IV SAB/Wa 306/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu 24 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi H. K. na przewlekłość Starosty [...] w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania postanawia odrzucić skargę

H. K. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe postępowanie Starosty [...], w sprawie sprawy ustalenia wysokości odszkodowania za grunt zajęty pod drogi gminne. W skardze podniesiono, że postepowanie w tej sprawie toczyło się 12 lat, w opinii Skarżącej, z winy organu, który niezasadnie powoływał kolejnych rzeczoznawców majątkowych celem sporządzania operatów szacunkowych. Postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji z [...] maja 2017 r. orzekającą o przyznaniu odszkodowania. Decyzja stała się ostateczna w dacie [...] czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2017 r., poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1) oraz bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych m.in. w pkt 1 (pkt 8). Przechodząc do badania dopuszczalności skargi pod względem trybu i terminu jej wniesienia Sąd zauważa, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W niniejszej sprawie, w czasie, gdy toczyło się postępowanie, skarżącej przysługiwały środki przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji poczynionej ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 poz. 935) tj. zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazane środki prawne, tj. zażalenie do organu wyższego stopnia lub wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, stanowiły środki zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc dopiero po ich wyczerpaniu skarżąca mogła skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie skorzystała z tych środków i zamiast tego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wobec powyższego nie można uznać, że wyczerpała ona środki odwoławcze w postępowaniu, w konsekwencji czego skarga podlega odrzuceniu. Wobec okoliczności, iż środkiem zaskarżenia powinno być konkretnie zażalenie na przewlekłość postępowania wniesione do Wojewody [...], za taki środek nie może zostać uznane pismo z 12 września 2016 r. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak sentencji.