IV SAB/Wa 492/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. i H. K. na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 13 listopada 2018 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga M. K. i H. K. na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w rozpatrzeniu odwołania skarżących z 15 maja 2016 r. wniesionego od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1986 r. ustalającej odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,1148 ha, obręb [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o odrzucenie skargi, ponieważ nie została ona poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, złożonym przez stronę postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego mu środka zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powyższej ustawy. W przypadku bezczynności organu strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany w przepisie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten aktualnie stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); względnie jeżeli 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z treści zaś art. 37 § 3 wynika, że ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; względnie 2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Powyższe brzmienie art. 37 § 1 kpa obowiązuje od 1 czerwca 2017 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). W art. 16 ustawy zmieniającej ustawodawca postanowił jednakże, że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Okoliczność ta jest o tyle istotna dla niniejszej sprawy, że przedmiotowe administracyjne postępowanie odwoławcze zostało zainicjowane odwołaniem skarżących z 15 maja 2016 r. Oznacza to, że w prowadzonym w sprawie administracyjnym postępowaniu odwoławczym znaleźć winny zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zważywszy, że brak jest organu wyższego stopnia nad Ministrem Inwestycji i Rozwoju skarżący, przed wniesieniem skargi na bezczynność tego organu, zobowiązani byli wezwać ten organ do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże skarżący tego nie uczynili. Wprawdzie niniejsza skarga poprzedzona została takim wezwaniem z 12 września 2018 r. złożonym przez M. M., który w przedmiotowej sprawie nie jest ani stroną tegoż postępowania, ani nie jest pełnomocnikiem skarżących. Z przytoczonego zaś przepisu art. 37 § 1 kpa wprost wynika, że taki środek prawny może być skutecznie wniesiony tylko przez stronę postępowania. Rację ma więc Minister, który w odpowiedzi na skargę twierdzi, że w rozpoznawanej sprawie wniesiona skarga na bezczynność nie została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, złożonym przez stronę postępowania. Z uwagi więc na niewyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, Sąd odrzucił skargę na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.