IV SAB/Wa 613/25

Warszawa, 24 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Westra (spr.), Sędzia WSA Anita Wielopolska, , po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do rozpatrzenia wniosku A. R. o wydanie zezwolenia na pracę L. F. M.; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, o której mowa w pkt I wyroku; III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt II wyroku miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; IV. oddala skargę w pozostałej części; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz A. R. kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

A.R., pismem z dnia 22.09.2025 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniósł skargę na bezczynność Wojewody M. w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę dla L.F.M.. Strona wniosła o stwierdzenie, że Wojewoda M. dopuścił się bezczynności; zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie wskazanym przez Sąd; wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.; zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona wskazała, że do dnia wniesienia skargi organ nie wydał decyzji, mimo upływu ustawowych terminów na załatwienie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Organ powołał, że w dniu 10.10.2025 r. wydał zezwolenie na pracę. Organ stwierdził ponadto, że w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca bezczynność, wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został rozpatrzony przez organ prowadzący postępowanie w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, czynności te nie miały charakteru pozornego a załatwienie sprawy w jak najszybszym możliwym terminie nie może naruszać obowiązku organu realizowania sprawy zgodnie z kolejnością wpływu. Organ wskazał na znaczną ilość prowadzonych postępowań, wzrost wpływającej korespondencji, problemy techniczne systemów teleinformatycznych. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu 23.07.2025 r., za pośrednictwem systemu [...].gov.pl, wpłynął wniosek pracodawcy firmy [...] A.R. o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla cudzoziemca L.F.M., ob. F., na stanowisko pakowacz ręczny na okres ważności od 01.09.2025 r. do 31.08.2026 r. Do wniosku strona załączyła dokumenty wymagane przepisami obowiązującymi na mocy art. 113 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenie pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r., poz. 621, zwanej dalej ustawą) oraz rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 18 lipca 2022 r., w sprawie zezwoleń na pracę i oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi (Dz. U. z 2022 r., poz. 1558) tj. kopię ważnego dokumentu podróży z danymi osobowymi cudzoziemca oraz dowód wpłaty o której mowa w art. 90a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2024 r, o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572). W dniu 25.09.2025 r. do Wojewody M. wpłynęła skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody. W dniu 29.09.2025 r. organ wezwał stronę do złożenia, w terminie 14 dni od daty odebrania pisma, szeregu dokumentów potwierdzających okoliczności uzasadniające udzielenie wnioskowanego zezwolenia, odnoszących się do prowadzonej działalności gospodarczej przez pracodawcę i zatrudniania cudzoziemców. Organ poinformował również o przewidywanym terminie wydania decyzji do dnia 29.10.2025 r. oraz o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu 02.10.2025 r. skarżący dokonał korekty wniosku, załączając wszystkie wymagane dokumenty, o które był wzywany. W dniu 10.10.2025 r. Wojewoda M. wydał wnioskowane zezwolenie na pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026. 143) sądy administracyjne są uprawnione do rozstrzygania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 w/wym. art. 3 i w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z § 1a art. 149 p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie § 2 art. 149 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., który wskazuje, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Z uwagi na fakt, że wniosek został rozpoznany i w dniu 10.10.2025 r. zostało wydane przez organ rozstrzygnięcie kończące postępowanie w I. instancji, w pkt I. wyroku umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, to stwierdzić należy, że po stronie organu wystąpiły przesłanki pozwalające stwierdzić bezczynność organu w prowadzeniu postępowania. Wniosek wpłynął do organu w dniu 23.07.2025 r. a decyzja organu została wydana 10.10.2025 r. Niewątpliwie więc organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 § 1 k.p.a. W tym terminie organ również nie zawiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie podał przyczyny zwłoki i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Dopiero pismem z dnia 29.09.2025 r. organ wezwał stronę do złożenia stosownych dowodów i poinformował o nowym terminie załatwienia sprawy do dnia 29.10.2025 r. Organ wydal decyzję w wyznaczonym terminie, jednak od dnia wpływu wniosku do dnia 29.09.2025 r. nie podejmował żadnych czynności w sprawie i nie załatwił sprawy w ustawowym terminie. Tym samym doszło do bezczynności organu, o czym orzeczono w pkt II. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przystępując do oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący wskazać należy, że w niniejszej sprawie zaniechanie organu nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym (wyrok NSA z 28 czerwca 2024 r. I OSK 521/24, Lex nr 3765424) za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Nie można zatem całkowicie wykluczyć sytuacji, w których trudna sytuacja organizacyjna w organie, skutkująca brakiem możliwości bezzwłocznego załatwienia sprawy, winna być oceniona jako okoliczność nie naruszająca rażąco terminów do załatwienia sprawy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać należy, że nie doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania w zakresie obowiązków organu do szybkiego załatwienia sprawy i informowania strony o przebiegu postępowania. Termin do rozpoznania wniosku upłynął 23.08.2025 r. a organ podjął pierwsze czynności w sprawie w dniu 29.09.2025 r. i w tym dniu poinformował stronę o wyznaczeniu nowego terminu na załatwienie sprawy do dnia 29.10.2025 r., wydając decyzję w wyznaczonym terminie, osiem dni po złożeniu przez stronę wymaganych dowodów i po dokonaniu przez stronę korekty wniosku. Uwzględniając znaczne obciążenie pracą organu, które obiektywnie uniemożliwia niezwłoczne rozpoznawanie wpływających spraw, to stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie czas prowadzenia postępowania nie był wyjątkowo długi i nie miało miejsce świadome lekceważenie przez organ przepisów prawa związanych z szybkością prowadzenia postępowania, Bezczynność organu miała miejsce od 23.07.2025 r. do 28.09.2025 r. a więc był to stosunkowo krótki okres czasu. Dlatego też Sąd stwierdził, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III. sentencji wyroku). Sądowi z urzędu znana jest sytuacja organu związana z trudnościami kadrowymi oraz znaczącą liczbą wpływających spraw. Okoliczności te nie mogą co prawda usprawiedliwiać zaistniałej w sprawie bezczynność, niemniej są jednak obiektywną trudnością, która powinna wpływać na ocenę czy doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa, jak również i na ocenę zasadności przyznania od organu sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej, wymierzenia grzywny i ich miarkowania. Znacząca ilość spraw podlegających rozpoznaniu i niedostateczna obsada kadrowa, stanowią bowiem poważną przeszkodę w takiej organizacji pracy, aby rozpoznawanie spraw należących do kompetencji organu odbywało się z zachowaniem ustawowych terminów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (wyrok NSA z 12 września 2024 r. I OSK 978/24, Lex nr 3763765), przyznanie sumy pieniężnej i wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że nie ma podstaw do wymierzenia grzywny. W sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa w odniesieniu do zasady szybkości prowadzenia postępowania a na dzień wydawania wyroku organ zakończył prowadzone postępowanie wydając pozytywną dla strony decyzję. Z tych względów w tej części skarga została oddalona na podstawie 151 p.p.s.a. (pkt IV. sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt V. sentencji wyroku, na podstawie art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a., na które to koszty składa się wpis od skargi (100 zł).