IV SAB/Wa 166/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 15 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C. na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych postanawia: odrzucić skargę.

Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1167/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S. i M. M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku zagospodarowania odpadów. W piśmie z dnia 9 grudnia 2013 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C. zwróciła się do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o wykonanie decyzji z dnia [...] maja 2011 r. utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Następnie Spółka powtórzyła żądanie w piśmie z dnia 10 stycznia 2014 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C. Spółka zarzuciła organowi, że nie egzekwował obowiązku zagospodarowania odpadów nałożonego w decyzji z dnia [...] maja 2011 r. i wniosła o zobowiązanie organu do niezwłocznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego wymienionej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Procedura egzekwowania obowiązków nałożonych w drodze decyzji administracyjnej została zawarta w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.). Zgodnie z art. 1a pkt 13 i art. 5 § 1 pkt 1 tej ustawy podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, nałożonego decyzją administracyjną, jest właściwy do orzekania organ I instancji. Obok wierzyciela drugą stroną postępowania egzekucyjnego jest zobowiązany, tj. osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 20 ustawy). Dlatego też w świetle art. 6 § 1 cyt. ustawy, jeżeli zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku, to wyłącznie wierzyciel może i powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Oznacza to, że wszczęcie egzekucji administracyjnej może nastąpić tylko na wniosek wierzyciela, a jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 1 i 2 cyt. ustawy.). Poza wierzycielem i zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym w ograniczonym zakresie mogą uczestniczyć także inne podmioty, o ile wynika to wyraźnie z przepisów ustawy. Taką możliwość przewiduje art. 6 § 1a powoływanej ustawy który stanowi, że na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Powoływany art. 6 § 1a ww. ustawy przewiduje zatem szczególne w stosunku do Kodeksu postępowania administracyjnego uregulowanie bezczynności organu w podjęciu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Skarga na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do wykonania tytułu egzekucyjnego jest jedynym środkiem prawnym, który może być w takiej sytuacji wykorzystany przez osobę trzecią (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji pod redakcją R. Hausera z 2012 r. pkt 8 i 9 komentarza do art. 6, ponadto wyrok NSA 30 czerwca 2003 r. sygn. II SAB/Ka 138/02). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 i 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na bezczynność organu egzekucyjnego (wierzyciela) może dotyczyć pozostawania przez organ egzekucyjny w bezczynności w wydawaniu postanowień, na które służą zażalenia. Wobec tego podmiotom wymienionym w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może służyć skarga na bezczynność w przypadku nierozpoznania ich skargi przez organ wyższego stopnia bądź nierozpoznanie zażalenia na wydane postanowienie odmawiające uwzględnienie skargi na bezczynność. Przepis ten stanowi lex specialis względem regulacji ujętej w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), która nie ma zastosowania w przypadku postępowania egzekucyjnego w administracji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Po 684/10). Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie występowała ze skargą na podstawie tego przepisu. W pismach z dnia 9 grudnia 2013 r. oraz z dnia 10 stycznia 2014 r. żądała wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w żadnym jednak z tych pism nie podniosła, by organ pozostawał w bezczynności wobec jej skargi lub zażalenia wniesionego na podstawie art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Również w aktach sprawy znajdują się wyłącznie wskazane pisma, co potwierdza, że skarżąca nie występowała ze skargą na bezczynność wierzyciela, a w konsekwencji nie wnosiła też zażalenia na postanowienie w przedmiocie rozpoznania takiej skargi. Wobec tego wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną. Należy jednak zauważyć, że nie istnieje termin ograniczający wystąpienie do organu ze środkami ochrony prawnej przewidzianymi w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postępowanie to może być wszczęte przez podmiot uprawiony niezależnie od przedmiotowego postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.