IV SAB/Wa 513/18

Warszawa 7 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) po rozpoznaniu 7 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.O. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej J.O. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.

J.O. w piśmie z 24 września 2018 r., doprecyzowanym pismem z 26 lutego 2019 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w rozpoznaniu wniosku z 28 stycznia 2016 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] listopada 2012 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej [...]o mocy 51 MW. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi. Organ wskazał, że w piśmie z 28 stycznia 2016 r. skarżąca wyraziła niezadowolenie z działania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], który w postępowaniu zakończonym decyzją z [...]listopada 2012 r. był organem uzgadniającym i opiniującym. Organ dodał, że skarżąca podjęła kroki zmierzające do wzruszenia ww. decyzji w trybach nadzwyczajnych. Odnosząc się do żądania wszczęcia postępowania w trybie art. 76 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ stwierdził, że przepis ten nie zobowiązuje go do wydania aktu administracyjnego podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej, ani działania na wniosek strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga J.O. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w rozpatrzeniu jej wniosku z 28 stycznia 2016 r. podlega odrzuceniu, albowiem sprawa nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają sprawy ze skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na mocy art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają również skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania w sprawach innych niż wyżej określonych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej również k.p.a.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Oznacza to, że nie każda opieszałość organu w załatwieniu sprawy będzie podlegała kognicji sądów administracyjnych. Skarga w tym przedmiocie jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 1 pkt 1-4 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe sąd za słuszne uznał stanowisko organu, że pismo skarżącej z 28 stycznia 2016 r. stanowiło skargę o której mowa w art. 227 k.p.a., co wprost wynikało z jego treści. 2 akt sprawy wynika, że skarga została rozpoznana w trybie ogólnoskargowym (art. 221-240 k.p.a.) i organ przesłał do skarżącej zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi. Zawiadomienie to nie przybrało jednak żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. Tym samym sąd administracyjny nie był uprawniony do oceny tego zawiadomienia pod kątem jego zgodności z prawem, jak również tego czy organ przewlekle załatwiał skargę, o której mowa w art. 227 k.p.a. Takie stanowisko panuje w orzecznictwie sądów administracyjnych i skład orzekający w pełni je podziela (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2013 r., I OSK 684/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższej oceny nie mogło zmienić żądanie skarżącej, aby organ rozpoznał pismo z 28 stycznia 2016 r. jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] listopada 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skarżąca wniosek taki złożyła do organu właściwego, jak również skorzystała z przysługujących jej środków zaskarżenia, ze skargą do sądu administracyjnego włącznie. Sądowi z urzędu jest wiadomym, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 27 marca 2019 r. II SA/GI 1043/18 oddalono skargę J.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2018 r. nr [...] , tj. decyzję o której mowa w odpowiedzi na skargę. Sąd podzielił również stanowisko organu, że wystąpienia, przewidzianego wart. 76 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku 1. jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.), nie sposób zakwalifikować do czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Skorzystanie z powyższego instrumentu prawnego zależy wyłącznie od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, mimo, że w niektórych przypadkach wystąpienie może być następstwem skargi obywatela czy jego wniosku o podjęcie interwencji. Brak również podstaw prawnych, aby sąd administracyjny zobowiązał organ do złożenia takiego wystąpienia. Mając na uwadze powyższe sąd stwierdził, że rozpoznanie wniosku J.O. z 28 stycznia 2016 r. przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie może zostać załatwione w formie aktu czy czynności wymienionych w art. 3 § 1 i § 2. p.p.s.a. Dlatego kontroli sądu nie mogło podlegać również to, czy organ opieszale rozpoznaje ww. wniosek. W konsekwencji sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. W tym stanie rzeczy ssąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego, w punkcie drugim sentencji, orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.