IV SAB/Wa 53/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie podjęcia czynności w celu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania kary pozbawienia wolności postanawia: - przyznać radcy prawnemu K. K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 180 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 41,40 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 maja 2014 r. odrzucił skargę A. K. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie podjęcia czynności w celu warunkowego przedterminowego zwolnienia skarżącego z odbywania kary pozbawienia wolności. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2014 r. ustanowił dla skarżącego radcę prawnego z urzędu w niniejszej sprawie. W piśmie z dnia 28 sierpnia 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. poinformowała, że pełnomocnikiem strony wyznaczyła radcę prawnego K. K. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 25 września 2014 r. odmówił przyznania radcy prawnemu K. K. wynagrodzenia za udzieloną skarżącemu pomoc prawną, polegającą na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 7 maja 2014 r. Referendarz stwierdził bowiem, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia nie zawiera oświadczenia, o którym mowa w 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490). W dniu 6 października 2014 r. radca prawny K. K. ponownie zwrócił się do Sądu o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. W piśmie oświadczył, że koszty udzielonej pomocy nie zostały zapłacone w całości lub w części. Referendarz sądowy zważył, co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna wynosi 50 % wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu, o przyznanie kosztów której zwrócił się radca prawny, polegała na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wa 53/14. Wyznaczony pełnomocnik powinien zatem otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Ponieważ pełnomocnik nie prowadził sprawy przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, opłata wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.