IV SAB/Wa 34/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Mazowieckiego postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca postanawia odrzucić skargę

Pismem z 30 listopada 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na "bezczynność oraz niezałatwienie w terminie przez Wojewodę M. w zakresie wydania zezwolenia na pracę typu A" dla S. S.L. wniosła B. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także: "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że zakończył postępowanie wydaniem decyzji z 18 grudnia 2024 r., a zatem przed wniesieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że niniejsza skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stan faktyczny rozpatrywanej sprawy prezentuje się następująco – skarżąc 29 października 2024 r. wystąpiła o wydanie zezwolenia na prace typu A dla cudzoziemca. Wobec konieczności uzupełnienia wniosku, 4 listopada 2024 r., 2 grudnia 2024 r. oraz 9 grudnia 2024 r. spółka dokonała jego korekt w zakresie złożenia oświadczenia o którym mowa w art. 88j ust. 1 pkt 3-7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2024 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oraz oświadczenia o okresie powierzenia pracy. Decyzją z 10 grudnia 2024 r. Wojewoda wydał żądane zezwolenie na pracę nr [...] ważne od 15 grudnia 2024 r. do 14 grudnia 2024 r. Wskazanym na wstępie pismem datowanym na 30 listopada 2024 r. – data wpływu do organu – 18 grudnia 2024 r. – pełnomocnik spółki wniósł skargę na bezczynność Wojewody w rozpoznaniu wniosku. Sąd rozpoznający skargę przychyla się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi organu, stwierdzającego, że w tak ustalonym stanie faktycznym jest ona niedopuszczalna. Istotne znaczenie dla takiego stanowiska ma wskazana wyżej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19. W treści uzasadnienia tej uchwały dokonano – w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy art. 37 § 1 pkt 1) i pkt 2) k.p.a. – zdefiniowania bezczynności organu w postępowaniu jako "stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane". Zatem bezczynność organu ma miejsce w ściśle określonym przypadku – organ, pomimo iż upłynęły przewidziane przepisami prawa terminy do wydania w sprawie rozstrzygnięcia – nie uczynił tego. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że zawarty w treści art. 53 § 2b p.p.s.a. zakres czasowy wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu – należy rozumieć kontekście trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego, w niniejszym przypadku, bezczynności organu. W przypadku, gdy w dacie wniesienia skargi stan bezczynności nie istnieje – gdyż organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie – w ocenie NSA oraz w ocenie Sądu orzekającego w sprawie niniejszej – brak jest w istocie przedmiotu oceny, która miałaby zostać dokonana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro bowiem organ wydał decyzję, to pozostając w zgodzie z przyjętą wyżej definicją, nie jest już bezczynny, a zatem ustał stan postępowania podlegający kontroli Sądu. Należy także zaznaczyć, za NSA, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, co w przypadku niniejszej sprawy osiągnięto w drodze wniesienia ponaglenia. Zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.