IV SAB/Po 18/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę

Pismem z [...] października 2020 r. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę wskazując, że jej zakresem objęta jest m.in. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] W treści skargi R. S. wniósł o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do działania zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm. – dalej u.d.i.p.) i wydania decyzji zgodnie z w/w ustawą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazując, że przedmiotem skargi jest decyzja z [...] listopada 2020 r. nr [...], wniosło o jej odrzucenie. Organ zaznaczył, że pod wskazaną w skardze sygnaturą prowadzono postępowanie odwoławcze nie dotyczące skarżącego. Mając na uwadze treść i datę złożenia skargi oraz datę wydania decyzji w sprawie nr [...], w ocenie Sądu kwestią wstępną pozostawało ustalenie przedmiotu samej skargi. Jak wynika z akt sprawy pismo wszczynające przedmiotowe postępowanie sądowoadministrcyjne wpłynęło do Urzędu Miejskiego w Ś. w dniu [...] października 2020 r. (vide prezentata na skardze) i zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wraz z pismem z [...] października 2020 r. nr [...] (wpływ do Biura Podawczego SKO w P. w dniu [...] października 2020 r.). Data wpływu skargi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego przypadająca przed zakończeniem postępowania nr [...] oraz treść skargi zawierająca stanowcze żądanie wydania decyzji zgodnie z u.d.i.p. wskazuje, że zakresem skargi złożonej przez R. S. nie może być decyzja z [...] listopada 2020 r. nr [...] (data wydania decyzji jest późniejsza od daty złożenia skargi). Chronologia podjętych przez skarżącego czynności procesowych, przy uwzględnieniu toku postępowania administracyjnego w prowadzonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprawie nr [...] oraz treści skargi zawierającej adresowane do Kolegium żądanie wydania decyzji zgodnie z u.d.i.p. wskazuje, że przedmiotem skargi złożonej przez R. S. może być wyłącznie bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie rozpoznania wniesionego odwołania w sprawie zarejestrowanej przez Kolegium pod nr sprawy [...] Podkreślić należy, że pod numerem Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało dnia [...] listopada 2020 r. decyzję, którą utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy D.. Przy tak ustalonym stanie faktycznym sprawy skarga R. S. podlega odrzuceniu. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie istota sprawy sprowadza się do zbadania czy skarżący –R. S., mógł skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji odmawiającej innemu wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z doktryną oraz utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest osoba mająca w tym interes prawny. Legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego daje naruszenie interesu prawnego, nie zaś faktycznego. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] września 2003 r., sygn. akt II SA [...] podkreśla się, iż interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Także w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lutego 1997 r., OPS [...] (ONSA 1997, nr [...], poz. 102, s. 45-46) wskazuje się, iż interes prawny legitymujący stronę postępowania wywodzi się z prawa materialnego i musi to być własny interes danego podmiotu. Zatem stroną jest podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] marca 1989 r., IV SA [...], nie publ. – B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H Beck W. 2004, s. 231). W przedmiotowej sprawie oczywistym jest, że skarżący nie ma przymiotu strony, gdyż nie ma on interesu prawnego w zaskarżeniu bezczynności organu odwoławczego w zakresie rozpoznania odwołania złożonego przez inną osobę w sprawie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Nie jest on bowiem stroną tego postępowania administracyjnego. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność Kolegium w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji negatywnie rozpoznającej wniosek o udzielenie informacji publicznej jest bowiem jego uprzedni udział w tym postępowaniu administracyjnym. Stwierdzić zatem należy, że skoro skarżący – R. S. nie był stroną postępowania administracyjnego prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie zarejestrowanej pod nr [...], wobec tego skarga wniesiona została przez nieuprawniony podmiot pozbawiony legitymacji procesowej, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia. [...]