IV SAB/Wa 242/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2021 r. sprawy ze skargi K. L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia odrzucić skargę.

Przedmiot zaskarżenia stanowi przewlekłość GIOŚ w rozpatrzeniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi winien uprzednio pochylić się nad wymogami jej dopuszczalności. Zakres kognicji sądów administracyjnych została natomiast określony w art. 3 § 2 i 2a p.p.s.a., z których wynika, że zaskarżenie bezczynność (przewlekłości) jest możliwe, gdy przepis prawa obliguje organ administracji publicznej do wydania jednego z wymienionych rozstrzygnięć, a mimo to organ go nie wydaje. Natomiast Sąd doszedł do przekonania, że przedmiot zaskarżenia – przewlekłość w prowadzeniu postępowania skargowego – nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Korespondencji strony skarżącego kierowanej w toku postępowania administracyjnego można bowiem przypisać co najwyżej charakter skargi wniesionej w trybie przepisów działu VIII k.p.a., która może dotyczyć w szczególności zaniedbania lub nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenia praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłego lub biurokratycznego załatwianie spraw (art. 227 k.p.a.). Skargi, o których mowa w dziale VIII k.p.a., związane są z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, a do ich rozpatrywania powołane są organy wymienione w art. 229 k.p.a. lub w przepisach szczególnych. W aktualnym stanie prawnym skargi tego rodzaju nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, zarówno na podstawie art. 3 p.p.s.a., jak i przepisów szczególnych. Ponadto, zauważyć należy, że nawet gdyby przyjąć, że skarga mogłaby zostać rozpatrzona, to w sprawie nie został spełniony warunek wynikający z art. 52 § 1 p.p.s.a. Lektura akt administracyjnych wskazuje bowiem, że strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie złożyła żadnego innego pisma, które spełniałoby przesłanki z art. 37 § 1 i 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.