IV SAB/Wa 117/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 16 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania oddala skargę

Z.spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej też: "spółka", "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość i bezczynność Wojewody Mazowieckiego (dalej też: "Wojewoda") w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z 29 grudnia 2005 r., złożonego na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną [(Dz. U. Nr 133, poz. 872) - zwanej dalej: "ustawą"], o wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za nieruchomość, stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...]obr. [...], która przeszła na własność jednostki samorządu terytorialnego (obecnie będącej własnością Miasta W.). Skarżąca zarzuciła Wojewodzie naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji oraz art. 35 § 1-3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "k.p.a.") przez rażące naruszenie konwencyjnego prawa do rozpoznania sprawy w uzasadnionym terminie oraz przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Opierając się na powyższych zarzutach, skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt; 2) stwierdzenie, że postępowanie administracyjne dot. rozpoznania wniosku z 29 grudnia 2005 r. prowadzone jest przez Wojewodę dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, co oznacza, że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) stwierdzenie, że Wojewoda nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym w art. 36 § 1 k.p.a., co oznacza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość oraz, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) przyznanie od Wojewody na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów; 5) zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że przez prawie 20 lat Wojewoda nie podjął realnych działań zmierzających do rozpoznania złożonego wniosku i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Skarżąca zarzuciła, że organ w sposób rażący nie wykonuje swoich ustawowych obowiązków zmuszając stronę do kilkudziesięcioletniego oczekiwania na rozstrzygnięcie merytoryczne jej uzasadnionego wniosku. Zdaniem skarżącej sposób prowadzenia postępowania przez Wojewodę w pełni uzasadnia twierdzenie o wystąpieniu przewlekłości, przy czym mając na uwadze brak dokonania jakichkolwiek czynności w sprawie przewlekłość postępowania na charakter rażący. Jeżeli bezczynność traktować należy jako niezałatwienie sprawy w terminie, to może ona mieć różne przyczyny, a w tym i przewlekłość. Zatem obie instytucje mogą współistnieć, a ma to miejsce wówczas, gdy podejmowane działania są pozorne i sprawa nie jest załatwiona. W sytuacji, w której zarzuty bezczynności i przewlekłości dotyczą tego samego postępowania prowadzonego przez organ administracji ocena ich zasadności może, a nawet powinna być dokonana w ramach jednego postępowania sądowoadministracyjnego, niezależnie od tego czy wniesiono jedną skargę zawierającą zarzuty dotyczące zarówno bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania, czy też dwie skargi wyodrębniające te dwie instytucje prawne (tak np. wyrok NSA z 19 maja 2020 r. sygn. II GSK 139/20). Uzasadniając wniosek skargi dotyczący sumy pieniężnej skarżąca wskazała, że podstawową funkcją wnioskowanej sumy jest reakcja na prawie 20 letnie postępowanie. Środek ten ma charakter dyscyplinujący. Przyznanie na rzecz skarżącej, w realiach niniejszej sprawy, sumy pieniężnej odpowiadać będzie jej funkcji kompensacyjnej i choć w minimalnym stopniu wynagrodzi skarżącej konieczność wieloletniego oczekiwania na załatwienie sprawy, która już dawno powinna zostać zakończona. Wobec niepodjęcia przez Wojewodę czynności w sprawie, pismem z 23 stycznia 2025 r. spółka złożyła ponaglenie, w którym zarzuciła Wojewodzie bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewoda – w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi. W motywach odpowiedzi, organ wskazał, że nie jest prowadzone postępowanie odszkodowawcze z tytułu zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w trybie art. 73 ww. ustawy. Zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej w skrócie: "u.g.n."), gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie, decyzję o odszkodowaniu wydaje starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Zaś Wojewoda, stosownie do art. 9a u.g.n., jest organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie, rozstrzyganych w drodze decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Wobec tego, że u Wojewody nie toczy się postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania, na podstawie art. 73 ww. ustawy za nieruchomość, stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...]obr. [...], wniesioną skargę Sąd winien uznać za bezzasadną. W piśmie z 1 kwietnia 2025 r., Wojewoda dodatkowo wyjaśnił, że wniosek złożony w Mazowieckim Urzędzie Wojewódzkim w W. dotyczył jedynie wydania przez Wojewodę decyzji deklaratoryjnej w trybie art. 73 ust. 3 ww. ustawy – nie był to wniosek o ustalenie odszkodowania na podstawie art. 73. W związku z powyższym przed Wojewodą prowadzone jest postępowanie dotyczące potwierdzenia nabycia przez jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. w trybie przepisu prawa własności gruntu oznaczonego jako dz. ew. nr [...]. W piśmie z 25 kwietnia 2025 r., organ poinformował Sąd, że wnioskodawca równocześnie złożył do Prezydenta [...] W. wnioski o ustalenie odszkodowania w trybie art. 98 u.g.n. w odniesieniu do nieruchomości objętych wnioskami z art. 73 ww. ustawy, a do Wojewody wpływają odwołania od decyzji wydanych przez Prezydenta m. [...] W. w zakresie odszkodowania w trybie art. 98 u.g.n. W pismach z 14 maja, 29 maja i 2 lipca 2025 r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, kwestionując wyjaśnienia Wojewody o niezłożeniu wniosku o odszkodowanie w trybie art. 73 ww. ustawy oraz wniosła o wyznaczenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że z racji tego, iż przedmiotem skargi była bezczynność Wojewody i przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ, to sprawa została rozpoznana - na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. – w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów zgodnie z art. 120 p.p.s.a. Sąd rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym, nie znalazł podstaw do przekazania sprawy do rozpoznania na rozprawie na podstawie art. 122 p.p.s.a. Chociaż, zgodnie z art. 90 § 2 p.p.s.a., sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Jednak taka możliwość została pozostawiona uznaniu sądu i w tym zakresie nie jest uwarunkowana stanowiskiem stron. W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że skarga i odpowiedź na skargę wraz z pismami procesowymi je uzupełniającymi i innymi dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy zawierają materiał wystarczający do rozpoznania sprawy, bez konieczności odebrania od stron - skarżącej i organu – zgłoszonych wniosków i twierdzeń na rozprawie. W efekcie, oznacza to brak uznania potrzeby skierowania sprawy do rozpoznania na rozprawie. Zatem odpowiadając na wniosek skarżącej zawarty w piśmie z 29 maja 2025 r. o wyznaczenie rozprawy – Sąd postanowieniem z 16 września 2025 r. odmówił przekazania sprawy do rozpoznania na rozprawie. Przedmiotem skargi były przewlekłość i bezczynność Wojewody dotyczące, według wskazania skarżącej, braku rozpoznania wniosku z 29 grudnia 2005 r. - opartego na podstawie art. 73 ww. ustawy - o wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za opisaną w stanie sprawy nieruchomość, która przeszła na własność jednostki samorządu terytorialnego (obecnie będącą własnością Miasta W.). Wniesienie tego rodzaju skargi jest dopuszczalne, wówczas gdy strona wyczerpie tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. I tak, wniesioną skargę Sąd uznał za dopuszczalną, albowiem skarżąca wniesionym ponagleniem z 23 stycznia 2025 r. wyczerpała tryb zaskarżenia wymagany normą art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. W przypadku skargi na bezczynność/przewlekłość organu administracji publicznej przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność tego organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w jednej z wymienionych form w określonym przez prawo terminie. Do katalogu zachowań, które należy zakwalifikować jako bezczynność organu administracji publicznej należą między innymi: brak reakcji na wniosek złożony przez stronę, bądź inny podmiot; nierozpoznanie sprawy i niezakończenie jej w rozsądnym terminie; niewydanie decyzji w sytuacji, gdy przepisy nakładają na organ obowiązek zakończenia postępowania w tej formie, ale również niewłaściwą reakcję organu, w tym podjętą w niewłaściwej formie. Natomiast przez przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej należy rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwienie sprawy indywidualnej. Przewlekłość postępowania obejmuje więc takie przypadki prowadzenia postępowania w sprawach indywidualnych jak: wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu; wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny; mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy. W postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekle prowadzenie postępowania sąd administracyjny bada zatem, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane, a także czy nie są to czynności pozorne, przedłużające postępowanie i nieprowadzące w istocie do wydania stosownego rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że: 1) pismem z 29 grudnia 2005 r. M.P. Z.sp. z o.o. (obecnie Z.sp. z o.o.), reprezentowany przez adwokata, wystąpił w trybie art. 73 ww. ustawy o: - wszczęcie postępowania na podstawie art. 73 ww. ustawy, mającego na celu wydanie decyzji określającej, że teren położony w W. – W.w granicach działki nr [...] z obrębu [...] lub poza jej obrysem ewidencyjnym został zajęty przed dniem 1 stycznia 1999 r. pod drogę publiczną bądź obszar ww. działki zawarty jest w pasie drogowym, - w przypadku ustalenia w trakcie niniejszego postępowania, że działki będące przedmiotem wniosku z art. 73 ustawy były objęte wywłaszczeniem na podstawie art. 10 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości lub art. 98 u.g.n., wniósł o przekazanie postępowania do właściwego organu celem wydania rozstrzygnięcia w zakresie art. 98 u.g.n. oraz zawieszenie na ten czas niniejszego postępowania w zakresie wydania aktu opartego na art. 73 ww. ustawy do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie roszczenia z art. 98 u.g.n., - po ustaniu przyczyn zawieszenia postępowania, wniósł o przeprowadzenie postępowania administracyjnego i stwierdzenie istnienia przesłanek nabycia na własność przez Miasto W. D. – W., będące władającym częścią nieruchomości w zakresie działki nr [...]obrębu [...], bądź w innych granicach zajętości pasa drogowego na dzień 1 stycznia 1999 r. przez Miasto [...] W., woj. M., jako zajętych przed dniem 1 stycznia 1999r. pod drogi publiczne; 2) Wojewoda w piśmie z 1 kwietnia 2025 r. podał, że u Wojewody nie odnotowano wpływu wniosku o ustalenie odszkodowania za działkę nr [...]z obrębu [...], jedynie został złożony wniosek dotyczący wydania decyzji w trybie art. 73 ww. ustawy i prowadzone jest postępowanie dotyczące potwierdzenia nabycia przez jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności przedmiotowego gruntu. W ocenie Sądu, z materiału zgromadzonego w sprawie, w tym przede wszystkim z wniosku skarżącej z 29 grudnia 2005 r., istotnie wynika, że podanie to dotyczyło wyłącznie potwierdzenia w trybie art. 73 ww. ustawy nabycia przez gminę - miasto W. prawa własności terenu położonego w W. – W. w granicach działki nr [...]z obrębu [...], a nie było podaniem o odszkodowanie przysługujące w trybie art. 73 ww. ustawy. Jak już wyżej wskazano pismo z 29 grudnia 2005 r. złożył profesjonalny pełnomocnik skarżącej. W tym miejscu dostrzec więc wypada, że od pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym należy wymagać precyzyjnego wskazania żądania, zarówno we wniosku o wszczęcie postępowania, jak i w każdym innym piśmie składanym w postępowaniu. Niewątpliwie w przedmiotowym podaniu z 29 grudnia 2005 r. wnoszący je adwokat - uczynił zadość powyższemu wymogowi - kilkukrotnie i precyzyjne bowiem wskazał zakres swojego żądania. Sąd nie miał zatem wątpliwości, że wniosek z 29 grudnia 2005 r. dotyczył – co też wskazała sama skarżąca - wszczęcia postępowania na podstawie art. 73 ust. 1 i ust. 3 ww. ustawy, mającego na celu wydanie decyzji określającej, iż teren położony w W.-W.w granicach ww. działki lub poza jej obrysem ewidencyjnym został zajęty przed dniem 1 stycznia 1999 r. pod drogę publiczną bądź obszar tej działki zawarty jest w pasie drogowym. Z kolei skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności/przewlekłego postępowania Wojewody w zakresie nierozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za zajęcie nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 2 i ust. 4-5 ww. ustawy. Należy zauważyć, że postępowanie prowadzone w trybie art. 73 ust. 1 ww. ustawy, kończące się decyzją, której - mając na uwadze treść wniosku - domagała się skarżąca, stanowi odrębny tryb postępowania od postępowania prowadzonego w przedmiocie odszkodowania, do którego z kolei odnosi się wprost art. 73 ust. 2 i ust. 4-5 ww. ustawy. I wydanie decyzji w trybie art. 73 ust. 1 ww. ustawy dopiero daje możliwość wnioskowania w trybie art. 73 ust. 2 i ust. 4-5 ww. ustawy o wszczęcie postępowania o odszkodowanie za przejętą nieruchomość. Przedstawioną kolejność postępowań potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym wskazuje się, że instytucja stwierdzenia nabycia mienia składa się z dwóch spraw administracyjnych. W ramach pierwszej z nich, właściwy wojewoda wydaje deklaratoryjną decyzję o przejściu prawa własności na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Natomiast w drugiej sprawie, wydawana jest przez właściwego starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) decyzja o ustaleniu odszkodowania za nabyte przez jednostkę samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa mienie, pod warunkiem że spełnione zostały przesłanki z art. 73 ust. 4 i 5 ww. ustawy oraz wynikające ze stosowanych odpowiednio przepisów o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości. Wszystko to dowodzi, że warunkiem koniecznym do ustalenia i wypłaty odszkodowania jest wcześniejsze wydanie przez wojewodę decyzji - w trybie art. 73 ust. 1 ww. ustawy - stwierdzającej nabycie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności określonej nieruchomości (wyrok WSA w Gliwicach z 28 kwietnia 2022 r., sygn. II SA/Gl 127/22, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Warszawie z 1 października 2020 r., sygn. I SA/Wa 1904/19, publ. LEX nr 3162308). Z akt sprawy bezspornie wynika, że merytoryczna decyzja w trybie art. 73 ust. 1 ww. ustawy, o wydanie której wnosił pełnomocnik skarżącej w piśmie z 29 grudnia 2005 r., jeszcze nie została wydana. Z pisma Wojewody z 26 października 2021 r. wynika, że takie postępowanie jest prowadzone i jego zakresu skarżąca nie zakwestionowała. Także, w piśmie procesowym z 25 kwietnia 2025 r. organ wyjaśnił, że skarżąca równocześnie złożyła do Prezydenta [...] W. wnioski w przedmiocie ustalenia odszkodowania w trybie art. 98 u.g.n. w odniesieniu do nieruchomości objętych wnioskami z art. 73 ww. ustawy. Organ wskazał, że posiada w tym zakresie wiedzę z uwagi na fakt, że wpłynęły do niego – jako organu odwoławczego – odwołania od decyzji wydawanych przez Prezydenta m. [...] W. w zakresie odszkodowania w trybie art. 98 u.g.n. Trudno więc, w okolicznościach sprawy, mając na uwadze treść wniosku z 29 grudnia 2005 r. było uznać, że dotyczył on kwestii odszkodowania, o które można było na podstawie art. 73 ww. ustawy wyłącznie wnioskować. Jak już wyżej zasygnalizowano bezczynność/przewlekłość organu zachodzi jedynie wówczas, gdy organ nie wydał decyzji lub nie podjął czynności, w sytuacji gdy miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Ustalenie czy organ nie dochował terminu wskazanego w art. 35 k.p.a. zależy więc od uprzedniego ustalenia - czy wniosek inicjujący postępowanie odszkodowawcze w ogóle został skutecznie złożony. Innymi słowy, bezczynność/przewlekłość w rozpoznaniu żądania strony możliwa jest tylko wtedy, gdy wnioskodawca zainicjuje postępowanie, zgłaszając organowi precyzyjnie sformułowane żądanie. Organ będący adresatem wniosku, do tego pochodzącego od adwokata czy radcy prawnego, nie może bowiem domyślać się jego treści i domniemywać faktycznych intencji wnioskodawcy. Stąd, jeśli podanie inicjujące postępowanie nie określa tego jakich konkretnie decyzji domaga się wnioskujący, wtedy brak jest możliwości skutecznego zarzucania organowi bezczynności/przewlekłości w realizacji nieprecyzyjnego żądania. W świetle powyższego, skoro wniosek, na który powoływała się skarżąca, dotyczył innego zakresu postępowania i nie mógł zastąpić wniosku o odszkodowanie z art. 73 ww. ustawy, to Wojewodzie nie można było efektywnie zarzucić, że dopuścił się bezczynności lub przewlekłego postępowania w zakresie wniosku o odszkodowanie, który faktycznie nie został wniesiony do organu. Uzasadniając brak bezczynności/przewlekłości należy wskazać, że ustawodawca nie sprecyzował bliżej formy, w jakiej wniosek powinien zostać złożony, jednak nie zmienia to faktu, że dopóki wniosek w sposób niebudzący wątpliwości nie zostanie doręczony (złożony), to nie można adresatowi zarzucać bezczynności. Zatem rozpoczęcie biegu terminu należy łączyć ze zdarzeniem w postaci złożenia wniosku u jego adresata, czyli z datą doręczenia wniosku na piśmie podmiotowi zobowiązanemu. W sytuacji, która miała miejsce w kontrolowanej sprawie, tj. w której wniosek w przedmiocie odszkodowania nigdy nie dotarł do organu, termin do jego załatwienia nigdy nie zaczął biec. Wobec braku doręczenia wniosku do organu we wskazanym w skardze przedmiocie, nie zaszła bezczynność, ani przewlekłość, ponieważ brak działania organu nie został spowodowany opieszałością w podjęciu działania - do którego organ nie był zobowiązany. Z tych względów Sąd nie mógł uwzględnić zarzutów skargi. Dodatkowo organ w odpowiedzi na skargę słusznie podkreślił, że u wojewody nie jest prowadzone postępowanie odszkodowawcze z tytułu zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w trybie art. 73 ww. ustawy (brak właściwości wymienionego organu). Zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., w przypadkach o których mowa w ww. art. 73, tj. gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie, decyzję o odszkodowaniu wydaje starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Zaś Wojewoda, stosownie do art. 9a u.g.n., jest organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie, rozstrzyganych w drodze decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Z uwagi, że u Wojewody nie toczy się postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania, oparte na podstawie art. 73 ww. ustawy, za wskazaną na wstępie nieruchomość, wniesioną skargę należało uznać za bezzasadną. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.