IV SAB/Wa 181/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu 28.07.2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. R. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wymierzenia grzywny postanawia - odrzucić skargę -

K. R. zwróciła się do Ministra Sprawiedliwości pismem z 10 lutego 2014 r. o wymierzenie grzywny biegłemu sądowemu za nieuzasadnioną jej zdaniem odmowę złożenia dodatkowej opinii lekarskiej w toku postępowania sądowego. Pismem z 17 lutego 2014 r. Minister odpowiedział na ww. wniosek wskazując, że nie może go uwzględnić z uwagi na brak stosownych kompetencji. Pismem z 28 kwietnia 2017 r. K. R. złożyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o wymierzenie grzywny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że w jego ocenie sprawa została rozpoznana w trybie przepisów Działu VIII ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.), dotyczącego rozpoznawania skargi i wniosków obywateli. Z uwagi na ten fakt, sprawa niniejsza nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, określonej w art. 3 § 2 oraz 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") i jako taka powinna zostać odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl natomiast art. 52 § 2 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, warunkiem skutecznego jej wniesienia do sądu administracyjnego jest wyczerpanie trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., który ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Przepis ten stanowił, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ten właśnie środek przysługiwał Skarżącej, jednakże nie skorzystała ona z niego i nie wezwała Ministra do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym nie można uznać, że wyczerpała ona środki odwoławcze w postępowaniu, w konsekwencji czego skarga podlega odrzuceniu. Odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi Sąd zauważa, że przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność organu. W zaistniałych warunkach odrzucenia skargi z powodów de facto formalnych, przedwczesna jest dokonana w odpowiedzi na skargę ocena właściwości sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w pkt 1 sentencji.