IV SAB/Wa 214/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędziowie Sędzia WSA Anita Wielopolska Asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 16 czerwca 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do wydania rozstrzygnięcia; 2. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla A.R.; 3. stwierdza, że bezczynność Wojewody Mazowieckiego, o której mowa powyżej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego C. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] sp. z o.o. siedzibą w W. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez radcę prawnego, pismem z dnia 11 stycznia 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę M. (dalej: "Wojewoda" lub "organ") w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca – A. F. S. R., podnosząc, że wniosek ten, złożony do organu w dniu 27 listopada 2025 r., nie został do dnia wniesienia skargi rozpoznany, czym organ naruszył art. 8, art. 12 , art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła m.in. o: zobowiązanie Wojewody do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 5000 zł i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał, że wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pracę typu A wpłynął w dniu 27 listopada 2025 r. W dniu 16 grudnia 2025 r. wpłynęła korekta wniosku. W dniu 13 stycznia 2026 r. wpłynęła do organu adresowana do Sądu skarga na bezczynność Wojewody. W dniu 3 lutego 2026 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W dniu 10 lutego 2026 r. strona uzupełniła wymagane dokumenty, zmieniając jednocześnie dane dotyczące pracodawcy użytkownika. W dniu 11 lutego 2026 r. Wojewoda wydał zezwolenie nr [...] na pracę dla ww. cudzoziemki. W związku z powyższym, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie w razie uznania skargi za częściowo zasadną – o miarkowanie kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej: p.p.s.a.], sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Skarga podlega częściowemu uwzględnieniu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r., poz. 214) w związku z art. 102 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r., poz. 621), przed wniesieniem niniejszej skargi nie było konieczne wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację niezałatwienia przez organ sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wniosek o udzielenie zezwolenia na pracę powinien być załatwiony przez organ I instancji w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 ab initio k.p.a.), albo w terminie określonym przez organ na podstawie art. 36 § 1 lub 2 k.p.a. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 27 listopada 2025 r., stosownie do art. 61 § 3 k.p.a. Wniosek o zezwolenie na pracę cudzoziemca był modyfikowany przez stronę skarżącą oraz uzupełniany o dokumenty, jednakże nie miało to wpływu na zachowanie miesięcznego terminu do załatwienia sprawy, bowiem nie prowadziło do wszczęcia nowego postępowania. Z uwagi na to, że w tej sprawie organ nie skorzystał z możliwości przewidzianej art. 36 k.p.a., ani na zasadzie wynikającej z art. 35 § 3 ab initio k.p.a. nie rozstrzygnął sprawy w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania, a więc do dnia 27 grudnia 2025 r., do zakończenia postępowania wydaniem decyzji z dnia 11 lutego 2026 r. pozostawał w bezczynności. Okres bezczynności trwał zatem około 1,5 miesiąca, co stanowi naruszenie art. 35 § 3 k.p.a. Z tego też względu skarga w zakresie żądania stwierdzenia bezczynności została uwzględniona, o czym Sąd orzekł w pkt 2. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Natomiast mając na względzie to, że decyzją z dnia 11 lutego 2026 r. Wojewoda rozpatrzył wniosek skarżącej w przedmiocie zezwolenia na pracę, Sąd w pkt 1. sentencji wyroku umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do rozpoznania ww. wniosku, jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nadto Sąd wyjaśnia, ze stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, o czym Sąd orzekł jak w puncie 3. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., mając na względzie, że stan rażącej bezczynności odnosi się do wadliwości obciążającej postępowanie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (zob., przykładowo: wyroki NSA: z 8 grudnia 2021 r., II OSK 2024/21; z 5 sierpnia 2021 r., Il OSK 151/21; z 23 marca 2021 r., II OSK 2439/20; z 14 lipca 2020 r., II OSK 879/20; z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1415/19). Orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić (zob. wyrok NSA z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19). Z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu wyznaczonego przez prawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie do uznania go za przekroczenie znaczące (zob. ww. wyrok NSA z 5 czerwca 2024 r. sygn. II OSK 2059/22 i powołane tam orzecznictwo NSA). W przedmiotowej sprawie Sąd miał na względzie podnoszoną przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczność znacznego obciążenia Wojewody, jak i to, że decyzja o zezwoleniu na pracę dla cudzoziemki została wydania w dniu 11 lutego 2026 r. Okres pozostawania organu w bezczynności obejmował okres stosunkowo krótki, tj. około 1,5 miesiąca. Nie ma więc podstaw by stwierdzić na gruncie rozważanego przypadku, że bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei mając na względzie stwierdzony brak rażącej bezczynności, jak i przede wszystkim to, że wniosek strony został rozpoznany w dniu 11 lutego 2026 r., Sąd stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej Spółki o zasądzenie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej i w tym zakresie oddalił skargę na podstawie 151 p.p.s.a. (pkt 4. sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 5. sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w związku z art. 206 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w wysokości 240 zł ustalone jako połowa kwoty, o której mowa w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Stwierdzić należy, że zgodnie z art. 206 p.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. W orzecznictwie podkreśla się, że "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., jest przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły następujące okoliczności: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą a jej pełnomocnikiem, istnienie wątpliwości, czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem Sądu, w niniejszym postępowaniu zachodzą podstawy do miarkowania wysokości kosztów należnych skarżącej. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że do tutejszego Sądu wpłynęło w tym samym okresie kilkadziesiąt skarg [...] sp. z o.o. siedzibą w W. na bezczynność Wojewody M. w rozpatrywaniu wniosków skarżącej o wydanie zezwoleń na pracę dla cudzoziemców. Spółka jest reprezentowana w tych sprawach przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika, treść tych skarg jest w istocie tożsama. Biorąc pod uwagę nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika przy przygotowaniu przedmiotowej skargi – jako jednej z wielu tożsamych, oraz fakt, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, co wiązało się z brakiem koniczności stawiennictwa pełnomocnika przed sądem, zachodzą okoliczności uzasadniające ustalenie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości połowy stawki wskazanej w powołanym powyżej rozporządzeniu