IV SAB/Wa 39/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie zaniechania wykonania obowiązków służbowych postanawia odrzucić zażalenie Z. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wa 39/14.

Postanowieniem z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wa 39/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną Z. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wa 39/14. W dniu 26 maja 2014 r. wpłynęło do Sądu pismo Z. S. z dnia 22 maja 2014 r., stanowiące zażalenie na powyższe postanowienie. Zażalenie zostało sporządzone przez skarżącego osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Przepis art. 194 § 4 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. W niniejszej sprawie skarżący sporządził zażalenie osobiście, a więc z naruszeniem wymogu określonego w cytowanym przepisie. Nizachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej stanowi brak niepodlegający konwalidacji w trybie art. 49 p.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt II OZ 832/12, Lex nr 1252285). Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.