IV SAB/Po 47/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta do załatwienia wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia [...] lutego 2019 r. w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia [...] lutego 2019 r.; 3. stwierdza, że zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. przyznaje od Burmistrza Miasta na rzecz Stowarzyszenia [...] w [...] sumę pieniężną w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych); 5. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego

Stowarzyszenie [...] w [...] (dalej także: "Stowarzyszenie") złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie informacji publicznej. Okoliczności sprawy są następujące. W piśmie z dnia [...] lutego 2019 r., przekazanym Burmistrzowi Miasta w drodze e-mail, Stowarzyszenie [...] zwróciło się o udzielenie informacji publicznej na temat sposobu i skutków wykonywania zadania: "opieka nad bezdomnymi zwierzętami i ich wyłapywanie", przewidzianego w ustawie o ochronie zwierząt. Wniosek zawierał następujące pytania: 1. z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) Gmina miała obowiązujące w 2018 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń wyłapywania/odławiania bezdomnych zwierząt? 2. z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) Gmina miała obowiązujące w 2018 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom? 3. Ilu bezdomnym zwierzętom (z podziałem na psy i koty) zapewniono opiekę na koszt gminy w 2018 r.? (nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich), 4. jaki był w 2018 r. koszt realizacji całego zadania przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt (wyłapywanie/odławianie, opieka, usługi weterynaryjne, dokarmianie, inne) ? W pkt 5 wniosku Stowarzyszenie zwróciło się o udostępnienie treści i postaci umowy/umów (wraz z załącznikami) o zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom w 2018 r. Wniesiono o udzielenie informacji na adres : [...] W dniu [...] marca 2019 r. Stowarzyszenie - po raz pierwszy - ponowiło swój wniosek z [...] lutego 2019 r. również drogą mailową, wskazując, że nie otrzymało do tej pory żadnej odpowiedzi (k.40 akt sąd). Kolejne - drugie - ponowienie wniosku, poprzez platformę ePUAP, miało miejsce dnia [...] kwietnia 2019 r. (k. 41 akt sąd.), a następnie - po raz trzeci - tą samą drogą dnia [...] września 2019 r. (k. 43 akt sąd.). Wszystkie trzy monity pozostały bez odpowiedzi. W dniu [...] lutego 2020 r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynęła wspomniana wyżej skarga Stowarzyszenia, w której wniosło ono o: zobowiązanie Prezydenta Miasta [...] do rozpatrzenia wniosku z [...] lutego 2019 r., stwierdzenie, że bezczynność Prezydenta Miasta [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej następnie: "P.p.s.a." oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Stowarzyszenie podniosło, że jego wniosek złożony został w związku z tym, że od 11 lat uczestniczy ono w projekcie polegającym na badaniu problemu bezdomności zwierząt w jego wymiarze publicznym. W ramach tego projektu prowadzony jest monitoring działalności schronisk dla bezdomnych zwierząt oraz polityki gmin i urzędów. Uzyskana zaś w ten sposób informacja z całego kraju udostępniana jest następnie szerokiej publiczności pod adresem: [...] Stowarzyszenie podkreśliło, że każdy brak odpowiedzi jest tym bardziej dotkliwy, że fałszuje ostateczne wyniki monitoringu. Ignorowanie wniosków o uzyskanie informacji publicznej w określonym w tych wnioskach zakresie stanowi więc realną szkodę dla wiarygodności projektu. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. Burmistrz Miasta, za pośrednictwem [...], udzielił Stowarzyszeniu następującej odpowiedzi: Ad 1. Umowa z panem M. S. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...]". Ad 2. Umowa z "[...]" na zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz zapobieganiu ich bezdomności. Ad. 3 W 2018 roku na koszt gminy zapewniono opiekę dla 17 psów. Ad 4. W 2018 roku koszt realizacji zadania przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt wyniósł [...] zł. Ad 5. W załączeniu przekazuję skany umów dotyczących wykonania ww. zadań. Załączono kopię umowy nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. zawartej z Fundacją [...]; kopię umowy nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. zawartej z M. S. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...]"; oraz kopie aneksu nr [...] do tej umowy. W odpowiedzi na skargę Stowarzyszenia Burmistrz Miasta wskazał, że nieudzielenie żądanej informacji publicznej było spowodowane błędem pracownika Urzędu Miasta i nie było działaniem zamierzonym. Wyjaśniono, że wniosek z dnia [...] lutego 2019 przesłany pocztą elektroniczną został zarejestrowany oraz przekazany pracownikowi merytorycznemu w celu przygotowania odpowiedzi. Po jej sporządzeniu została przesłana odpowiedź pocztą elektroniczną, jednakże najpewniej na skutek błędu serwera pocztowego poczta nie została wysłana. Jednocześnie w rejestrze odnotowano załatwienie sprawy. Kolejne wnioski i ponaglenia zostały potraktowane jako ponowne wnioski w tej samej sprawie i pozostawione bez rozpatrzenia. Wnioskodawcę przeproszono i poinformowano o wdrożeniu procedury udzielania na wnioski o dostęp do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sąd administracyjny kontroluje działalność organów administracji publicznej, do czego zobowiązuje go art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wskazuje z kolei art. 3 § 2 P.p.s.a., a jednym z jej przedmiotów jest bezczynność organów w odniesieniu do m. in. obowiązku wydania określonej decyzji administracyjnej czy też dokonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o czym przesądza art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Sąd stosuje kryterium legalności, a zatem zgodności z prawem procesowym i materialnym (art. 1 § 2 wskazanej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 sąd: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W niniejszej sprawie zastosowanie znajdują także regulacje ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), zwanej następnie "u.d.i.p.", bowiem wniosek strony skarżącej z dnia [...] lutego 2019 r. dotyczył właśnie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 tego aktu. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei druga regulacja wymienia przykładowo, co stanowi informację publiczną. I tak, art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach. Z kolei, wedle art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., udostępnieniu podlega także informacja o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych. Podmioty, które wskazuje powołany art. 4 u.d.i.p. to te, które zobowiązane są do udostępnienia informacji publicznej. Stanowi on w ogólności, że grupę tę stanowią władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Przykładowo, do kręgu tych podmiotów zalicza w pkt 1 organy władzy publicznej. W kontekście powyższych unormowań nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, że Burmistrz Miasta jako organ gminy będącej jednostką samorządu terytorialnego to organ władzy publicznej, a zatem podmiot zobowiązany do przekazania informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Burmistrz to organ wykonawczy gminy, który wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa, o czym stanowi art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713). Do zadań własnych gminy należy zaś m. in. utrzymanie czystości i porządku w gminach, w szczególności zapobieganie bezdomności zwierząt na zasadach określonych w przepisach o ochronie zwierząt. Istnienie takiego zadania potwierdza brzmienie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2020 r., poz. 638), zgodnie z którym, zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. Tym samym, dane objęte wnioskiem Stowarzyszenia z dnia [...] lutego 2019 r., które odnosiły się do zadań Miasta [...] dotyczących opieki nad bezdomnymi zwierzętami mieściły się w zakresie tych dotyczących podmiotów ze wspomnianego wyżej art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i wykonywanych przez nich zadań. Kwestia spełnienia w niniejszej sprawie warunków podmiotowych i przedmiotowych stosowania regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej nie była zresztą kwestionowana. Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Według art. 13 ust. 1 u.d.i.p., winno to nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, które to wyjątki nie zachodzą w rozpatrywanej sprawie. W sprawie tej wniosek Stowarzyszenia skierowany został do Burmistrza Miasta [...] lutego 2019 r. drogą mailową, zaś odpowiedź na niego udzielona została dopiero [...] marca 2020 r. i to - za pośrednictwem [...], a nie elektronicznej jak wnoszono - oraz dopiero w następstwie złożonej do tut. Sądu skargi datowanej [...] stycznia 2020 r., która wpłynęła do organu [...] lutego 2020 r. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przywołany przepis odnosi się nie do kwestii kompletności udzielonej informacji (w zakresie, w jakim ewentualnie informacji nie udzielono, istnieje stan bezczynności polegający na niespełnieniu w terminie obowiązku), lecz, co do sposobu i formy udostępnienia informacji. Naruszenie normy ustanowionej w art. 14 ust. 1 u.d.i.p. nie polega zatem na nieudostępnieniu informacji lub udostępnieniu informacji w sposób niepełny. Uchybienie tej normie może polegać na błędnym przyjęciu przez podmiot zobowiązany, że udostępnienie informacji może nastąpić w sposób i w formie niezgodnych z wnioskiem albo na błędnym przyjęciu, że nie dysponuje środkami technicznymi, które umożliwiają udostępnienie informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt I OSK 714/09). W judykaturze konsekwentnie wskazuje się, że nie można przyjąć, że odpowiedź podmiotu zobowiązanego na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wysłana na inny adres niż wskazany przez podmiot informacyjnie zainteresowany (tj. ww. adres mailowy albo ww. adres gazety) wywołuje określony skutek prawny i tym samym uwalnia podmiot zobowiązany od zarzutu bezczynności. Jak już bowiem wyżej wyjaśniono, ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 14 przewiduje dwa elementy ważne dla procesu udostępniania informacji publicznej, a mianowicie określa wymagania co do sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej. To wnioskodawca określa zatem w swoim wniosku, w jakiej formie i w jaki sposób chciałby otrzymać żądane informacje. Sposób udostępnienia należy odnosić do tego, w jaki sposób uzyska się informację, a zatem oznacza on tryb, w jakim wnioskodawca domaga się, aby udzielono mu informacji. Sposobem jest więc doręczenie na wskazany adres, wysłanie pocztą elektroniczną, wysłanie przy pomocy e-PUAP czy odebranie na miejscu w siedzibie podmiotu zobowiązanego lub wgląd do dokumentów na miejscu w organie. Natomiast podmiot zobowiązany nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i w żądany sposób. W takiej sytuacji dysponent informacji publicznej jest związany sposobem udostępnienia wskazanym we wniosku i nie może go bez zgody wnioskodawcy modyfikować. Każdy bowiem zgłoszony wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien zostać załatwiony w odpowiedni sposób - bądź przez udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem, bądź odmowę ich udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r. sygn. I OSK 2634/17, wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2019 r. sygn. I OSK 67/19). Tymczasem w analizowanym przypadku podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej udzielił wnioskowanej informacji wyłącznie za pośrednictwem [...] (k.48 akt sąd.), pismem z dnia [...] lutego 2019 r. niezgodnie ze sposobem wskazanym w przedmiotowym wniosku (na adres, którego strona nie wskazywała we wniosku, ani w toku całego postępowania). We wniosku z dnia [...] lutego 2019 r., którego treść przedmiotowo jest tożsama z wnioskami-monitami (z dnia [...] marca 2019 r.; [...] kwietnia 2019 r. oraz [...] września 2019 r.), Stowarzyszenie wniosło o przesłanie żądanych informacji publicznych na adres [...]. Adres ten we wniosku wytłuszczono aby uniknąć wątpliwości co do tego, w jaki sposób wnioskodawca oczekuje wykonania obowiązku udostępnienia informacji. W monitach wskazywano aby odpowiedzi udzielić "na skrytkę ePUAP wnioskodawcy". Nie ulega zatem wątpliwości, że Stowarzyszenie konsekwentnie domagało się udzielenia odpowiedzi wyłącznie w formie elektronicznej. Tymczasem, stanowiące odpowiedź pismo Burmistrza z dnia [...] marca 2020 r. skierowane zostało do Stowarzyszenia - wyłącznie - za pośrednictwem [...] na adres "[...], [...]". Oznacza to, że wniosek z dnia [...] lutego 2019 r. nie został załatwiony w sposób i formie zgodnej z wnioskiem, do czego organ zobowiązuje art. 14 u.d.i.p. Należy bowiem podkreślić, że ani w monitach z [...] marca 2019 r. (k. 40 akt sąd.), ani ponownym wniosku z [...] kwietnia 2019 r. (k. 41 akt sąd.), ani we wniosku z [...] września 2019 r. Stowarzyszenie nie wskazało adresu siedziby, jako adresu pod którym oczekuje odpowiedzi. Odpowiedź, za każdym razem miała zostać udzielona w wersji elektronicznej. Jednocześnie - podkreślić trzeba - że odpowiedzi na skargę jasno wynika, że Urząd Miasta [...] dysponuje narzędziami pozwalającymi na udzielenie Stowarzyszeniu w sposób i formie zgodnej z wnioskiem. Wyraźnie wskazano na to wyjaśniając, że odpowiedź po jej sporządzeniu "została wysłana (pocztą elektroniczną) jednakże najpewniej na skutek błędu serwera pocztowego poczta nie została wysłana"(k. 37 akt sąd.). Wobec powyższego na mocy art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w pkt. 1 sentencji wyroku Sąd zobowiązał Burmistrza Miasta do udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia [...] lutego 2019 r. w sposób i formie zgodnych z wnioskiem, w terminie 14 dni, od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Niewątpliwie czternastodniowy wskazany wyżej termin nie został w tym wypadku dotrzymany, co skutkuje koniecznością przypisania Burmistrzowi Miasta bezczynności, o czym Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Obligatoryjnym było natomiast dokonanie przez Sąd oceny w zakresie charakteru bezczynności, której dopuścił się Burmistrz. Zdaniem Sądu, miała ona rażący charakter. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że takiej kwalifikacji można dokonać wówczas, gdy chodzi o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki. O tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, decydują wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania tejże bezczynności (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6.02.2020 r., I OSK 3918/18). Kryterium rażącego naruszenia prawa wskazuje zatem na znaczny stopień nasilenia stanu bezprawności, działanie wbrew określonym standardom bez żadnego usprawiedliwienia dla takiej praktyki, odstępstwo od prawnych wymogów bez jakiejkolwiek przyczyny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24.09.2019, II SAB/Gl 44/19). W odpowiedzi na skargę Burmistrz podniósł, że jedyną przyczyną braku terminowej odpowiedzi na wniosek był błąd pracownika zajmującego się sprawą i nie był działaniem zamierzonym. W ocenie Sądu, stwierdzenie powyższe nie usprawiedliwia braku podjęcia przez organ wymaganej od niego czynności w terminie. Zadaniem organu administracji publicznej jest bowiem takie zorganizowanie pracy obsługującego go urzędu, by wszystkie ciążące na nim zadania mogły być wykonywane w wymaganych prawem terminach. Od czasu złożenia wniosku przez Stowarzyszenie do dnia udzielenia odpowiedzi - w wersji papierowej - upłynął ponad rok. Jednocześnie do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd Stowarzyszenie nie otrzymało odpowiedzi na złożony wniosek z dnia [...] lutego 2020 r. w wersji elektronicznej (k. 48 akt sąd.), a więc doszło do drastycznego przekroczenia czternastodniowego terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie tylko okres oczekiwania przez Stowarzyszenie na załatwienie wniosku w sposób i formie zgodnych z wnioskiem jest obciążający dla organu. Należy, bowiem zauważyć, że we wszystkich trzech monitach Stowarzyszenie wskazywało, że nie otrzymało dotąd odpowiedzi na wniosek z [...] lutego 2019 r. W monicie z dnia [...] marca 2019 r. (k.40 akt sąd.) wskazano, że "do dnia dzisiejszego nie otrzymaliśmy od Państwa informacji publicznej (w poniżej cytowanym zakresie), o którą wnioskowaliśmy drogą elektroniczną dnia [...] lutego 2019 r. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. wskazano, że Stowarzyszenie "ponawia swój wniosek z dnia [...] lutego 2019 r. i [...] marca 2019 r. o udzielenie informacji publicznej", przy czym treść żądania została ponownie przytoczona (k. 41 akt sąd.). Również w piśmie z dnia [...] września 2019 r. zatytułowanym "Wniosek o udostępnienie informacji publicznej – monit" (k. 43 akt sąd.) wskazano, że "w związku z brakiem odpowiedzi Gminy [...] Stowarzyszenie (...) ponawia wniosek z dnia [...] lutego 2019 r., [...] marca 2019 r. oraz [...] kwietnia 2019 r. o udzielenie informacji publicznej". Treść żądania została ponownie przytoczona. W tym kontekście nie jest przekonująca argumentacja odpowiedzi na skargę, co do tego, że "kolejne wnioski i ponaglenia zostały potraktowane jako ponowne wnioski w tej samej sprawie". Treść kolejnych wniosków była jednoznaczna, literalnie wskazywano, że Stowarzyszenie nie dostało odpowiedzi na wniosek z dnia [...] lutego 2019 r. Jeżeli natomiast organ miał wątpliwości co do rzeczywistych intencji nadsyłanych ponagleń, przyjmując - wbrew ich literalnemu brzmieniu - że Stowarzyszeniu odpowiedzi udzielono, to jego rzeczą było kwestię tę wyjaśnić, czego jednak nie uczyniono, zupełnie ignorując ponaglenia Wnioskodawcy. Dlatego Sąd w pkt 3 wyroku uznał, że bezczynność Burmistrza Miasta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W pkt 4 wyroku Sąd orzekł z kolei o przyznaniu od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącego Stowarzyszenia sumy pieniężnej w wysokości [...] zł, do czego uprawniało go brzmienie art. 149 § 2 P.p.s.a. O zastosowaniu w niniejszej sprawie środka w postaci sumy pieniężnej zdecydowała argumentacja skargi, w której wniesiono o przyznanie przedmiotowej sumy pieniężnej. Stowarzyszenie podniosło w niej mianowicie, że jest jedynym podmiotem w kraju, który od lat zbiera informację od wszystkich gmin w zakresie sposobu i skutków wykonywania przez nie zadania "opieka nad bezdomnymi zwierzętami i ich wyłapywanie". Na podstawie uzyskanych danych tworzy raporty i statystyki opisujące problem bezdomności zwierząt w Polsce. Opracowania te są tym rzetelniejsze i lepiej uzasadnione im więcej odpowiedzi od gmin zostanie uzyskanych. Brak zaś części danych zafałszowuje ostateczne wyniki monitoringu. Przyznana więc przez Sąd suma pieniężna w kwocie [...]zł ma zrekompensować Stowarzyszeniu uszczerbek w przygotowywanym projekcie, zaistniały w związku z bezczynnością organu. Podkreślić trzeba, że ustalając wysokość sumy pieniężnej Sąd wziął pod uwagę, że wprowadzając możliwość przyznania sumy pieniężnej wzorowano się na rozwiązaniu przyjętym w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843, z późn. zm.). Ustalając wysokość sumy pieniężnej należało zatem mieć na uwadze cel tej instytucji jakim jest rola rekompensacyjna związana z wadliwym działaniem organu administracji publicznej. Mając zatem na uwadze konkretne okoliczności badanej sprawy, należało uwzględnić również fakt, że jakkolwiek bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, to Stowarzyszenie [...] (jak samo wskazuje) od 11 lat uczestniczy w projekcie polegającym na badaniu problemu bezdomności zwierząt, w ramach którego prowadzi monitoring gmin. Stowarzyszenie wskazało w skardze, że "od lat zbiera informację publiczną od wszystkich 2478 gmin" (s. 4 uzasadnienia skargi). Jak wynika również z treści monitu z dnia [...] marca 2019 r. Stowarzyszenie ma wiedzę na temat obowiązków organów wynikających z art. 13 oraz 16 u.d.i.p., a także możliwości złożenia skargi na bezczynność organu. Należało zatem uwzględnić, że pomimo posiadanej wiedzy na temat takiej możliwości samo Stowarzyszenie zwlekało ze złożeniem skargi na bezczynność organu ponad 10 miesięcy (do stycznia 2020 r.), co w ocenie Sądu wskazuje, że deklarowany w skardze spowodowany bezczynnością organu "uszczerbek w przygotowywanym projekcie" nie był jednak tak znaczący. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 5 wyroku zaliczając do nich kwotę wpisu od skargi w wysokości [...] zł, uiszczonego przez Stowarzyszenie i zasądzając ją na podstawie art. 200 P.p.s.a. od organu na rzez strony skarżącej.