IV SAB/Wa 447/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, asesor WSA Paweł Konicki, , po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z 14 marca 2025 r. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca; II. stwierdza, że bezczynność o której mowa w punkcie I, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę Mazowieckiego do wydania decyzji, w terminie miesiąca, od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Spółka [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła skargę na bezczynność Wojewody M. w sprawie dotyczącej rozpoznania wniosku spółki o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, znak sprawy: [...]. W skardze podniesiono następujące zarzuty: 1. naruszenie art. 64 § 2 w zw. z art. 65 § 1 i 2 KPA oraz art. 8 § 1 KPA - poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 64 § 2 KPA przez organ i błędne uznanie, że Spółka nie uzupełniła w terminie braków formalnych wniosku o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz pozostawienie wniosku bez rozpoznania, podczas gdy: - Spółka 4 czerwca 2025 r. złożyła do organu korektę wniosku, która swoją treścią realizowała wezwanie z 29 maja 2025 r., czym uzupełniła braki formalne wniosku w zakreślonym terminie, - organ winien był zweryfikować wniesioną przez Spółkę korektę z 4 czerwca 2025 r., a następnie zastosować art. 65 § 1 i 2 KPA i przyłączyć korektę do akt postępowania prowadzonego w sprawie znak: [...] oraz umożliwić dalsze prowadzenie postępowania a także wydanie decyzji w sprawie; 2. art. 25 § 1 i 3 w zw. z art. 12 KPA - poprzez pozostawienie bez rozpoznania wniosku Spółki, podczas gdy Spółka uzupełniła braki formalne wniosku zgodnie z wezwaniem z 29 maja 2025 r., co skutkowało niezałatwieniem sprawy w terminie ustawowym oraz dopuszczeniem się przez organ bezczynności w postępowaniu a także naruszeniem zasady szybkości postępowania. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o stwierdzenie bezczynności Wojewody M. w sprawie; zobowiązanie Wojewody M. do wydania orzeczenia w sprawie w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się wyroku; zasądzenie od Wojewody M. na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi, Spółka wyjaśniła, że 14 lutego 2025 r. Spółka złożyła do Wojewody M. wniosek o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek dotyczy A.V., obywatela Republiki B.. 29 maja 2025 r. organ wystosował do Spółki wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez złożenie korekty wniosku przez portal [..].gov.pl. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez: 1. przedłożenie skanu dokumentów potwierdzających opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne, w związku z wykonywaniem pracy przez cudzoziemca; 2. przedłożenie skanu umowy zawartej pomiędzy Spółką a cudzoziemcem będącej podstawą wykonywania pracy zgodnie z pozwoleniem na pracę typu A nr [...] wraz z aneksami do umowy; 3. przedłożenie skanu stron ważnego dokumentu podróży z danymi osobowymi cudzoziemca; 4. naniesienie zmian w treści formularza. 4 czerwca 2025 r. Spółka przedłożyła do Wojewody M. korektę Wniosku. W ramach korekty Spółka przedłożyła do Organu: 1. skan ważnego dokumentu podróży A.V.; 2. dokumenty potwierdzające opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne za A.V. za cały okres wykonywania pracy; 3. umowę o pracę zawartą z A.V. wraz z aneksami; 4. poprzednie zezwolenie na pracę. Spółka dokonała także zmian w formularzu Wniosku, zgodnie z wezwaniem z 29 maja 2025 r. Pomimo złożonej korekty, 30 czerwca 2025 r. organ wystosował do Spółki zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 KPA, informując, że pozostawienie sprawy bez rozpoznania jest wynikiem nieuzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie. Z informacji pozyskanych przez Spółkę wynika, że korekta z 4 czerwca 2025 r. została błędnie przyporządkowana w systemie teleinformatycznym organu do postępowania Spółki dotyczącego A.V. wszczętego w 2024 r., co skutkowało nieuwzględnieniem korekty przez organ w postępowaniu o przedłużenie zezwolenia na pracę, znak sprawy: [...]. W dalszej części Skarżąca zauważył, że w myśl obowiązujących przepisów, pozostawienie podania bez rozpoznania może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy pomimo wezwania, strona nie usunęła braków podania w wyznaczonym terminie. Sytuacja taka nie miała natomiast miejsca w niniejszej sprawie. Spółka bowiem uzupełniła braki wniosku w wyznaczonym terminie. Spółka zwróciła uwagę, że w toku postępowania organ administracji zobowiązany jest do ustalenia właściwej jednostki organizacyjnej oraz sprawy, do której zostało skierowane pismo złożone przez stronę, a w niniejszej sprawie nie było wątpliwości, że zarówno wniosek jak i korekta z 4 czerwca 2025 r. dotyczyły sprawy A.V., przy czym korekta została złożona do właściwego organu. W wyniku omyłki pisarskiej korekta została natomiast błędnie przypisana do sprawy, która była procedowana w 2024 r. Korekta była jednoznaczna w swojej treści — zawierała uzupełnienie braków formalnych wniosku wskazanych przez organ w zawiadomieniu z 29 maja 2025 r., została w terminie złożona do organu właściwego w sprawie, zaś tytuł formularza pozostaje bez znaczenia dla obowiązku właściwego skierowania pisma przez organ – dla poprawności złożonego pisma znaczenie ma treść oraz intencja strony. W dalszej części skargi Strona rozwinęła sformułowane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w razie uznania skargi za częściowo zasadną – miarkowanie kosztów. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 14 marca 2025 r. za pośrednictwem systemu praca.gov.pl wpłynął wniosek [...] sp. z o.o. o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę typu A dla p. A.V., ob. p. B., na stanowisko brygadzista elektryk, na okres od 16.05.2025 r. do 14.05.2028 r. Do wniosku nie zostały dołączone dokumenty wymagane przepisami rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 18 lipca 2022 r., w sprawie zezwoleń na pracę i oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi (Dz. U. z 2022 r., poz. 1558). W związku z powyższym w dniu 29 maja 2025 r. organ wezwał Stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, tj. do dostarczenia: - dokumentów potwierdzających opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne, w związku z wykonywaniem pracy przez cudzoziemca (ZUS RCA wraz z potwierdzeniem wysłania) za cały okres wykonywania pracy zgodnie z poprzednim zezwoleniem na pracę typ A nr [...], - umów pomiędzy podmiotem powierzającym wykonywanie pracy a cudzoziemcem, będącą podstawą wykonywania pracy zgodnie z zezwoleniem na pracę typ A nr [..., - ważnego dokumentu podróży z danymi osobowymi cudzoziemca, którego dotyczy wniosek, a w przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania - kopię innego ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość, - dokonanie korekty i uzupełnienie wniosku pkt 3.1. oraz w punkcie dotyczącym numeru przedłużanego zezwolenia. Pismo zostało skutecznie doręczone w tym samym dniu. Wobec nieusunięcia braków formalnych wniosku w terminie zakreślonym dla dokonania tej czynności, który upłynął bezskutecznie w dniu 5 czerwca 2025 r., pismem z dnia 30 czerwca 2025 r, organ zawiadomił o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W ocenie Wojewody, w przedmiotowej sprawie organ prawidłowo zastosował przepis art. 64 § 2 k.p.a. Strona nie dokonała korekty wniosku o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę i nie usunęła braków formalnych ww. podania. Dołączony do skargi załącznik nr 3 "Korekta wniosku o wydanie zezwolenia na pracę na Terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z 04.06.2025 r. (...)’’, dotyczy – zdaniem organu – złożonego w dniu 12 stycznia 2024 r. wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla tego samego cudzoziemca. Organ wyjaśnił, że ustawodawca określił dwa rodzaje podań stanowiące załączniki do rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 18 lipca 2022 r. w sprawie zezwoleń na pracę i oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1558). Wzór wniosku o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest określony w załączniku nr 9 do rozporządzenia. Natomiast wzór wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Są to dwa różne formularze wniosków. Również w systemie służącym do składania wniosków o wydanie zezwolenia na pracę/wydanie przedłużenia zezwolenia udostępnionym przez ministra właściwego do spraw pracy tj. systemie praca.gov.pl, wnioski te również były podzielone na dwa rodzaje, które odpowiadają załącznikom określonym w rozporządzeniu, a które były oznaczone symbolami: ZC-WWZ - wniosek o wydanie zezwolenia na pracę, ZC-WPZ - wniosek o wydanie przedłużenia zezwolenia. Do dnia 31 maja 2025 r. (czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej), składając wniosek, w pierwszej kolejności należało wybrać właściwy formularz, czyli wniosek o wydanie zezwolenia lub wniosek o wydanie przedłużenia zezwolenia. Natomiast niezmiennie, w przypadku konieczności uzupełnienia dokumentacji i złożenia korekty wniosku przez system [...].gov.pl, wnioskodawca winien wskazać konkretną sprawę, której ma dotyczyć ta korekta. Wybranie niewłaściwego formularza lub niewłaściwej sprawy nie jest "omyłką pisarską". Po złożeniu korekty wniosku do wskazanej przez Stronę postępowania sprawy, organ nie ma możliwości "przypisania" samej korekty do innego podania, a tym samym decydowania za Stronę, czy złożona do innego wniosku lub zakończonego postępowania korekta dotyczy sprawy, której bieg dopiero nadano, czy też innej sprawy. Każdy wniesiony wniosek inicjuje odrębne postępowanie administracyjne. Nie jest rzeczą organu administracji publicznej dokonywanie swoistej wykładni zgłaszanych żądań i przekładanie zawartych w piśmie twierdzeń i przypuszczeń na konkretne żądanie. O tym, jaki jest zakres żądania wniesionego przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje bowiem ostatecznie wnoszący podanie, a nie organ administracji publicznej. Składając w dniu 4 czerwca 2025 r. przez system praca.gov.pl korektę wniosku Strona w jasny sposób określiła swoje żądanie oraz wskazała, której sprawy korekta dotyczyła. Organ nie ma uprawnień ani technicznych możliwości "odpinania" wniesionych korekt wniosków w sposób elektronicznym i "przypisywania" ich do innych spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym mając na względzie dyspozycję art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."). Przepis ten stanowi mianowicie, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, co ma miejsce na gruncie rozpatrywanej sprawy. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli Skarżący uczynił bezczynność Wojewody M., który na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego z 14 marca 2025 r. o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę cudzoziemca. Przechodząc wobec tego do meritum sprawy wyjaśnić trzeba, że w toku postępowania administracyjnego jedną z podstawowych zasad jest szybkość postępowania administracyjnego wyrażona w art. 12 § 1 i 2 k.p.a. Jej istota sprowadza się do tego, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Natomiast sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. W myśl art. 35 § 1 - § 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. pojęcie bezczynności oznacza sytuację, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma wobec tego miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 k.p.a. organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji koniecznej jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Ich łączne spełnienia obliguje sąd administracyjny do uwzględnienie skargi i zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności. Z bezczynnością organu będziemy mieli również do czynienia w sytuacji nieuzasadnionego pozostawienia przed organ podania (wniosku) strony bez rozpoznania. W uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, przesądzono, że na pozostawienia podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Podkreślił również, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy organ prowadzący postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę cudzoziemca dopuścił się bezczynności, gdyż w terminie zakreślonym przez przepisy prawa nie zakończył postępowania wydaniem odpowiedniego aktu sprawę tę rozstrzygającego, niezasadnie pozostawiając przedmiotowy wniosek bez rozpatrzenia. W rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, iż jedynym narzędziem zwalczania sytuacji, kiedy podanie o wszczęcie postępowania administracyjnego organ pozostawia bez rozpoznania, jest skarga na bezczynność. Ustawa nie wprowadziła bowiem żadnych innych mechanizmów kontroli działań organów administracji odmawiających wszczęcia postępowania motywowanego nieuzupełnieniem przez inicjatora tego postępowania wymagań formalnych. Przeprowadzając kontrolę zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. na gruncie rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie Skarżący ustosunkował się do wezwania organu z 29 maja 2025 r., a jedynie dokonując odpowiedzi na to wezwanie, wybrał – jak wskazuje omyłkowo – nie właściwy formularz wniosku, którego uzupełnienia dokonywał. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że instytucja unormowana w art. 64 § 2 k.p.a. odnosi się do takich braków formalnych podania, które powodują jego prawną bezskuteczność, a więc niemożność w ogóle wszczęcia postępowania, np. brak adresu wnioskodawcy i niemożność jego ustalenia, niezałączenie dokumentu pełnomocnictwa. Charakterystyczną cechą tych braków jest to, że ich usunięcie może nastąpić w stosunkowo prosty sposób. Tym samym powołanie się przez organ na treść art. 64 § 2 k.p.a., nie może zmierzać do merytorycznej oceny wniosku i jego załączników. Powyższy pogląd należy uznać za ugruntowany w judykaturze sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 23 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 48/17 wskazał, że stosowanie przez organ administracyjny art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. Jeżeli zatem wniosek o wydanie żądanej przez stronę decyzji jest niekompletny pod względem formalnoprawnym, organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. (np. brak podpisu), natomiast w sytuacji materialnoprawnych braków wniosku powinien wezwać do uzupełnienia wniosku, a w razie nie wykonania wezwania, wydać decyzję merytoryczną. W konsekwencji Sąd uznał za nieprawidłowe wezwanie Skarżącego do uzupełnienia wniosku w trybie przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a. Z powyższych względów Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy brak było podstaw do pozostawienia przez Wojewodę wniosku skarżącego z 14 marca 2025 r. o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP bez rozpatrzenia. To zaś oznacza, że Wojewoda nie rozpoznał wniosku Skarżącego w terminie wynikającym z art. 35 § 2 k.p.a., dopuszczając się bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził że Wojewoda M. dopuścił się bezczynności. Z uwagi jednak na fakt, że bezczynność organu powodowana była pozostawaniem organu w błędnym przekonaniu, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia było zgodne z prawem, a nie niepodejmowanie czynności z uwagi na opieszałość, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszenia prawa, o czym orzekł w punkcie I i II sentencji wyroku. Dokonując oceny, czy naruszenie prawa jest rażące, należy bowiem wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się także, iż naruszenie prawa rażące oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. O rażącym naruszeniu prawa w postaci bezczynności może świadczyć zlekceważenie wnioskodawcy i jego żądania (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 296/15). Zwłoka w wykonaniu obowiązku musi być efektem nacechowanego złą wolą, uporczywego zaniechania, pozbawionego racjonalnego uzasadnienia. Zatem o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 237/15). Taka sytuacja nie zachodzi na gruncie rozpatrywanej sprawy, ponieważ jak wynika z akt administracyjnych, Wojewoda M. podjął czynności w sprawie złożonego przez Skarżącego wniosku, którego jednakże nie załatwił, błędnie przyjmując, że zawiera on braki formalne, uniemożliwiające jego merytoryczne rozpatrzenie. Jednocześnie, biorąc pod uwagę fakt, że cel skargi na bezczynność, jakim jest zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, nie został osiągnięty po wniesieniu skargi, Sąd w pkt III sentencji wyroku, zobowiązał organ do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, określając termin wydania tego rozstrzygnięcia. O kosztach postępowania należnych Skarżącemu od organu Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 597 złotych składa się: 100 zł - wpis od skargi, 480 zł - wynagrodzenie adwokata, 17 zł - opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Sąd nie znalazł przy tym podstaw do odstąpienie od zasądzenia wynagrodzenia dla pełnomocnika strony skarżącej bądź do jego miarkowania. Możliwość miarkowania, a nawet odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów na rzecz skarżącego od organu w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w przypadku, o którym mowa w art. 200 p.p.s.a., powiązano z pojęciem niedookreślonym, jakie stanowi "uzasadniony przypadek". W ocenie Sądu, "uzasadnionym przypadkiem" jest sprawa sądowoadministracyjna, w której wystąpiły m.in. okoliczności takie jak zbieżne zarzuty i argumentacja skarg, jednolita regulacja prawna i prowadzenie sprawy przez tego samego pełnomocnika. Sądowi nie są znane takie okoliczności z urzędu, organ również nie podniósł aby takie okoliczności w sprawie wystąpiły, zaś lektura sporządzonej do sądu skargi nie uzasadnia także stwierdzenia, że z jej sporządzenie wymagało nieznacznego nakładu pracy, ani tym bardziej że strona bądź pełnomocnik nie wykazali staranności w działaniu, na co wskazał zupełnie bezpodstawnie organ w odpowiedzi na skargę. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.