IV SAB/Po 41/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2020 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozpoznania wniosku o zmianę ostatecznej decyzji oddala skargę w całości.

UZASADNENIE P. P. w dniu [...] grudnia 2019r. skierował do Wójta Gminy wniosek w trybie art. 155 K.p.a. o zmianę ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2010r. (znak [...]) odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przez Inwestora przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej fermy drobiu wraz z infrastrukturą niezbędną do funkcjonowania fermy na działkach o numerze ewidencyjnym [...] i [...], obręb B., gm. S. poprzez uchylenie powyższej decyzji Wójta i wydanie nowej decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji powyżej opisanego przedsięwzięcia. Wnioskodawca argumentował, że w dniu [...] października 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 14/19 uwzględniając skargę P. P. wydał wyrok stwierdzający nieważność uchwały Rady Gminy Słupca nr IX/72/2003 z dnia 8 grudnia 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego gminy S. w części obejmującej § 18 pkt 2 odnoszącej się do działek oznaczonych numerami [...] i [...] położonych w obrębie geodezyjnym B. , gm. S.. W ocenie skarżącego, stwierdzenie nieważności uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego może skutkować wzruszeniem ostatecznej decyzji w niniejszej sprawie w trybie w art. 155 k.p.a. Decyzja będąca przedmiotem niniejszego wniosku obowiązuje i oddziałuje na sferę praw adresata decyzji. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Na marginesie należy dodać także, iż przepisy szczególne tj. art. 87 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko precyzuje dodatkowo procedurę zmiany decyzji środowiskowej w trybie art. 155 k.p.a. poprzez wskazanie, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Wójt Gminy pismem z [...] stycznia 2020r. na podstawie art. 64 ust. 2 K.p.a. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o aktualne załączniki określone w art. 74 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018r., poz. 2081 ze zm., dalej "u.d.i.ś."), które są niezbędne w celu uchylenia decyzji z dnia [...] września 2010r. i wydania nowej decyzji w sprawie. Organ przywołał art. 87 u.d.i.ś., z którego wynika jednoznacznie, że w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy stosować przepisy działu 3 i 6 tej ustawy. Jednocześnie organ zakreślił 7-dniowy termin na uzupełnienie wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik wnioskodawcy pismem z [...] stycznia 2020r. wskazał, że żaden z parametrów przedsięwzięcia będącego przedmiotem pierwotnego postępowania środowiskowego nie uległ do chwili obecnej zmianie, wszystkie jego elementy jak rodzaj, skala, istotne cechy konstrukcyjne, usytuowanie, skala możliwego oddziaływania na środowisko są zachowane i w niniejszej sprawie zachowana jest tożsamość sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] września 2010r. (znak [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor zmierza zrealizować przedsięwzięcie wyłącznie w granicach określonych w postępowaniu pierwotnym, które zostało zakończone wydaną decyzja odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W dalszej części pisma pełnomocnik argumentował zasadność zastosowania trybu art. 155 K.p.a. celem uzyskania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i podtrzymał wniosek o zmianę decyzji Wójta Gminy z [...] września 2010r. Do pisma nie dołączono żadnych dokumentów. Wójt Gminy pismem z [...] stycznia 2020r. poinformował pełnomocnika wnioskodawcy o pozostawieniu wniosku z [...] grudnia 2019r. bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie w terminie akt sprawy. Nadto organ wskazał na terminowość decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach o jakiej mowa w art. 72 ust. 3 u.d.i.ś. i stwierdził, że decyzja straciła ważność po upływie 6 lat od kiedy stała się prawomocna. P. P. [...] stycznia 2020r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. ponaglenie na bezczynność Wójta Gminy w związku z pozostawieniem wniosku o zmianę ostatecznej decyzji Wójta z [...] września 2010r. bez rozpoznania wnosząc o wskazanie że Wójt dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania do załatwienia sprawy oraz wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności oraz przyjęcia środków zapobiegających bezczynności w przyszłości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z [...] lutego 2020r. stwierdziło brak podstaw do uwzględnienia ponaglenia. P. P. wniósł [...] lutego 2020r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skargę na bezczynność Wójta Gminy. Skarżący wniósł o zobowiązanie Wójta Gminy do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia orzeczenia organowi, stwierdzenie, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 87 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wniosek o zmianę decyzji wykracza poza granice sprawy rozstrzygniętej pierwotną decyzją Wójta Gminy z dnia [...].09.2010r. skutkujące wezwaniem strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a następnie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, w sytuacji gdy organ posiada wszelką niezbędną dokumentację potrzebną do rozpoznania wniosku o zmianę decyzji inwestora i wydania decyzji kończącej postępowanie, 2) naruszenia innych przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym pozostawienie bez rozpoznania wniosku Skarżącego oraz niewyjaśnienie dlaczego przedmiotowy wniosek pozostał bez rozpoznania, b. art. 64 ust. 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie wniosek Skarżącego zawierał braki formalne, które należało uzupełnić w wyznaczonym terminie, co spowodowało pozostawienie sprawy bez rozpoznania i jest przyczyną nierozpoznania sprawy i powstania stanu bezczynności organu, w sytuacji gdy organ posiada wszelką niezbędną dokumentację potrzebną do wydania decyzji, c. art. 155 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem zmiany decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy w sprawie występują wszystkie przesłanki umożliwiające zmianę decyzji pierwotnej zgodnie z wnioskiem Skarżącego. W obszernym uzasadnieniu wyjaśnił zasadność wzruszenia ostatecznej decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia w trybie art. 155 K.p.a. w związku ze stwierdzeniem nieważności uchwały Rady Gminy Słupca nr IX/72/2003 z dnia 8 grudnia 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego gminy S. w części obejmującej § 18 pkt 2 odnoszącej się do działek oznaczonych numerami [...] i [...] położonych w obrębie geodezyjnym B. , gm. S., wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9 października 2019r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 14/19. W dalszej części skarżący odniósł się do kwestii ważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazując, że zasada ta dotyczy decyzji pozytywnych, gdy tymczasem w niniejszej sprawie skarżący wniósł o zmianę decyzji Wójta Gminy z [...] września 2010r. odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji w związku z postanowieniami powyższej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Słupca (uchwała Rady Gminy Słupca nr IX/72/2003 z dnia 8 grudnia 2003r.). Do skargi skarżący dołączył kopię decyzji Wójta Gminy z [...] września 2010r. o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej fermy drobiu wraz z infrastrukturą na działach o numerze ewidencyjnym nr [...] i [...] w miejscowości B., gmina S.. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na ponaglenie z [...] stycznia 2020r. reasumując, że ponaglenie, a następnie skarga na bezczynność Wójta jest bezzasadna. Wójt Gminy wskazał, że w chwili obecnej nie prowadzi żadnego postępowania, o którym mowa w złożonym ponagleniu. Kluczowe dla sprawy jest, że organ powinien uwzględniać stan prawny istniejący w dniu wydania decyzji. Odmowa decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ustawowych wskazanych w obowiązujących przepisach prawa w dniu orzekania, a które zostały uregulowane w u.d.i.ś. w szczególności art. 80 ust. 2 u.d.i.ś. Istotne dla przedmiotowej sprawy jest bez wątpienia również, że tryb wymieniony w art. 155 k.p.a. można stosować wobec decyzji ostatecznej tylko w czasie, kiedy obowiązuje podstawa prawna, na jakiej ta decyzja została wydana. Zmiana regulacji prawnej oznacza bowiem konieczność rozpatrywania uprawnień strony w świetle nowego stanu prawnego i prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu normy prawa materialnego w oparciu, o którą tą decyzję "pierwotną" wydano. Jak wynika z treści art. 87 u.d.i.ś. stanowi on przepis odsyłający z zastrzeżeniem odpowiedniego stosowania art. 155 K.p.a. Ponadto dokonanie zmiany ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. i art. 87 u.d.i.ś. możliwe jest w czasie jej obowiązywania, a ten w przypadku decyzji środowiskowej jest ograniczony terminem, w jakim może być złożony wniosek o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 u.d.i.ś. W ocenie organu decyzja z dnia [...] września 2010r., znak: [...] odmawiająca określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przez Inwestora P. P. straciła ważność, a Inwestor przed upływem jej ważności nie wystąpił do Wójta Gminy z wnioskiem o jej wydłużenie do 10 lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa. Powyższa kontrola obejmuje również, z mocy art. 3 pkt 8 P.p.s.a., bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania. Dokonana w niniejszej sprawie sądowa kontrola przestrzegania prawa przez Wójta Gminy dała podstawę do stwierdzenia, że skarga na bezczynność nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej jednak kolejności, Sąd wskazuje, że Skarżący, zgodnie z wymogiem art. 37 §1 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r. skargę na bezczynność poprzedził wniesieniem do organu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie, które zostało rozpatrzone przez organ wyższego stopnia stwierdzenie braku podstaw do uwzględnienia ponaglenia (postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] lutego 2020r.). Wykorzystanie tej procedury otworzyło Skarżącemu drogę do wniesienia skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (art. 53 § 2b P.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., przejawia się w niewydaniu przez organ, mimo ciążącego na nim obowiązku załatwienia określonego rodzaju spraw zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą, przewidzianego prawem rozstrzygnięcia lub niepodejmowaniu czynności w sprawie w terminie do tego wyznaczonym. Bezczynność polega na tym, że organ nie dokonuje żadnych czynności w sprawie a także, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Należy przy tym zwrócić uwagę, że nie każdy brak wydania rozstrzygnięcia w terminie do tego wyznaczonym powinien skutkować stwierdzeniem bezczynności. O tym, czy zaistniała bezczynność decydują także okoliczności, które doprowadziły do niewydania rozstrzygnięcia w terminie określonym stosownymi przepisami (art. 35 K.p.a.). Już art. 35 § 5 K.p.a. wskazuje okoliczności, które mają wpływ na zachowanie terminu załatwienia sprawy. I tak do terminów załatwienia sprawy określonych w § 1- 4 art. 35 K.p.a. nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Zatem prowadząc postępowanie organ zobowiązany jest załatwić sprawę w przewidzianym dla niej terminie jednak w ww. wymienionych sytuacjach termin ten nie będzie wiążący. Z bezczynnością mamy również do czynienia gdy organ prowadząc postępowanie nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Reasumując, stwierdzić należy, że dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Ich łączne spełnienie obliguje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności. W niniejszej sprawie skarżący zarzucił bezczynność Wójta Gminy w rozpoznaniu wniosku P. P. w trybie art. 155 K.p.a. o zmianę ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2010r. (znak [...]) odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przez Inwestora przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej fermy drobiu wraz z infrastrukturą niezbędną do funkcjonowania fermy na działkach o numerze ewidencyjnym [...] i [...], obręb B., gm. S. poprzez uchylenie powyższej decyzji Wójta i wydanie nowej decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji powyżej opisanego przedsięwzięcia. Wyjaśnić należy, że na pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a., jak to uczynił Wójt Gminy pismem z [...] stycznia 2019r., nie przysługuje stronie żaden środek odwoławczy, a strona może wnieść jedynie skargę do sądu na bezczynność organu. W tym miejscu wskazać należy na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. (sygn. akt I OPS 2/13), w której Sąd ten przesądził, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W uchwale tej NSA wskazał, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. następuje w drodze czynności materialnotechnicznej. W uchwale wskazano również, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Oznacza to, że jeżeli organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. nie wyklucza zarzutu milczenia organu i nie zawsze oznacza niezasadności skargi na nierozpatrzenie sprawy w ustawowym terminie. Zależy to od tego, czy organ miał rzeczywiste podstawy do powołania się na ten przepis. Treść przepisu art. 64 § 2 K.p.a., stanowi, iż jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w piśmiennictwie zgodnie wskazuje się, że wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 K.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma wynikających z art. 63 § 2 K.p.a., a także ze ściśle określonych przepisów prawa wskazujących te wymogi formalne. W powyższym przepisie chodzi zatem o uzupełnienie braków formalnych podania, wynikających z braku w nim elementów wymaganych przepisami prawa. Organ administracji nie może wykorzystać trybu określonego w tym przepisie do merytorycznej oceny złożonego podania oraz jego załączników (por. wyrok NSA z 23 stycznia 1996 r. sygn. II SA 1473/94 – publ. ONSA 1997 nr 3 poz. 114). Zatem tylko wtedy, gdy przepis prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może żądać ich spełnienia i uzupełnienia pisma (podania) o brakujące elementy. Żądając usunięcia określonych braków formalnych pisma (podania) należy jednoznacznie wskazać te braki, wskazując jednocześnie podstawę prawną owych wymogów formalnych pisma (podania). Pozostawienie podania bez rozpoznania, dokonane z naruszeniem art. 64 § 2 K.p.a., nie daje podstaw do uznania skargi na bezczynność organu za nieuzasadnioną (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2006 r. Lex nr 236563). W każdym zatem wypadku, gdy organ pozostawia podanie bez rozpoznania, osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej bezpodstawność tego stanowiska i nieuprawnione zaniechanie wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania, przysługuje na ogólnych zasadach skarga na bezczynność organu. Powoływanie się przez organ administracji publicznej na treść art. 64 § 2 K.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (por. wyrok NSA z 12 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 869/05 Lex nr 236563; z 13 grudnia 2018r., sygn.. akt II OSK 2369/18, dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II SAB/Go 9/08, Lex nr 499877). Zdaniem Sądu kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ocena, czy zastosowane przez organ rozwiązanie (nie można uznać je bowiem za rozstrzygnięcie) w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., było prawidłowym sposobem zakończenia postępowania o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. decyzji odmawiającej udzielenia środowiskowych ustaleń realizacji przedsięwzięcia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. uzupełnieniu podlegają te braki podania, które dotyczą wymagań stawianych mu w przepisach szczegółowych. Zgodnie z dyspozycją art. 87 u.d.i.ś. przepisy działu V (Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000) oraz działu VI stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oznacza to, że ustawodawca sprecyzował, że w celu uniknięcia wątpliwości interpretacyjnych co do tego, kiedy występuje konieczność ponownego przeprowadzania postępowania wyjaśniającego oraz jaki jest zakres udziału społeczeństwa (jeżeli jest on wymagany) i współdziałania pomiędzy organami w związku ze zmianami w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w art. 87 u.d.i.ś. określono, że przepisy działu poświęconego wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się również do zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W konsekwencji w świetle aktualnej doktryny prowadzi to do sytuacji, że skoro zmiana decyzji musi być poprzedzona np. oceną oddziaływania na środowisko (jeżeli jest ona wymagana), to znaczy, że organ wydający decyzję zmieniającą uwarunkowania środowiskowe realizacji przedsięwzięcia przeprowadza ponowne merytoryczne postępowanie (K. Gruszecki. Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) do art. 87, Wyd. III, LEX/el.2020). Zastosowanie zatem w niniejszej sprawie znajdował art. 74 ust. 1 u.d.i.ś. wskazujący jakie załączniki należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, a poprzez art. 87 u.d.i.ś. także do wniosku o zmianę takiej decyzji. Jeżeli wniosek w przedmiocie uzyskania decyzji co do środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, a w świetle art. 87 u.d.i.ś. także i zmiany decyzji środowiskowej, nie czyni zadość wymaganiom formalnym, w tym jeżeli do takiego wniosku nie zostaną dołączone dokumenty wymienione w art. 74 ust. 1 u.d.i.ś., stanowiące załącznik do wniosku, lub nie spełniają one stawianych przed nimi wymagań formalnych, to organ właściwy do rozpoznania sprawy powinien wezwać wnoszącego do usunięcia braków formalnych ze wskazaniem, na czym one polegają, w wyznaczonym terminie, z pouczeniem, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W takiej sytuacji powinien znajdować zastosowanie art. 64 § 2 K.p.a., natomiast przedwczesne byłoby wydawanie decyzji negatywnej czy umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe (H. Knysiak-Sudyka Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wyd. II WPK 2019 teza 10 do art. 64 i powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela powyższe stanowisko na gruncie okoliczności niniejszej sprawy a dotyczących w szczególności zmiany decyzji odmawiającej udzielenia środowiskowych uwarunkowań na decyzję pozytywną określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, czego wyraźnie i konsekwentnie domagał się skarżący. W świetle obowiązującego brzmienia art. 74 ust. 1 u.d.i.ś. do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć: 1) w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia; 2) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia; 3) poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz przewidywany obszar, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie; 3a) mapę, w postaci papierowej oraz elektronicznej, w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, wraz z wyznaczoną odległością, o której mowa w ust. 3 a pkt 1; w przypadku przedsięwzięć innych niż wymienione w pkt 4 mapę sporządza się na podkładzie wykonanym na podstawie kopii mapy ewidencyjnej, o której mowa w pkt 3; 4) w przypadku przedsięwzięć wymagających koncesji lub decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4-5, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej, oraz przedsięwzięć dotyczących urządzeń piętrzących I, II i III klasy budowli, inwestycji w zakresie terminalu oraz strategicznej inwestycji w sektorze naftowym, zamiast kopii mapy, o której mowa w pkt 3 - mapę przedstawiającą dane sytuacyjne i wysokościowe, sporządzoną w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującą obszar, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie; 5) dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym postępowanie jest regionalny dyrektor ochrony środowiska - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku (...); 6) wypis z rejestru gruntów lub inny dokument, w postaci papierowej lub elektronicznej, wydane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, pozwalający na ustalenie stron postępowania, zawierający co najmniej numer działki ewidencyjnej oraz, o ile zostały ujawnione: numer jej księgi wieczystej, imię i nazwisko albo nazwę oraz adres podmiotu ewidencyjnego, obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, z zastrzeżeniem ust. 1a. 7) w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 10, wykaz działek przewidzianych do prowadzenia prac przygotowawczych polegających na wycince drzew i krzewów, o ile prace takie przewidziane są do realizacji; 8) analizę kosztów i korzyści, o której mowa w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm.). Przy czym podkreślić należy, że katalog załączników do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej uległ znaczącej zmianie w stosunku do tego jaki obowiązywał w związku z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej w pierwotnym postępowaniu, której to zmiany decyzji z [...] września 2010r. teraz domaga się skarżący. Nadto odnieść należy się w tym miejscu do przywołanego przez Skarżącego wyroku WSA w Poznaniu z 24 kwietnia 2018r. (sygn. akt IV SA/Po 57/18) w przedmiocie zmiany decyzji środowiskowej, który zapadł na gruncie odmiennego stanu faktycznego. W sprawie tej wydana została pozytywna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na "budowie stawu ziemnego rekreacyjnego" na działkach oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w miejscowości K. a zmiana tej pozytywnej decyzji polegała w istocie na zmianie nazwy przedsięwzięcia na "budowę stawu ziemnego". Rozpoznanie zatem wniosku o zmianę tej konkretnej decyzji środowiskowej nie wymagało przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i nie mogło zmierzać do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Mając powyższe na uwadze zasadnie Wójt Gminy zwrócił się na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. do wnioskodawcy o uzupełnienie wniosku i przedłożenie uaktualnionych załączników, które są niezbędne w celu uchylenia decyzji z [...] września 2010r. i wydania nowej decyzji. Skoro wniosek o wydanie decyzji był niekompletny pod względem formalnym to organ prawidłowo wezwał w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do uzupełnienia tych braków. Organ także wskazał, że wniosek wymagał uaktualnionych załączników oraz że braki formalne wniosku o zmianę wnioskowanej decyzji z [...] września 2010r. wynikają z konkretnego przepisu prawa art. 74 u.d.i.ś. Nadto organ wskazał 7-dniowy termin usunięcia powyższych braków i zakreślił prawidłowy rygor niewykonania tego zobowiązania. Zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny i orzecznictwa wszczęcie postępowania na wniosek strony może nastąpić wówczas, gdy zawarte we wniosku żądanie dotyczy sprawy indywidualnej załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, wniosek został złożony przez osobę będącą stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a., podanie zawierające żądanie odpowiada warunkom formalnym i procesowym, a organ, do którego wniesiono podanie, jest właściwy w sprawie. Spełnienie powyższych przesłanek jest przedmiotem oceny przez organ administracji publicznej, do którego wniesiono żądanie (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, s. 433; por. B. Adamiak, Niekonstytucyjność aktu normatywnego, str. 50). Dopiero złożenie wniosku niedotkniętego wadami formalnym powoduje wszczęcie postępowania (por. wyroki NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II OSK 537/08; z dnia 12 września 2008 r., II OSK 1012/07, dostępne j.w.; też R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 4, Warszawa 2014, źródło: Lex Omega). Wobec powyższego brak wykonania prawidło sformułowanego wezwania, co jednoznacznie i bezspornie wynika z akt sprawy – pełnomocnik wnioskodawcy odebrał wezwanie i nie przedłożył żadnych dokumentów - musiał zatem skutkować w niniejszej sprawie pozostawianiem wniosku z [...] grudnia 2019r. bez rozpoznania. Brak wymaganych załączników stanowi brak formalny wniosku uniemożliwiający nadanie wnioskowi dalszego prawidłowego biegu i rozpatrzenie sprawy. Niewystarczające było, zatem stwierdzenie pełnomocnika skarżącego, że żaden parametr planowanego przedsięwzięcia nie uległ zmianie, wszystkie jego elementy takie jak jego rodzaj, skala, istotne cechy konstrukcyjne, usytuowanie, skala możliwego oddziaływania na środowisko są zachowane. Rolą organu nie jest samodzielne kompletowanie załączników wymaganych prawem (art. 74 ust. 1 u.d.i.ś.), co należy do wnioskodawcy, jak to wskazano powyżej w świetle treści art. 63 § 2 i art. 64 § 2 K.p.a. Wobec powyższego w ocenie Sądu Wójt Gminy prawidłowo zakończył postępowanie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, zatem nie można organowi skutecznie zarzucić bezczynności w niniejszej sprawie. Z uwagi na przedmiot niniejszego postępowania dotyczący wstępnej oceny wniosku Skarżącego pod względem jego braków formalnych, Sąd nie mógł odnieść się do kwestii merytorycznych wniosku w zakresie zmiany decyzji Wójta Gminy o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] września 2010r. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę, jak orzeczono w wyroku. Nadto w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie w sprawie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty (...). W trybie uproszczonym Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).