IV SAB/Wa 60/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), asesor WSA Paweł Konicki, , po rozpoznaniu 21 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "H." sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do rozpoznania wniosku "H." sp. z o.o. z siedzibą w W. z 10 grudnia 2024 r.; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w pkt I; III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz "H." sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Spółki [...]Polska sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewody [...]w zakresie wydania zezwolenia na pracę Typu A dla P. T.. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 K.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniosła o: 1. zobowiązanie Wojewody do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2. przyznanie Skarżącej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., ewentualnie wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; 3. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; 4. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że Strona skarżąca złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla cudzoziemca, który wpłynął do organu 10 grudnia 2024 r. i w tym dniu doszło do wszczęcia postępowania. Co prawda wniosek ten nie zawierał wszystkich dokumentów koniecznych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, jednak wszczęcie postępowania następuje także w wyniku złożenia wniosku niekompletnego. Organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, nie wydał postanowienia w trybie art. 36 k.p.a., jak i nie wydał innego rozstrzygnięcia w sprawie, co uzasadnia twierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Strona dodała, że niniejsza skarga nie została poprzedzona wniesieniem ponaglenia albowiem zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przepisów art. 37 K.p.a. nie stosuje się m.in. w sprawach wydawania zezwoleń na pracę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że 10 grudnia 2024 r. za pośrednictwem systemu [...].gov.pl wpłynął wniosek firmy o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla pana/i P. T., ob. [...], na stanowisko pomoc kuchenna, na okres od 14.01.2025 r. do 13.01.2026 r. Do wniosku Strona załączyła jedynie kopię stron ważnego dokumentu podróży z danymi osobowymi cudzoziemca, pełnomocnictwo udzielone E. R. oraz dowód wpłaty, o której mowa w art. 90a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2024 r, o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: ustawą),. Nie zostały dołączone pozostałe dokumenty wymagane przepisami rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 18 lipca 2022 r. w sprawie zezwoleń na pracę i oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi (Dz. U. z 2022 r., poz. 1558, dalej: rozporządzeniem). W dniu 13 stycznia 2025 r. Skarżący dokonał korekty wniosku załączając oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi dotyczącego okoliczności, o których mowa w art. 88j ust. 1 pkt 3-7 ustawy. Organ wyjaśnił, że dokonał analizy materiału dowodowego pod kątem spełnienia przestanek do wydania zezwolenia na pracę, w tym weryfikacji pod kątem dopełniania obowiązków związanych z prowadzeniem działalności lub powierzaniem pracy innym osobom przez podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi. W dniu 23 stycznia 2025 r. Wojewoda wydał zezwolenie na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typu A nr [...]dla cudzoziemca na okres ważności od dnia 23.01.2025 r. do dnia 22.01.2026 r. W trakcie trwania postępowania w dniu 15 stycznia 2025 r. do Wojewody wpłynęła skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ma bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę. Organ odnosząc się do zarzutów skargi, w tym do niezawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz niezałatwienia sprawy w terminie wskazał, że zgodnie z art. 61 § 1, § 3,§ 3a i § 4 K.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione drogą elektroniczną jest dzień wystawienia dowodu otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 8 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych. O wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca wszczyna się na wniosek pracodawcy, który jest jedyną stroną postępowania. A zatem, zgodnie z ww. przepisami kodeksu postępowania administracyjnego po wpływie wniosku do Wojewody brak było podstaw do wydania dodatkowego zawiadomienia o jego wszczęciu. Strona otrzymała Urzędowe Potwierdzenie Przedłożenia w dniu wniesienia wniosku za pośrednictwem systemu [...].gov.pl. Odnosząc się do zarzutu bezczynności Wojewody organ wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącego ma świadomość, zarówno co do faktu wydłużonego czasu procedowania wniosków wynikającego ze wzmożonej liczby wniosków złożonych za pośrednictwem systemu [...].gov.pl oraz operatorów pocztowych. Złożenie przedmiotowej skargi na bezczynność/przewlekłość organu ma zatem na celu, w ocenie organu, jedynie wymuszenie na organie administracji podjęcia w sprawie działań poza kolejnością wpływu, a w konsekwencji procedowania wniosków, kosztem innych pracodawców. Powyższe działanie miałoby również wymusić na organie administracji procedowanie wniosków w sprzeczności z zasadą zaufania do władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a. Należy podkreślić, że podjęcie działań w sprawie skarżącego poza kolejnością procedowania wniosków byłoby działaniem organu na szkodę pozostałych pracodawców, których wnioski wpłynęły do Wojewody przed wnioskiem Skarżącego. Podkreślono, że aktualnie ilość wniesionych w 2024 r. wniosków o wydanie zezwoleń na pracę przekroczyła całoroczny wpływ podań w 2023 r. Wzrost liczby składanych wniosków, które wymagają zarejestrowania, przydzielenia, oceny pod kątem ich kompletności, ewentualnego uzupełnienia i w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia spowodował opóźnienia w rozpatrywaniu spraw. Z ostrożności procesowej odnosząc się do kwestii wniosku skarżącej o przyznanie na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a od organu sumy pieniężnej, organ wskazał, że jest on całkowicie bezzasadny. Jako uzasadnienie wniosku pełnomocnik nie wykazał żadnej straty reprezentowanego podmiotu. Zdaniem organu niezasadny jest także wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. Zwrócono uwagę, że pełnomocnik skarżącego wniósł w ostatnim czasie kilkadziesiąt skarg do WSA w Warszawie w przedmiocie bezczynności organu w sprawach wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców. Wielość analogicznych spraw, prowadzonych przez tego samego pełnomocnika, stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika, w tym wkład jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, daje podstawę do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika na podstawie art. 206 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) dalej P.p.s.a., Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a. Stosownie do art. 37 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ustalonym w myśl art. 36 K.p.a., ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), lub postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – do organu prowadzącego postępowanie Wniesiona skarga jest dopuszczalna, jak zasadnie wskazał pełnomocnik skarżącego, w sprawie nie miał obowiązku złożenia ponaglenia. Odnosząc się do kwestii merytorycznych należy wskazać, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12, CBOSA). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. Zatem uwzględniając wyjaśnienia organu zawarte w odpowiedzi na skargę, należy uznać je za niemające wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy, w sprawie cudzoziemiec złożył wniosek do Wojewody o wydanie zezwolenia na pracę, które Organ rozpoznał decyzją z 23 stycznia 2025 r., nr [...]i udzielił zezwolenie na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typu A nr [...]dla cudzoziemca na okres ważności od dnia 23.01.2025 r. do dnia 22.01.2026 r. Wyjaśnienia wymaga, że w sytuacji gdy organ przed dniem wyrokowania wyda stosowne rozstrzygnięcie w sprawie, a w tej konkretnej sprawie rozpatrzył wniesione odwołanie, wydając decyzję administracyjną w dniu 23 stycznia 2025 r., to okoliczność ta czyni bezprzedmiotowość stosowania przez Sąd instrumentu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., czyli zobowiązania organu do wydania w określonym terminie dochodzonego skargą aktu. Zasadne było zatem stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. umorzenie postępowania sądowego, gdyż stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Z powyższego wynika, że organ zwlekał z wydaniem decyzji, i jak już wyżej wskazano, uczynił to po upływie terminu wskazanym w przepisach K.p.a., czym wprawił się w stan bezczynności. Dodać należy, że choć organ sprawę rozpoznał, to nie zmienia to jednak faktu, że uczynił to z naruszeniem art. 35 K.p.a. (pkt II sentencji wyroku). Sąd odnosząc się do kwestii stwierdzenia, czy organ działał z rażącym naruszeniem prawa bądź nie, zwraca uwagę, że sprawa została już stosownym rozstrzygnięciem rozpoznana w terminie, kilkanascie dni po terminie. Powyższe zdaniem Sądu nie pozwala na zakwalifikowanie zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, dlatego też Sąd stwierdził, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III sentencji wyroku). Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, czy oczywistego lekceważenia wniosków strony skarżącej. W szczególności z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, kiedy przekroczenie terminu załatwienia sprawy przez organ jest znaczne i jest wyrazem niedającego się usprawiedliwić świadomego lekceważenia przez organ zasady szybkości postępowania. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, a stwierdzenie bezczynności Wojewody stanowi wystarczający środek dyscyplinujący ten organ. Tym samym Sąd nie dostrzegł przesłanek do zastosowania instrumentów przewidzianych w art. 149 § 2 P.p.s.a. tj. przyznania sumy pieniężnej, czy wymierzenia grzywny organowi (pkt IV sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie V wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądzając od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł. Sąd dodatkowo wyjaśnia, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie znalazł podstaw do zastosowania przewidzianej w art. 206 P.p.s.a. instytucji miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania, w szczególności do odstąpienia od ich zasądzenia zgodnie z wnioskiem organu. W ocenie Sądu, przyczyną obniżenia wynagrodzenia pełnomocnika procesowego nie może być powołanie się przez organ na posiłkowanie się przy sporządzaniu skargi opracowanym przez pełnomocnika szablonem. W przypadku bowiem spraw zbliżonych do siebie charakterem – stanem faktycznym i prawnym (co niewątpliwie odnosi się do skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania) jest to rzeczą zupełnie naturalną. W podobny sposób postępuje zresztą sam organ sporządzając swoje pisma. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.