IV SAB/Wa 603/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sidorowska – Ciesielska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), asesor WSA Michał Sułkowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do rozpatrzenia wniosku A. R. z 14 sierpnia 2025 r. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w pkt I., III. stwierdza, że bezczynność Wojewody Mazowieckiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego A. R. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Wojewody M. (dalej organ, Wojewoda) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku [...] A.R.(dalej skarżący, strona) o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla R.D.M.. Stan sprawy przedstawia się następująco: 14.08.2025r. wpłynął wniosek [...] A.R.o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla R.D.M., na stanowisko "pakowacz ręczny" na okres ważności od 15.09.2025r. do 14.08.2026r. 22.10.2025r. Wojewoda M. wydał zezwolenie na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typu A nr [...] dla R.D.M. na okres ważności od dnia 22.10.2025r. do dnia 14.08.2026r 25.09.2025r. wpłynęła skarga [...] A.R.skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody M.. Skarżący wskazał, że 14.08.2025 r. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla cudzoziemca i do dnia wniesienia niniejszej skargi organ nie wydał decyzji administracyjnej, mimo upływu ustawowych terminów na załatwienie sprawy. Oznacza to, że M. Urząd Wojewódzki pozostaje w bezczynności. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1. Stwierdzenie, że M. Urząd Wojewódzki w W. dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania dotyczącego wydania zezwolenia na pracę. 2. Zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie wskazanym przez sąd. 3. Wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 §2 PPSA. 4. Zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o: - odrzucenie skargi, - oddalenie skargi, - zasądzenie od Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został rozpatrzony w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, czynności te nie miały charakteru pozornego, zatem nie można zatem mówić o bezczynności organu, czy przewlekłości w prowadzeniu postępowania. Organ podejmuje wszelkie możliwe działania służące jak najszybszemu załatwieniu sprawy, co miało miejsce również w przedmiotowej sprawie. To załatwienie sprawy w jak najszybszym możliwym terminie nie może naruszać obowiązku organu realizowania sprawy zgodnie z kolejnością wpływu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r., poz. 1267 t.j.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 t.j.) dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania m.in. w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a mianowicie gdy organ, mimo ciążącego na nim obowiązku z mocy prawa nie wydaje decyzji administracyjnej czy postanowienia, na które służy zażalenie albo kończy postępowanie, bądź postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Sprawa, której przedmiotem jest skarga na bezczynność czy przewlekłość organu może być rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania podlega uwzględnieniu w razie stwierdzenia, że organ pozostawał w bezczynności lub przewlekłości w momencie wniesienia skargi, tj. do tego dnia nie zakończył postępowania w przewidzianej prawem formie, w tym nie wydał decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie. Na gruncie niniejszej sprawy stan taki miał miejsce, bowiem skarga wpłynęła do organu przed 22.10.2025r. tj. przed wydaniem przez Wojewodę M. na rzecz R.D.M. decyzji nr [...]. Jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP). Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych - Dz.U.UE.C.2007.303.1). Powołany przepis Karty odnosi się co prawda wprost do organów unijnych, ale w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego jest on również wiążący dla państw członkowskich jako zasada ogólna prawa unijnego (zob. np. wyrok NSA z 10 lutego 2016 r., II GSK 2294/14, CBOSA i cyt. tam orzecznictwo). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m. in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Art. 35 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Wobec powyższego mając na uwadze datę złożenia wniosku do organu I instancji, które miało miejsce w dniu 14.08.2025 r., w niniejszej sprawie ustawowy termin rozpatrzenia w/w środka zaskarżenia upływał w dniu 14.09.2025r., bowiem sprawa nie wymagała uzupełnień ani nie była szczególnie skomplikowana. Organ zakończył postępowanie decyzją z 22.10.2025r. czyli ponad 5 tygodni po terminie. Nadto organ, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 36 § 1 k.p.a. nie zawiadomił skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie i jego przyczynach, a także nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Na gruncie art. 149 p.p.s.a. z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym ustawowo terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie i analiza akt administracyjnych sprawy uzasadniania stwierdzenie, że Wojewoda M. dopuścił się bezczynności. Wnosząc do organu administracji publicznej żądanie określonej treści, strona może domagać się rozstrzygnięcia o swoich prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa, przy zachowaniu ogólnych zasad regulujących problematykę terminów załatwiania spraw administracyjnych. W niniejszej sprawie żądanie skarżącej dotyczące rozpoznania wniosku z 14.08.2025r. o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla R.D.M. na stanowisko "pakowacz ręczny", na okres od 15.09.2025r. do 14.08.2026r. zostało uwzględnione przez Wojewodę wobec czego należało umorzyć postępowanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do jego rozpoznania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma znaczenia fakt, z jakich przyczyn akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana - w sposób zawiniony lub też nie – przez organ. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ dopuścił się bezczynności i dlatego też orzekł jak w punktach I i II wyroku. Sąd uznał równocześnie, że bezczynność Wojewody M. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ustawodawca nie zdefiniował, kiedy taka sytuacja ma miejsce. Sąd podziela pogląd, że prawo takiego zakwalifikowania bezczynności lub przewlekłości zostało pozostawione uznaniu składu orzekającego. Uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego (por. np. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., I OSK 2424/16, CBOSA). Ogólnie rzecz ujmując, taka kwalifikacja będzie zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Na tę ocenę rzutuje z kolei m. in. zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w stopniu jej skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 2234/15, CBOSA i cyt. tam orzecznictwo). Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Orzeczenie o tym środku jest fakultatywne, tj. zostało oparte na uznaniu sędziowskim. Zastosowanie go jest szczególnie uzasadnione wówczas, gdy analiza akt wskazuje na celowe przewlekanie postępowania przez organ (por. np. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., II OSK 2197/17, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy brak dowodów na tego rodzaju okoliczności. Sąd miał tu na uwadze trudną sytuację organizacyjną organu oraz załatwienie sprawy przez Wojewodę M. przed wydaniem wyroku. Funkcję represyjną i prewencyjną wobec organu w wystarczającym stopniu spełni instytucja zwrotu kosztów postępowania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.