IV SAB/Wa 207/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Aneta Żak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium RP I. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku C. sp. z o.o. z siedzibą w W. z 27 listopada 2025 r. o udzielenie zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla S. S.; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] sp. z o.o. siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego, pismem z 11 stycznia 2026 r. wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność Wojewody M. w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca – S. Y. V.S., podnosząc, że wniosek ten, złożony do organu w dniu 27 listopada 2025 r., nie został do dnia wniesienia skargi rozpoznany, czym organ naruszył art. 8, art. 12 , art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca Spółka wniosła o: zobowiązanie Wojewody M. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda M. wskazał, że wniosek ww. Spółki o udzielenie zezwolenia na pracę typu A dla S. Y. V. S., obywatelki K., wpłynął w dniu 27 listopada 2025 r. W dniu 17 grudnia 2025 r. wpłynęła korekta wniosku. W dniu 13 stycznia 2026 r. wpłynęła do organu adresowana do Sądu skarga na bezczynność Wojewody M.. W dniu 3 lutego 2026 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W dniu 11 lutego 2026 r. Wojewoda M. wydał zezwolenie nr [...] na pracę dla ww. cudzoziemki. W związku z powyższym, Wojewoda M. wniósł o odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi, a w przypadku uznania skargi za częściowo zasadną – o miarkowanie kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega częściowemu uwzględnieniu. Zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r., poz. 214) w związku z art. 102 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r., poz. 621), przed wniesieniem niniejszej skargi nie było konieczne wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację niezałatwienia przez organ sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wniosek o udzielenie zezwolenia na pracę powinien być załatwiony przez organ I instancji w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 ab initio k.p.a.), albo w terminie określonym przez organ na podstawie art. 36 § 1 lub 2 k.p.a. W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 27 listopada 2025 r., stosownie do art. 61 § 3 k.p.a. Załatwienie sprawy dotyczącej udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca powinno, co do zasady, nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Z uwagi na to, że w tej sprawie organ nie skorzystał z możliwości przewidzianej art. 36 k.p.a., ani na zasadzie wynikającej z art. 35 § 3 ab initio k.p.a. nie rozstrzygnął sprawy w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania, a więc do 27 grudnia 2025 r., należało stwierdzić, że w dacie wniesienia skargi (styczeń 2026 r.) organ pozostawał bezczynny, o czym Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Okoliczność, że strona złożyła korektę wniosku nie miała wpływu na zachowanie miesięcznego terminu do załatwienia sprawy, bowiem nie prowadziło to do wszczęcia nowego postępowania. Stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, o czym Sąd orzekł jak w puncie II. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., mając na względzie, że stan rażącej bezczynności odnosi się do wadliwości obciążającej postępowanie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (zob., przykładowo: wyroki NSA: z 8 grudnia 2021 r., II OSK 2024/21; z 5 sierpnia 2021 r., Il OSK 151/21; z 23 marca 2021 r., II OSK 2439/20; z 14 lipca 2020 r., II OSK 879/20; z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1415/19). Orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić (zob. wyrok NSA z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19). Z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu wyznaczonego przez prawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie do uznania go za przekroczenie znaczące (zob. ww. wyrok NSA z 5 czerwca 2024 r. sygn. II OSK 2059/22 i powołane tam orzecznictwo NSA). W przedmiotowej sprawie Sąd miał na względzie podnoszoną przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczność znacznego obciążenia Wojewody M., jak i to, że decyzja o zezwoleniu na pracę dla cudzoziemki została wydania w dniu 11 lutego 2026 r. Okres pozostawania organu w bezczynności obejmował okres stosunkowo krótki, tj. ponad 2 miesiące. Nie ma więc podstaw by stwierdzić na gruncie rozważanego przypadku, że bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na fakt, że z przedstawionych sądowi akt sprawy wynika, iż wniosek skarżącej Spółki, którego dotyczy zarzucana rozpoznawaną skargą zwłoka w działaniu organu, w dacie rozpoznania skargi został już rozpoznany, gdyż decyzją z 11 lutego 2026 r. nr [...] Wojewoda M. udzielił zezwolenia na pracę cudzoziemca, Sąd nie ma podstaw do wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z kolei mając na względzie stwierdzony brak rażącej bezczynności, jak i przede wszystkim to, że wniosek strony został rozpoznany w dniu 11 lutego 2026 r., Sąd stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej Spółki o zasądzenie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej i w tym zakresie oddalił skargę na podstawie 151 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania obejmujących wpis od skargi (100 zł) oraz 200 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Na zasadzie wynikającej z art. 206 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), Sąd miarkował zwrot kosztów postępowania, przyjmując, że na gruncie tej sprawy zaistniał "uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., z uwagi m.in. na niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ oraz niewielki wkład pracy pełnomocnika w treść skargi, a także seryjność skarg skarżącej Spółki na bezczynność Wojewody M.. Ten sam profesjonalny pełnomocnik reprezentuje bowiem skarżącą w analogicznych postępowaniach dotyczących bezczynności organu w sprawach udzielenia zezwolenia na pracę dla cudzoziemca, wnosząc w jej imieniu skargi zawierające tożsamą argumentację prawną. Biorąc zatem pod uwagę nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika przy przygotowaniu przedmiotowej skargi – jako jednej z kilku tożsamych, oraz fakt, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, co wiązało się z brakiem koniczności stawiennictwa pełnomocnika przez sądem, zdaniem Sądu, zachodzą okoliczności uzasadniające zwrot wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 200 zł. W związku z treścią art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.