że w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca bezczynność, wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został rozpatrzony przez organ prowadzący postępowanie w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, czynności te nie miały charakteru pozornego a załatwienie sprawy w jak najszybszym możliwym terminie nie może naruszać obowiązku organu realizowania sprawy zgodnie z kolejnością wpływu. Organ wskazał na znaczną ilość prowadzonych postępowań, wzrost wpływającej korespondencji, problemy techniczne systemów teleinformatycznych. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu 29.09.2025 r., za pośrednictwem systemu [...].gov.pl, wpłynął wniosek pracodawcy firmy [...] A.R. o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla J.T., ob. F., na stanowisku pakowacz ręczny na okres ważności od 01.03.2026 r. do 28.02.2027 r. W dniu 6.11.2025 r. do Wojewody M. wpłynęła skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody. W związku z wejściem w życie rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 listopada 2025 r. w sprawie dokumentów, które podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi dołącza do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę lub do oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi (Dz. U. z 2025 r., poz. 1629), w dniu 2.12.2025 r., na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej k.p.a.), organ wezwał do usunięcia braków formalnych wniosku, tj. do cyfrowego odwzorowania wszystkich wypełnionych stron ważnego dokumentu podróży cudzoziemca, którego dotyczy wniosek. W dniu 16.12.2025 r. Wojewoda M. wydał wnioskowane zezwolenie na pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026. 143) sądy administracyjne są uprawnione do rozstrzygania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 w/wym. art. 3 i w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z § 1a art. 149 p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie § 2 art. 149 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., który wskazuje, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Z uwagi na fakt, że wniosek został rozpoznany i w dniu 16.12.2025 r. zostało wydane przez organ rozstrzygnięcie kończące postępowanie w I. instancji, w pkt I. wyroku umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, to stwierdzić należy, że po stronie organu wystąpiły przesłanki pozwalające stwierdzić bezczynność organu w prowadzeniu postępowania. Wniosek wpłynął do organu w dniu 29.09.2025 r. a decyzja organu została wydana 16.12.2025 r. Niewątpliwie więc organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 § 1 k.p.a. W tym terminie organ również nie zawiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie podał przyczyny zwłoki i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Dopiero pismem z dnia 2.12.2025 r. organ wezwał stronę do usunięcia braków formalnych wniosku. Od dnia wpływu wniosku tj. 29.09.2025 r. do dnia 2.12.2025 r. nie podejmował żadnych czynności w sprawie i nie załatwił sprawy w ustawowym terminie. Tym samym doszło do bezczynności organu, o czym orzeczono w pkt II. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przystępując do oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący wskazać należy, że w niniejszej sprawie zaniechanie organu nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym (wyrok NSA z 28 czerwca 2024 r. I OSK 521/24, Lex nr 3765424) za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Nie można zatem całkowicie wykluczyć sytuacji, w których trudna sytuacja organizacyjna w organie, skutkująca brakiem możliwości bezzwłocznego załatwienia sprawy, winna być oceniona jako okoliczność nie naruszająca rażąco terminów do załatwienia sprawy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać należy, że nie doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania w zakresie obowiązków organu do szybkiego załatwienia sprawy i informowania strony o przebiegu postępowania. Termin do rozpoznania sprawy upłynął 29.10.2025 r. a organ podjął pierwsze czynności w sprawie dopiero w dniu 2.12.2025 r. Uwzględniając znaczne obciążenie pracą organu, które obiektywnie uniemożliwia niezwłoczne rozpoznawanie wpływających spraw, to stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie czas prowadzenia postępowania nie był wyjątkowo długi i nie miało miejsce świadome lekceważenie przez organ przepisów prawa związanych z szybkością prowadzenia postępowania. Odliczając 30-sto dniowy ustawowy termin na załatwienie sprawy, organ pozostawał w bezczynności przez stosunkowo krótki okres czasu. Dlatego też Sąd stwierdził, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III. sentencji wyroku). Sądowi z urzędu znana jest sytuacja organu związana z trudnościami kadrowymi oraz znaczącą liczbą wpływających spraw. Okoliczności te nie mogą co prawda usprawiedliwiać zaistniałej w sprawie bezczynność, niemniej są jednak obiektywną trudnością, która powinna wpływać na ocenę czy doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa, jak również i na ocenę zasadności przyznania od organu sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej, wymierzenia grzywny i ich miarkowania. Znacząca ilość spraw podlegających rozpoznaniu i niedostateczna obsada kadrowa, stanowią bowiem poważną przeszkodę w takiej organizacji pracy, aby rozpoznawanie spraw należących do kompetencji organu odbywało się z zachowaniem ustawowych terminów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (wyrok NSA z 12 września 2024 r. I OSK 978/24, Lex nr 3763765), przyznanie sumy pieniężnej i wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że nie ma podstaw do wymierzenia grzywny. W sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa w odniesieniu do zasady szybkości prowadzenia postępowania a na dzień wydawania wyroku organ zakończył prowadzone postępowanie wydając pozytywną dla strony decyzję. Z tych względów w tej części skarga została oddalona na podstawie 151 p.p.s.a. (pkt IV. sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt V. sentencji wyroku, na podstawie art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a., na które to koszty składa się wpis od skargi (100 zł). Sąd jako niezasadny ocenił wniosek organu o miarkowanie koszów. Zauważyć należy, że skarżący, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, uiścił wymagany wpis od skargi, co umożliwiło Sądowi rozpatrzenie sprawy. W sprawie nie wystąpiły żadne inne koszty, które organ miałby zwrócić skarżącemu, skarżący nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika a skarga została uwzględniona. Z tych względów Sądu uznał, że brak jest podstaw do zastosowania art. 206 p.p.s.a.