IV SAB/Wa 484/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (sprawozdawca) Sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu 26 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I.W.; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrywaniu sprawy, o której mowa w pkt I. wyroku; III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt II. wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej I. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 217 (dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] sp. z o.o. (dalej: skarżąca) pismem datowanym na 26 stycznia 2026r. (wpływ do organu w tej samej dacie) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę M. (dalej: organ, Wojewoda) w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla ob. I., I. W. (dalej: cudzoziemiec), na terytorium RP. W skardze zarzucono organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniesiono o: 1/ zobowiązanie organu administracji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia organowi akt administracyjnych; 2/ przyznanie skarżącemu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości 5000 zł; 3/ zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podniosła, że w dniu 19 grudnia 2025r. do Wojewody M. wpłynął wniosek o zezwolenie na pracę cudzoziemca a zatem w tym dniu doszło do wszczęcia postępowania. Wniosek co prawda nie zawierał wszystkich dokumentów koniecznych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, jednakże wszczęcie postępowania następuje również w wyniku złożenia wniosku niekompletnego. Podniesiono także, że w toku postępowania organ nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 k.p.a. i nie zawiadomił strony o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia, co wskazuje że zaistniała bezczynność organu administracji publicznej, gdyż mimo istnienia ustawowego obowiązku – organ w terminie nie zakończył postępowania poprzez wydanie stosownego rozstrzygnięcia lub nie podjął stosownych czynności. W ocenie skarżącego w sprawie wystąpiła również przewlekłość postępowania, gdyż podejmowane przez organ czynności procesowe miały charakter czynności pozornych, nieistotnych dla załatwienia sprawy. Organ nie dochował zatem należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie w sposób zgodny z prawem. A zatem mając na względzie, iż przyczyny bezczynności i przewlekłości, leżały wyłącznie po stronie organu, a ustawowy termin został wielokrotnie przekroczony, to w ocenie skarżącego, działanie organu stanowiło rażące naruszenie prawa, gdyż skala zaniedbań, sposób prowadzenia postępowania oraz całkowite zignorowanie obowiązków wynikających z art. 35 i 36 k.p.a. świadczą o braku jakiejkolwiek staranności w realizacji ustawowego obowiązku wydania decyzji w rozsądnym terminie. Takie zachowanie organu nie mieści się w granicach dopuszczalnej zwłoki, ale stanowi oczywistą i nie budzącą wątpliwości sprzeczność z zasadami praworządności oraz zasadami pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.). W zakresie przyznania wnioskowanej w skardze sumy pieniężnej na rzecz skarżącego wskazano, że brak "decyzji w sprawie zezwolenia na pracę uniemożliwia rozpoczęcie realizacji zawartych kontraktów handlowych, co naraża przedsiębiorcę na utratę przychodów, ryzyko naliczenia kar umownych oraz utratę wiarygodności wobec kontrahentów. Przedsiębiorca pozostaje w stanie długotrwałej niepewności operacyjnej, musi utrzymywać rezerwy kadrowe i kapitałowe, ponosi koszty zamrożenia zasobów i przesuwania harmonogramów. Dodatkowo przewlekłość generuje realne ryzyko rezygnacji kandydata (...) z proponowanego zatrudnienia, co oznaczałoby nie tylko zaprzepaszczenie kosztów rekrutacji i legalizacji zatrudnienia oraz nakładów na przygotowanie stanowiska pracy, lecz także konieczność ponownego prowadzenia procesu naboru w warunkach rynkowych, presji płacowej, ograniczonego dostępu specjalistów". W uzasadnieniu skargi skarżący zawarł również stanowisko do ewentualnego wniosku organu o miarkowanie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych ewentualnie w razie uznania skargi za częściowo zasadną o dokonanie przez Sąd miarkowania kosztów. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 19 grudnia 2025r. za pośrednictwem systemu praca.gov.pl wpłynął wniosek spółki skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca – I. W., na stanowisko pracownik produkcji, na okres ważności od 19 stycznia 2026r. do 18 stycznia 2027r. Wniosek w ocenie organu nie zawierał braków formalnych. W dniu 26 stycznia 2026r. do Wojewody wpłynęła skarga na bezczynność organu kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a w dniu 24 lutego 2026r. organ wystosował do skarżącej spółki pismo o nadesłanie, w terminie 14 dni od daty odebrania pisma, dodatkowych dokumentów które pozwolą na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy m. in. pod względem spełnienia przez pracodawcę przesłanek wydania zezwolenia na pracę, w tym m. in. pod kątem obowiązków związanych z prowadzeniem działalności oraz powierzaniem pracy innym osobom. Pismem tym poinformowano również spółkę o przewidywanym terminie wydania decyzji oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie. Wojewoda wskazał przy tym, że załatwienie sprawy w jak najszybszym możliwym terminie nie może naruszać obowiązku organu realizacji sprawy zgodnie z kolejnością wpływu w myśl art. 8 § 1 k.p.a. Podkreślono, że ustawodawca w art. 27 ustawy z 20 marca 2025r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2025r. poz. 621 – dalej: ustawa) wprost wskazał kolejność uwzględniania wniosków o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca a wniosek spółki skarżącej nie dotyczył okoliczności wskazanych w art. 27 pkt 1-2 ww. ustawy, w związku z czym organ nie miał podstaw do rozpatrzenia sprawy poza kolejnością. Organ zwrócił uwagę również na znaczną ilość prowadzonych w tym czasie postępowań, konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, wzrost ilości pism procesowych wpływających do organu (w tym odwołań, wniosków o zmianę wydanych zezwoleń) oraz dokonane zmiany w przepisach prawnych dot. zezwoleń na pracę cudzoziemca i wiążący się z nimi wzrost wezwań do uzupełnienia braków formalnych oraz materialnych co spowodowało opóźnienia w rozpoznawaniu spraw. Przykładowo organ wskazał, że tylko w grudniu 2025r. jedynie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego praca.gov.pl łącznie wniesiono 186 298 wniosków oraz związanej z nimi korespondencji. W styczniu 2026r. do blisko 60% rozpatrywanych w tym czasie spraw organ zmuszony był wezwać wnioskodawców do uzupełnienia braków formalnych i/lub braków materialnych. Wskazano także, że "ilość decyzji w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na pracę w styczniu 2026r. wzrosła o ponad 300% w stosunku do analogicznego okresu w 2025r." Dodano również, że "ilość wniesionych odwołań w styczniu 2026r. wzrosła o 55% w porównaniu do grudnia 2025r. i o ponad 500% w porównaniu z listopadem 2025r." oraz że na brak terminowości rozpoznawania spraw przez organ miał wpływ również "fakt niedostosowania oraz nieustanne przerwy w działaniu systemów teleinformatycznych, za które odpowiada minister właściwy ds. pracy". Wskazane wyżej okoliczności w ocenie organu powodują konieczność przedsięwzięcia wielu dodatkowych i czasochłonnych działań, kosztem czasu przeznaczonego na merytoryczne rozpatrzenie nowych wniosków o wydanie zezwolenia na pracę. Organ zauważył również, że pełnomocnik skarżącej ma świadomość zarówno co do faktu wydłużenia czasu procedowania wniosków wynikającego "ze wzmożonej liczby wniosków złożonych za pośrednictwem systemu praca.gov.pl oraz operatorów pocztowych, Kancelarii Głównej tutejszego Urzędu oraz platformy ePUAP". Złożenie zatem skargi na bezczynność/ przewlekłość organu ma zatem na celu, w ocenie organu, wymuszenie na organie podjęcia w sprawie działań poza kolejnością wpływu, kosztem innych pracodawców, których wnioski wpłynęły wcześniej. W ocenie Wojewody niezasadny jest również: - wniosek o przyznanie sumy pieniężnej na rzecz skarżącej, szczególnie że nie została wykazana żadna strata po stronie skarżącej ani też koszty, które miałyby być już przez nią poniesione; - wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. Pełnomocnik skarżącego tylko w styczniu 2026r. wniósł bowiem ponad 350 skarg do Sądu w przedmiocie bezczynności organu w sprawach wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców. Wszystkie skargi były analogicznej treści. Tym samym, w ocenie organu, zasadne jest zastosowanie wynagrodzenia pełnomocnika dostosowanego do stopnia zindywidualizowania sprawy i koniecznego nakładu pracy, co znajduje również oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 22 maja 2026r. do Sądu wpłynęło pismo od organu informujące o zakończeniu postępowania w sprawie. Do pisma załączona została decyzja z dnia 20 kwietnia 2026r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143- dalej: "p.p.s.a."), kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Środki dyscyplinujące, które pozostają w dyspozycji Sądu w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, określa w pierwszej kolejności art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy ta bezczynność była zawiniona przez organ, czy też nie. Jednocześnie w myśl art.149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W myśl art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W ocenie Sądu skarga jest zasadna i brak jest podstaw do jej oddalenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Wojewoda M. pozostawał w bezczynności w rozpatrywaniu wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Należy bowiem wskazać, że w myśl art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z zasady tej wypływa dla organów obowiązek prowadzenia postępowania bez zbędnej zwłoki i opieszałości w podejmowanych czynnościach. Naturalną konsekwencję zasady szybkości postępowania stanowi wprowadzenie obowiązku załatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 § 1 – 5 k.p.a. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do tych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Jak trafnie podkreślono w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt I OPS 5/19: "Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1) i pkt 2) k.p.a. po zmianach tej ustawy dokonanych ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r. poz. 935), uzyskując odmienny znaczeniowo sens. Bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Wywieść zatem należy, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód.". Tym samym o przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić tylko wówczas, gdy jeszcze nie upłynął termin do wydania decyzji określony według przepisów wskazanych w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. a organ przy dołożeniu należytej staranności mógłby sprawę załatwić przed upływem tych terminów. Po ich upływie ocenie może podlegać jedynie stan bezczynności organu (postanowienie NSA z 4 grudnia 2019 r., II OSK 2317/19). Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Z akt administracyjnych sprawy, przekazanych do Sądu, wynika następujący przebieg postępowania, wskazany również częściowo przez organ w odpowiedzi na skargę: (-) 19 grudnia 2025r. za pośrednictwem systemu [...].gov.pl do organu wpływa wniosek skarżącej spółki o wydanie zezwolenia na pracę dla I. W., który nie zawierał braków formalnych; (-) 26 stycznia 2026r do organu wpływa skarga kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewody oraz niezałatwienie sprawy w terminie; (-) 24 luty 2026r. organ wezwał skarżącą do przedłożenia dodatkowych dokumentów mających na celu ustalenie czy pracodawca spełnia przesłanki do wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. W piśmie tym została zawarta informacja o przewidywanym terminie rozpoznania sprawy (do 26 marca 2026r.) oraz o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia w sprawie; (-) 20 kwietnia 2026r. organ zakończył postępowanie wydaniem stosownego orzeczenia w sprawie o nr [...]. Uwzględniając zatem treść art. 35 § 2 i 3 k.p.a. oraz mając na względzie, iż sprawy dot. wydania zezwolenia na pracę nie należą do grupy spraw skomplikowanych czy też wymagających prowadzenia postępowania wyjaśniającego a zatem winny być załatwiane niezwłocznie jednak nie później niż w terminie miesiąca od wpływu wniosku do organu. Niewątpliwie wskazany termin upłynął bezskutecznie w dniu 19 stycznia 2026r. W tym czasie organ nie podjął żadnych czynności celem rozpoznania sprawy ani też nie poinformował wnioskodawcy o nowym terminie jej rozpoznania oraz przyczynach dla których w ustawowym terminie nie może jej rozpoznać. Pierwsza czynność w sprawie została bowiem dokonana dopiero w dniu 24 lutego 2026r. a zatem już po wpłynięciu skargi na bezczynność kierowanej do Sądu i ponad miesiąc po upływie terminu określonego w art. 35 k.p.a. na jej załatwienie. Wówczas też organ poinformował stronę zgodnie z art. 36 k.p.a. o przewidywanym terminie zakończenia sprawy oraz o przyczynach jej niezałatwienia. Sąd w tym miejscu wskazuje, że rozstrzygnięcie sprawy przez organ, dochodzone skargą, przed datą wyrokowania przez wojewódzki sąd administracyjny nie zwalnia tego sądu od ustalenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wystąpiły przed w/w załatwieniem sprawy przez organ (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r., I OSK 797/13, publ. CBOSA). Fakt wydania orzeczenia przez organ przed datą wyrokowania (jak w niniejszej sprawie – decyzja wydana w dniu 20 kwietnia 2026r.) powoduje jedynie bezprzedmiotowość skargi w zakresie wyznaczenia przez sąd organowi terminu na jej zakończenie a tym samym konieczność umorzenia postępowania w tym zakresie (pkt I sentencji wyroku). Nie zwalnia to jednak sądu od ustalenia czy organ dopuścił się bezczynności oraz czy miała ona charakter rażący. W niniejszej sprawie opisany wyżej przebieg postępowania przed organem, wynikający z akt sprawy, obligował Sąd do stwierdzenia, na podstawie art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., iż rozpatrując sprawę Wojewoda M. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej spółki (pkt II sentencji wyroku). Powołany wyżej art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązuje sąd administracyjny, który stwierdził bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym lub przewlekłe jego prowadzenie, do jednoczesnego stwierdzenia, czy w/w bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że "za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (WSA z 15 lutego 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wa 492/22). Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 grudnia 2013 r., sygn. I SAB/Wa 525/13). Dokonując w świetle w/w kryteriów oceny przebiegu postępowania objętego skargą, Sąd uznał, że w sprawie zaistniała bezczynność (aczkolwiek bezspornie niepożądana i naruszająca interes skarżącego) nie nosząca znamiona rażącego naruszenia prawa (pkt III sentencji wyroku). Sąd zwraca jednak stanowczo uwagę, że organ ma obowiązek systematycznego podejmowania takich działań organizacyjnych, które umożliwią mu wypełnianie ustawowych obowiązków i z tego obowiązku nie zwalnia go fakt trudności kadrowych czy duża ilość wpływających do organu spraw a także trudności techniczne. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ustawodawca pozostawił jednak sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia stronie skarżącej za oczekiwanie na rozpoznanie sprawy. Przy orzekaniu o przyznaniu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej chodzi przede wszystkim o zrekompensowanie, w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty, itd.) jakiego doznała strona na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji (por. wyrok NSA z 8 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2104/17). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1558/20, podkreślił, że ten dyscyplinująco-represyjny środek o dodatkowym charakterze powinien być stosowany z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Suma pieniężna nie ma charakteru zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo naprawienia poniesionej szkody w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego (wyrok NSA z 6 grudnia 2023 r., I OSK 940/23, LEX nr 3703051). Z uwagi na okres stwierdzonej bezczynności a także trudności z jakimi boryka się organ w związku ze znacznym wzrostem ilości spraw do rozpoznania, a także mając na względzie, że choć z opóźnieniem ale organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 36 k.p.a. a także że zakończył już postępowanie stosownym rozstrzygnięciem, Sąd uznał, że w analizowanej sprawie brak podstaw do zasądzenia wnioskowanej przez skarżącą sumy pieniężnej oraz do ewentualnego wymierzenia z urzędu organowi grzywny i z tego względu ich nie wymierzył (pkt IV sentencji). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161, art.149 § 1 pkt 3, art.149 § 1a, art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I-IV sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt V sentencji), Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a., na które to koszty składają się: wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 100 zł (kwota wynikająca § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - Dz. U. z 2026 poz. 215 – to 480 zł) oraz opłata od pełnomocnictwa w wys. 17 zł. Wskazania wymaga, iż powołany art. 206 p.p.s.a pozwala Sądowi na miarkowanie kosztów postępowania. W realiach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że zachodzą podstawy do obniżenia wynagrodzenia pełnomocnika. Sąd wziął bowiem pod uwagę, że: skarga częściowo okazała się zasadna, przed tutejszym Sądem toczyło się i toczy kilkaset spraw ze skarg spółki w przedmiocie bezczynności w podobnym stanie faktycznym i prawnym. W sprawach tych spółkę reprezentuje ten sam pełnomocnik a skargi sporządzane przez tego pełnomocnika mają w zasadzie tożsamą treść (są w nich podnoszone jednakowe wnioski i zarzuty, a różnią się jedynie danymi pracowników dla których spółka wystąpiła o zezwolenie na pracę oraz czasem w jakim pełnomocnik skarżącej wystąpił ze skargą na bezczynność). Sąd podziela zatem stanowisko NSA zaprezentowane w postanowieniu z 25 stycznia 2019 r. (sygn. akt I GZ 502/18), wskazujące że - uzasadnionym powodem miarkowania kosztów zastępstwa procesowego jest okoliczność wniesienia skarg w wielu sprawach tożsamych co do okoliczności faktycznych i prawnych, przez co wymagających mniejszego nakładu pracy. Ponadto rozpatrywana sprawa, z uwagi na to, że dotyczy bezczynności – rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, a więc bez konieczności stawiennictwa pełnomocnika na rozprawie. Tym samym również w tym aspekcie, w ocenie Sądu, mniejszy nakład pracy pełnomocnika uzasadnia obniżenie wynagrodzenia. Wskazane okoliczności uzasadniają więc zastosowanie w niniejszej sprawie art. 206 p.p.s.a.