IV SAB/Wa 277/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Sękowska Sędzia WSA Aneta Żak po rozpoznaniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w G. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca E.M.; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrywaniu sprawy, o której mowa w pkt I. wyroku; III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt II. wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w G. kwotę 217 (dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

G. sp. z o.o. sp. k. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność Wojewody M. polegającą na niezałatwieniu przez ten organ w terminie sprawy o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla cudzoziemca – E.A.M.. W skardze zarzucono naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. oraz wniesiono o: - zobowiązanie Wojewody M. do wydania odpowiedniego aktu w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; - przyznania skarżącemu na podstawie art. 149 § p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości 5 000 zł; - zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa; W uzasadnieniu skargi podkreślono, że wniosek o wydanie zezwolenia został złożony 8 października 2025r. Nie był on kompletny nie mniej jednak powodował wszczęcie postępowania przed organem. Wskazano, że organ prowadząc postępowanie nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 k.p.a. i nie zawiadomił strony o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. A zatem w ocenie skarżącego zaistniała w sprawie bezczynność organu administracji publicznej, gdyż mimo istnienia ustawowego obowiązku – organ nie zakończył w ustawowym terminie postępowania wydaniem stosownego aktu i nie podjął stosownych czynności do dnia wniesienia skargi. W ocenie skarżącej wystąpiła również przewlekłość, bowiem podejmowane przez organ czynności procesowe miały charakter czynności pozornych, nieistotnych dla załatwienia sprawy. A zatem mając na względzie, że przyczyna bezczynności i przewlekłości postępowania leżała po stronie organu, a ustawowy termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony, w ocenie skarżącej, działanie organu stanowi rażące naruszenie prawa. Skala zaniedbań, sposób prowadzenia postępowania oraz całkowite zignorowanie obowiązków wynikających z art. 35 i 36 k.p.a. świadczą o braku staranności w realizacji ustawowego obowiązku wydania decyzji w rozsądnym terminie. Takie zachowanie organu nie mieści się w granicach dopuszczalnej zwłoki, ale stanowi oczywistą i niebudzącą wątpliwości sprzeczność z zasadami praworządności oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.). Jednocześnie skarżąca wniosła o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 5000 zł., bowiem skutki opieszałości organu dla skarżącej są doniosłe i wymierne, gdyż brak decyzji w sprawie zezwolenia na pracę uniemożliwia rozpoczęcie realizacji zawartych kontraktów handlowych, co naraża przedsiębiorcę na utratę przychodów, ryzyko naliczenia kar umownych, oraz utratę wiarygodności wobec kontrahentów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, a w przypadku uznania skargi za częściowo zasadną, o miarkowanie kosztów. Organ wyjaśnił, że 8 października 2025r. za pośrednictwem systemu praca.gov.pl wpłynął wniosek pracodawcy – agencji pracy tymczasowej G. sp. z o.o. sp.k. o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca, E.A.M., ob. K., na stanowisko magazyniera, na okres ważności od 30 listopada 2025r. do 29 listopada 2026r.. Do wniosku nie zostały załączone wszystkie wymagane przepisami prawa dokumenty. Następnie w dniu 15 stycznia 2026r. wpłynęła korekta wniosku, do której skarżąca załączyła dodatkowe dokumenty. Korekta swym zakresem objęła okres, na jaki podmiot powierzał pracę cudzoziemcowi oraz najniższe wynagrodzenie, jakie będzie otrzymywał cudzoziemiec na danym stanowisku. Z uwagi na konieczność ustalenia spełnienia przez pracodawcę przesłanek wydania zezwolenia na pracę, w tym pod kątem dopełnienia obowiązków związanych z prowadzeniem działalności oraz powierzaniem pracy innym osobom przez skarżącą, wskazano że organ pismem z dnia 18 lutego 2026r. wezwał skarżącą do przedstawienia w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma: dokumentów z których wynika, że podmiot powierzający pracę posiada środki finansowe lub źródła dochodu niezbędne do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy ww. cudzoziemcom. Skarżąca została również wezwana do przedstawienia dokumentów potwierdzających fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę m. in. o nadesłanie: aktualnych dokumentów potwierdzających należności z tytułu dostaw i usług z kontrahentami, faktur za zakup towarów, środków trwałych, urządzeń, nieruchomości, dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia z ostatnich 3 miesięcy oraz dokumentów potwierdzających zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego pracowników lub innych osób objętych obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, dla których wydane zostały zezwolenia na pracę itp. Organ wskazał także, że na dzień przekazania skargi do Sądu, skarżąca nie odniosła się do ww. wezwania. Dalej organ podniósł, że zarzuty podniesione w skardze są nieusprawiedliwione. Wniesienie podania o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca nie skutkuje jego automatycznym wydaniem. Wszystkie wnioski każdorazowo wymagają zarejestrowania, przydzielenia, oceny pod kątem ich kompletności, ewentualnego uzupełnienia i często przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia. Wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został rozpatrzony przez organ prowadzący postępowanie w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął wszelkie możliwe działania służące jak najszybszemu załatwieniu sprawy. Nie można zatem mówić o bezczynności organu, czy przewlekłości w prowadzeniu postępowania. Załatwienie sprawy w jak najszybszym możliwym terminie nie może naruszać obowiązku organu realizowania sprawy zgodnie z kolejnością wpływu, w myśl przepisu art. 8 § 1 k.p.a. Znaczna ilość prowadzonych w tym czasie postępowań, wzrost wpływającej korespondencji oraz pism procesowych, zmiany w przepisach prawnych dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców i wiążący się nimi wzrost wezwań do uzupełnienia braków formalnych oraz materialnych wniosków, niedostosowania systemów teleinformatycznych, za które odpowiada minister właściwy ds. pracy, przerwy w ich działaniu, spowodowały opóźnienia w rozpatrywaniu spraw. Wskazane okoliczności powodują po stronie organu konieczność przedsięwzięcia wielu dodatkowych i czasochłonnych działań, kosztem czasu przeznaczonego na merytoryczne rozpoznawanie nowych podań o wydanie zezwolenia na pracę (m.in. związanych z analizą wpływającej korespondencji, udzielenia odpowiedzi, przekazaniem odwołań do właściwego Ministra, sporządzaniem odpowiedzi na pisma i skargi). Podniesiono również, że na rzecz skarżącej wydano już ponad 500 zezwoleń a zatem, w ocenie organu, istnieje realna możliwość zapewnienia odpowiedniej liczby pracowników do wykonywania pracy na stanowiskach wskazanych w uzgodnieniach między agencjami pracy tymczasowej a pracodawcą użytkownikiem. W ocenie Wojewody niezasadny jest również: - wniosek o przyznanie sumy pieniężnej na rzecz skarżącej, szczególnie że nie została wykazana żadna strata po stronie skarżącej ani też koszty, które miałyby być już przez nią poniesione; - wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. Pełnomocnik skarżącego tylko w styczniu 2026r. wniósł bowiem ponad 300 skarg do Sądu w przedmiocie bezczynności organu w sprawach wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców. Wszystkie skargi były analogicznej treści. Tym samym, w ocenie organu, zasadne jest zastosowanie wynagrodzenia pełnomocnika dostosowanego do stopnia zindywidualizowania sprawy i koniecznego nakładu pracy, co znajduje również oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 15 maja 2026r. do Sądu wpłynęło pismo zawierające informację o zakończeniu przez organ postępowania w sprawie poprzez wydanie w dniu 17 marca 2026r. decyzji nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143- dalej: "p.p.s.a."), kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Środki dyscyplinujące, które pozostają w dyspozycji Sądu w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, określa w pierwszej kolejności art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy ta bezczynność była zawiniona przez organ, czy też nie. Jednocześnie w myśl art.149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W myśl art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W ocenie Sądu skarga jest zasadna i brak jest podstaw do jej oddalenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Wojewoda M. pozostawał w bezczynności w rozpatrywaniu wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Należy bowiem wskazać, że w myśl art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z zasady tej wypływa dla organów obowiązek prowadzenia postępowania bez zbędnej zwłoki i opieszałości w podejmowanych czynnościach. Naturalną konsekwencję zasady szybkości postępowania stanowi wprowadzenie obowiązku załatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 § 1 – 5 k.p.a. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do tych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Jak trafnie podkreślono w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt I OPS 5/19: "Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1) i pkt 2) k.p.a. po zmianach tej ustawy dokonanych ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r. poz. 935), uzyskując odmienny znaczeniowo sens. Bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Wywieść zatem należy, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód.". Tym samym o przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić tylko wówczas, gdy jeszcze nie upłynął termin do wydania decyzji określony według przepisów wskazanych w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. a organ przy dołożeniu należytej staranności mógłby sprawę załatwić przed upływem tych terminów. Po ich upływie ocenie może podlegać jedynie stan bezczynności organu (postanowienie NSA z 4 grudnia 2019 r., II OSK 2317/19). Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Z akt administracyjnych sprawy wynika następujący przebieg postępowania, co potwierdza również w odpowiedzi na skargę Wojewoda M.: (-) 8 października 2025r. za pośrednictwem systemu praca.gov.pl do organu wpływa wniosek skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę dla E.A.M.; (-) 15 stycznia 2026r. wpłynęła korekta wniosku wraz z dodatkowymi dokumentami; (-) 22 stycznia 2026r. skarżąca składa skargę na bezczynność kierowaną do Sądu; (-) 18 luty 2026r. organ wzywa skarżącą do nadesłania dodatkowych dokumentów które były w jego ocenie niezbędne do pozytywnego rozpatrzenia sprawy; (-) 17 marca 2026r. Wojewoda M. wydał decyzję (zezwolenie nr [...]), kończącą postępowanie w sprawie wniosku skarżącej z 8 października 2025r. Uwzględniając zatem treść art. 35 § 2 i 3 k.p.a. oraz mając na względzie, iż sprawy dot. wydania zezwolenia na pracę nie należą do grupy spraw skomplikowanych czy też wymagających prowadzenia postępowania wyjaśniającego a zatem winny być załatwiane niezwłocznie jednak nie później niż w terminie miesiąca od wpływu wniosku do organu. Niewątpliwie wskazany termin upłynął bezskutecznie - nawet przy uwzględnieniu, że skarżąca dokonała modyfikacji wniosku (modyfikacja wniosku już po upływie terminu na załatwienie sprawy) a organ mając na względzie wielość wydanych już zezwoleń skarżącej i wielość wniosków złożonych i oczekujących na rozpoznanie doszedł do przekonania, że musi przeprowadzić pogłębiona analizę w tym wezwać skarżącą do przedłożenia dodatkowych dokumentów prowadząc tym samym postępowanie wyjaśniające. Należy bowiem zauważyć, że decyzja w sprawie została wydana po 5 miesiącach od wpłynięcia wniosku. A pierwszą czynność w sprawie organ podjął dopiero po 4 miesiącach od wpłynięcia wniosku i już po wpłynięciu skargi na bezczynność kierowanej do Sądu. Sąd w tym miejscu wskazuje, że co do zasady dochodzone skargą rozpatrzenie sprawy przez organ przed datą wyrokowania przez wojewódzki sąd administracyjny nie zwalnia tego sądu od ustalenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wystąpiły przed w/w załatwieniem sprawy przez organ (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r., I OSK 797/13, publ. CBOSA). Fakt wydania orzeczenia przez organ przed datą wyrokowania (jak w niniejszej sprawie) powoduje jedynie bezprzedmiotowość skargi w zakresie wyznaczenia przez sąd organowi terminu na jej zakończenie a tym samym konieczność umorzenia postępowania w tym zakresie (pkt I sentencji wyroku). Nie zwalnia to jednak sądu od ustalenia czy organ dopuścił się bezczynności oraz czy miała ona charakter rażący. W niniejszej sprawie opisany wyżej przebieg postępowania przed organem odwoławczym, wynikający z akt sprawy, obligował Sąd do stwierdzenia, na podstawie art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., iż rozpatrując sprawę Wojewoda M. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania skarżącej (pkt II sentencji wyroku). Powołany wyżej art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązuje sąd administracyjny, który stwierdził bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym lub przewlekłe jego prowadzenie, do jednoczesnego stwierdzenia, czy w/w bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że "za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (WSA z 15 lutego 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wa 492/22). Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 grudnia 2013 r., sygn. I SAB/Wa 525/13). Dokonując w świetle w/w kryteriów oceny przebiegu postępowania objętego skargą, Sąd uznał, że w sprawie zaistniała bezczynność (aczkolwiek bezspornie niepożądana i naruszająca interes skarżącego) nie nosząca jednak znamiona rażącego naruszenia prawa (pkt III sentencji wyroku). Sąd zwraca jednak stanowczo uwagę, że organ ma obowiązek systematycznego podejmowania takich działań organizacyjnych, które umożliwią mu wypełnianie ustawowych obowiązków i z tego obowiązku nie zwalnia go fakt trudności kadrowych czy duża ilość wpływających do organu spraw. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ustawodawca pozostawił jednak sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia stronie skarżącej za oczekiwanie na rozpoznanie sprawy. Przy orzekaniu o przyznaniu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej chodzi przede wszystkim o zrekompensowanie, w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty, itd.) jakiego doznała strona na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji (por. wyrok NSA z 8 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2104/17). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1558/20, podkreślił, że ten dyscyplinująco-represyjny środek o dodatkowym charakterze powinien być stosowany z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Suma pieniężna nie ma charakteru zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo naprawienia poniesionej szkody w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego (wyrok NSA z 6 grudnia 2023 r., I OSK 940/23, LEX nr 3703051). Z uwagi na okres stwierdzonej bezczynności a także trudności z jakimi boryka się organ w związku ze znacznym wzrostem ilości spraw do rozpoznania oraz mając na względzie, że skarżąca dokonując kolejnych modyfikacji wniosku niewątpliwie przyczyniła się również do opóźnienia w jego rozpoznaniu, a także mając na względzie, że organ zakończył już postępowanie stosownym rozstrzygnięciem, Sąd uznał, że w analizowanej sprawie brak podstaw do zasądzenia wnioskowanej przez skarżącą sumy pieniężnej oraz do ewentualnego wymierzenia z urzędu organowi grzywny i z tego względu ich nie wymierzył oddalając skargę w tym zakresie (pkt IV sentencji). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 161, art.149 § 1 pkt 3, art.149 § 1a, art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I-IV sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt V sentencji), Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a., na które to koszty składają się: wpis od skargi (100 zł), opłata skarbowa (17 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości połowy stawki wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 poz. 118), tj. 240 zł, w związku z art. 206 p.p.s.a. Powołany art. 206 p.p.s.a pozwala Sądowi na miarkowanie kosztów postępowania. W realiach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że zachodzą podstawy do obniżenia wynagrodzenia pełnomocnika o połowę. Sąd wziął bowiem pod uwagę, że: skarga częściowo okazała się zasadna, przed tutejszym Sądem toczyło się i toczy kilkaset spraw ze skarg spółki w przedmiocie bezczynności w podobnym stanie faktycznym i prawnym. W sprawach tych spółkę reprezentuje ten sam pełnomocnik a skargi sporządzane przez tego pełnomocnika mają w zasadzie tożsamą treść (są w nich podnoszone jednakowe wnioski i zarzuty, a różnią się jedynie danymi pracowników dla których spółka wystąpiła o zezwolenie na pracę). Sąd podziela zatem stanowisko NSA zaprezentowane w postanowieniu z 25 stycznia 2019 r. (sygn. akt I GZ 502/18), wskazujące że - uzasadnionym powodem miarkowania kosztów zastępstwa procesowego jest okoliczność wniesienia skarg w wielu sprawach tożsamych co do okoliczności faktycznych i prawnych, przez co wymagających mniejszego nakładu pracy. Ponadto rozpatrywana sprawa, z uwagi na to, że dotyczy bezczynności – rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, a więc bez konieczności stawiennictwa pełnomocnika na rozprawie. Tym samym również w tym aspekcie, w ocenie Sądu, mniejszy nakład pracy pełnomocnika uzasadnia obniżenie wynagrodzenia. Wskazane okoliczności uzasadniają więc zastosowanie w niniejszej sprawie art. 206 p.p.s.a.