IV SAB/Wa 146/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę

W. B. (dalej: "skarżący") w liście otwartym z dnia 20 lutego 2012 r. skierowanym do Prezesa Rady Ministrów złożył skargę na łamanie praw człowieka przez organy państwa. Podniósł, że na podstawie dokumentów poświadczających nieprawdę został okradziony przez władzę wykonawczą z prawa korzystania z własności (działka zabudowana) co zostało "zalegalizowane" przez władzę sądowniczą przy udziale prokuratury. Podał, że jako osoba wykluczona społecznie nie mógł podjąć żadnych innych kroków w obronie swych praw. Skarżącemu na powyższe pismo została udzielona odpowiedź w piśmie z dnia 13 kwietnia 2012 r. w którym wyjaśniono, że Kancelaria nie ma wpływu na tok spraw będących przedmiotem rozpoznania i orzekania przez sądy, ani nie rozpatruje zażaleń na sposób prowadzenia przez nie postępowania sądowego i wyrokowania. Pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r. skarżący wezwał Prezesa Rady Ministrów do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie skarżącego, pomimo powiadomienia w piśmie z dnia 20 lutego 2012 r. o łamaniu praw człowieka, nie ma żadnej reakcji ze strony rządu. Następnie pismem z dnia 5 czerwca 2014 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w zakresie wykonania wniosków zawartych w "liście otwartym" z dnia 20 lutego 2012 r. będącym skargą na łamanie praw człowieka przez organy państwa. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej odrzucenie stwierdzając, że czynności podejmowane przez organy administracji w trybie działu VIII Kpa nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Kognicja sądów administracyjnych określona została m. in. w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Przepis ten zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści wskazanego przepisu wynika, ze sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z treści powyższego przepisu wynika, że sąd administracyjny nie orzeka w sprawach rozpatrywania skarg i wniosków, które unormowane zostało w dziale VIII Kpa. Postępowanie w zakresie skarg i wniosków, choć unormowane w przepisach procedury administracyjnej, nie stanowi postępowania, które zmierza do wydania decyzji administracyjnej, zaskarżalnego postanowienia wydanego w tym postępowaniu, w postępowaniu egzekucyjnym bądź do wydania innego aktu lub czynności określonych w punktach 2 -7 powyższego przepisu. Nawet w razie pozostawania organu rozpatrującego skargę lub wniosek w bezczynności w tym zakresie, sąd administracyjny nie może rozpatrywać skarg na taką bezczynność - nie jest to bowiem "bezczynność" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Wskazać należy, że nie każda bezczynność organu będzie podlegała kognicji sądów administracyjnych. Skarga na bezczynność organu jest bowiem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jeżeli określona aktywność organu nie podlegała kognicji sądu administracyjnego, to i kontroli sądowoadministracyjnej nie będzie podlegać bezczynność organu w tym zakresie. Zasadnie zatem organ podniósł, że czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego odnoszących się do skarg i wniosków (dział VIII Kpa) nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Ma to przesądzające znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, bowiem skarżący zaskarżył zaniechanie załatwienia skargi złożonej przez niego właśnie w trybie działu VIII Kpa. Taką skargę należy uznać za niedopuszczalną, gdyż sprawa nią zainicjowana nie należy do właściwości sądu administracyjnego, która wyznacza dopuszczalne granice działania Sądu. Z tego też powodu Sąd nie mógł zobowiązać Prezesa Rady Ministrów do określonego w skardze działania. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia