IV SAB/Wa 142/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

W piśmie z dnia 14 marca 2017 r. J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "na bezczynność Wojewody [...] polegającą na pozostawieniu wniosku o udzielenie mi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez rozpoznania – pomimo spełnienia przeze mnie obowiązku wynikającego z przepisu art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 – Kodeks postępowania administracyjnego". Zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do sprecyzowania skargi – w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia – poprzez wskazanie co jest przedmiotem skargi: 1) czy skarga wniesiona została na bezczynność Wojewody [...] w rozpoznaniu wniosku z dnia 14 grudnia 2016 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) czy przedmiotem skargi jest pismo Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] o pozostawieniu powyższego wniosku bez rozpoznania. Jak wynika z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej, przesyłki nie doręczono z powodu nieobecności adresata. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała adresata pisma o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z dnia 9 czerwca 2017 r. i awizo powtórne z dnia 19 czerwca 2017 r.), po czym w dniu 27 czerwca 2017 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi, który zwróconą przesyłkę uznał za skutecznie doręczoną w dniu 23 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako pierwsze pismo skarżącego w postępowaniu sądowym musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1–3 tej ustawy. Na podstawie wymienionego przepisu art. 57 § 1 pkt 1–3 powołanej ustawy, skarga powinna zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi i nie wskazał co jest przedmiotem skargi. Z treści skargi i analizy akt sprawy nie można wywieść czy skarga wniesiona została na bezczynność Wojewody [...] w rozpoznaniu wniosku z dnia 14 grudnia 2016 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czy przedmiotem skargi jest pismo Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] o pozostawieniu powyższego wniosku bez rozpoznania. To powoduje, że Sąd nie może dokonać wstępnej oceny dopuszczalności wniesionej skargi i nie może ocenić, co jest przedmiotem skargi. Wskazać należy, że kontrola sądu administracyjnego dotyczy konkretnej formy działalności organu administracji publicznej, a nie całokształtu jego działalności. Zatem brak precyzyjnego wskazania przez skarżącego przedmiotu sprawy, uniemożliwia merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Skarga nie może zarzucać ogólnego braku działania organu, ale odnosić się musi do konkretnych czynności w konkretnym postępowaniu. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Ponadto wyjaśnić należy, że w świetle art. 73 § 3 powołanej ustawy, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, pocztowa placówka oddawcza pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Stosownie zaś do art. 73 § 4 powołanej ustawy doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu licząc – w myśl § 3 tegoż artykułu – od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Oznacza to, że warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki. Wobec powyższego, wezwanie skierowane do skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, awizowane w dniach 9 czerwca 2017 r. i 19 czerwca 2017 r., uznać należy za skutecznie doręczone w dniu 23 czerwca 2017 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania przez skarżącego powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 30 czerwca 2017 r. Pomimo tego do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w w punkcie 1. sentencji postanowienia. Z uwagi na odrzucenie skargi, orzeczenie zamieszczone w punkcie 2. postanowienia uzasadnione jest treścią art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.