IV SAB/Wa 425/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Aneta Żak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Mazowieckiego postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca oddala skargę.

[...] sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca) 26 stycznia 2026 r. wniosła skargę na bezczynność Wojewody M. w sprawie z wniosku skarżącej o udzielenie O. V. O. zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2025 poz. 1691; dalej: K.p.a.) przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniesiono o: 1. zobowiązanie organu administracji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2. przyznanie skarżącej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r., poz. 143; dalej: "P.p.s.a.") od organu sumy pieniężnej w wysokości 5000 złotych; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Skarżąca podniosła, że w dniu 20 października 2025 r. do Wojewody M. wpłynął wniosek o udzielenie O. V. O. zezwolenia na pracę na terytorium RP, przez co nastąpiło wszczęcie postępowania w sprawie. Pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że w sprawie zaistniała bezczynność organu administracji publicznej, gdyż mimo istnienia ustawowego obowiązku – w ustawowym terminie nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Ponadto organ nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 K.p.a. i nie zawiadomił stron o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. W jego ocenie skala zaniedbań, sposób prowadzenia postępowania oraz całkowite zignorowanie obowiązków wynikających z art. 35 i 36 K.p.a. świadczą o braku jakiejkolwiek staranności w realizacji ustawowego obowiązku wydania decyzji w rozsądnym terminie. Takie zachowanie organu nie mieści się w granicach dopuszczalnej zwłoki, ale stanowi oczywistą i niebudzącą wątpliwości sprzeczność z zasadami praworządności oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 K.p.a.) i stanowi rażące naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że 20 października 2025 r. za pośrednictwem systemu praca.gov.pl wpłynął wniosek skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla cudzoziemca P. O. V. O., ob. [...], na stanowisko pracownik produkcji, na okres ważności od 19 listopada 2025 r. do 18 listopada 2026 r. Następnie 4 grudnia 2025 r. wpłynęła korekta wniosku dotycząca okresu, na jaki powierzono pracę cudzoziemcowi. Wniosek zawierał braki formalne, przez co 15 grudnia 2026 r. skierowano do skarżącej wezwanie do ich usunięcia, które pozostało bez odpowiedzi. Wobec nieudzielenia odpowiedzi na wezwanie dotyczące uzupełnienia braków formalnych, Wojewoda 5 stycznia 2026 r. pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Wojewoda podniósł, że podejmuje wszelkie możliwe działania służące jak najszybszemu załatwieniu sprawy. Załatwienie sprawy w jak najszybszym możliwym terminie nie może naruszać obowiązku organu realizowania sprawy zgodnie z kolejnością wpływu, w myśl przepisu art. 8 § 1 K.p.a., zaznaczono także, że skarżącej nie dotyczył okoliczności wskazach w art. 27 pkt 1-2 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025, poz. 621), w związku z czym organ nie miał podstaw do rozpatrzenia sprawy poza kolejnością. Znaczna ilość prowadzonych w tym czasie postępowań, wzrost wpływającej korespondencji oraz pism procesowych w postaci m.in. odwołań od wydanych rozstrzygnięć, wniosków o zmianę wydanej decyzji, zmiany w przepisach prawnych dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców i wiążący się nimi wzrost wezwań do uzupełnienia braków formalnych oraz materialnych wniosków, niedostosowania systemów teleinformatycznych, za które odpowiada minister właściwy ds. pracy, przerwy w ich działaniu, spowodowały opóźnienia w rozpatrywaniu spraw. Wskazane okoliczności powodują po stronie organu konieczność przedsięwzięcia wielu dodatkowych i czasochłonnych działań, kosztem czasu przeznaczonego na merytoryczne rozpoznawanie nowych podań o wydanie zezwolenia na pracę (m.in. związanych z analizą wpływającej korespondencji, udzielenia odpowiedzi, przekazaniem odwołań do właściwego Ministra, sporządzaniem odpowiedzi na pisma). Złożenie przedmiotowej skargi na bezczynność organu ma zatem na celu, w ocenie organu, jedynie wymuszenie na organie administracji podjęcia w sprawie działań poza kolejnością wpływu, a w konsekwencji procedowania wniosków, kosztem innych pracodawców. Organ wskazał, że nie ma podstaw do zasądzenia sumy pieniężnej. Jako uzasadnienie wniosku w tym zakresie skarżąca nie wykazał żadnej straty, a jedynie wskazała, że: "w wyniku bezczynności organu administracji ponosi realne straty w postaci braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej". Ponadto, niezasadny jest również wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. W przypadku uwzględnienia skargi skarżącej organ wniósł o niezasądzanie na rzecz skarżącej lub odpowiednie miarkowanie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wskazano, że pełnomocnik skarżącej w samym styczniu 2026 r. wniósł łącznie ponad 350 skarg skierowanych do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie bezczynności organu w sprawach wydawania zezwoleń na prace cudzoziemców. Wszystkie skargi są analogicznej treści, a cześć z nich dotyczy spraw zakończonych wydaniem rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 206 P.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Pismem z 28 maja 2026 r. organ potwierdził, że wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku został on pozostawiony bez rozpoznania 5 stycznia 2026 r., o czym poinformowano skarżącą tego samego dnia. Zaznaczono, że skarżąca nie wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd w składzie orzekającym rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenia postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 P.p.s.a., w przypadku, gdy organ prowadzi postępowanie w sprawie, uregulowane przepisami K.p.a., pozostaje w ścisłym związku z art. 37 K.p.a. Stosownie do art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) lub 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Oznacza to, że bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 P.p.s.a jest związana z niezałatwieniem sprawy w terminie w rozumieniu przepisów K.p.a., a przewlekłość postępowania związana jest z prowadzeniem postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy i nie jest wprost zależna od terminów na załatwienie sprawy. Z akt sprawy wynika, że 20 października 2025 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na prace typu A dla cudzoziemca O. V. O.. Wniosek został skorygowany 4 grudnia 2025 r. w zakresie okresu powierzenia pracy cudzoziemce, której żądanie udzielenia zezwolenia na pracę dotyczyło. Jako że wniosek dotyczący cudzoziemki zawierał braki w zakresie dokumentów, wymaganych zgodnie z treścią art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 2025 poz. 621) i bardziej szczegółowo § 2 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej dnia 20 listopada 2025 r. w sprawie dokumentów, które podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi dołącza do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę lub do oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi (Dz.U. z 2025 r., poz. 1629), w dniu 15 grudnia 2025 r. na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. organ wezwał skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych wniosku poprzez nadesłanie: – cyfrowego odwzorowania wszystkich wypełnionych stron ważnego dokumentu podróży cudzoziemca, którego dotyczy wniosek (zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia) – podpisanego kwalifikowanym podpisem elektroniczny, profilem zaufanym lub podpisem osobistym (e-Dowód) oświadczenia, że załączone do wniosku cyfrowe odwzorowanie dokumentu podróży cudzoziemca zawiera wszystkie wypełnionych strony (zgodnie z art. 72 ust. 8 ustawy). Na powyższe wezwanie skarżąca nie udzieliła odpowiedzi, wobec czego zawiadomieniem z 5 stycznia 2026 r. Wojewoda poinformował skarżącą o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania. Zawiadomienie to zostało pełnomocnikowi skarżącej doręczone 5 stycznia 2026 r., co wynika z przedstawionych akt administracyjnych sprawy. Powyższa okoliczność ma zdaniem Sądu istotne znaczenie w sprawie w kontekście daty wniesienia rozpatrywanej skargi na bezczynność – 26 stycznia 2026 r., a więc już po pozostawieniu wniosku bez rozpoznania przez organ i po powiadomieniu o tym strony. Sąd winien bowiem brać pod uwagę stan faktyczny obowiązujący w dacie wydawania rozstrzygnięcia. Zasadniczym powodem oddalenia skargi na bezczynność w tej sprawie było ustalenie, że Wojewoda zasadnie pozostawił podanie skarżącej bez rozpoznania zawiadomieniem z 5 stycznia 2026 r. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 3 września 2013 r, sygn. akt I OPS 2/13 (ONSAiWSA z 2014 r. nr. 1 poz. 2), na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W takim przypadku chodzi jednak nie tyle o ocenę, czy organ działał sprawnie, ale przede wszystkim o rozstrzygnięcie, czy strona uzupełniła w terminie braki formalne podania, a tym samym, czy organ pozostawiając podanie bez rozpoznania nie naruszył prawa. W treści tej uchwały wskazano ponadto, że "Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki uzależniające podjęcie tej czynności materialno-technicznej (...), to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy". Tym samym Sąd rozpoznający skargę na bezczynność wniesioną po zawiadomieniu strony o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania kontroluje prawidłowość tej czynności - pozostawienia podania bez rozpoznania (tak np. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2026 r. sygn. II OSK 1732/25 czy tez z 17 lutego 2026 sygn. II OSK 1375/25. Z 27 stycznia 2026 r. sygn. II OSK 1634/25). Dopiero przesądzenie, że w sprawie doszło do naruszenia art. 64 § 2 K.p.a., pozwala na przejście do etapu oceny terminowości i sprawności prowadzonego postępowania. Dotyczy to w szczególności możliwości oceny zarzutów naruszenia art. 35 i 36 K.p.a. W tak zakreślonym stanie faktycznym, Sąd stwierdza, że skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Organ zasadnie pozostawił podanie bez rozpoznania, albowiem skarżąca mimo wezwania z 15 grudnia 2025 r. na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych wniosku poprzez nadesłanie: cyfrowego odwzorowania wszystkich wypełnionych stron ważnego dokumentu podróży cudzoziemca, którego dotyczy wniosek (zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia) oraz podpisanego kwalifikowanym podpisem elektroniczny, profilem zaufanym lub podpisem osobistym (e-Dowód) oświadczenia, że załączone do wniosku cyfrowe odwzorowanie dokumentu podróży cudzoziemca zawiera wszystkie wypełnionych strony (zgodnie z art. 72 ust. 8 ustawy), braków tych nie uzupełniała. Zawiadomienie o pozostawieniu podania bez rozpoznania zostało pełnomocnikowi skarżącej doręczone 5 stycznia 2026 r., co wynika z przedstawionych akt administracyjnych sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 P.p.s.a.