IV SAB/Gl 66/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.A. na bezczynność Wojewody [...] w zakresie wydania decyzji w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanawia odrzucić skargę

A.A. pismem z dnia 24 marca 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewody [...], który nie wydał decyzji dotyczącej zasiłku dla osoby bezrobotnej na skutek wniesionego w trybie art. 37 K.p.a. zażalenia, ani nie wydał decyzji dotyczącej nie załatwienia tej sprawy w terminie. Natomiast Powiatowy Urząd Pracy w K. prowadzi to postępowanie już od 3 lat. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zważyć w tym miejscu należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W niniejszym postępowaniu skarżący zarzuca Wojewodzie brak wydania decyzji w sprawie przyznania mu zasiłku dla osoby bezrobotnej w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego złożonego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 - dalej w skrócie K.p.a.), zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia stronie, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ uznając zażalenie za uzasadnione wyznacza dodatkowy termin do załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 K.p.a.). Jak wynika z akt administracyjnych organ postanowieniem z dnia 14 lutego 2014 r. uznał wniesione przez skarżącego zażalenie za nieuzasadnione. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. (zarówno pozytywne jak i negatywne), przyjmuje formę postanowienia, o jakim mowa w art. 123 K.p.a., na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Ma ono wyłącznie charakter incydentalny, zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 3920/01, Lex nr 76109, zachowujące aktualność w obowiązującym stanie prawnym, postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r., I OSK 872/12 – Lex nr 1145135). W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna, gdyż na postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 K.p.a., nie przysługuje środek zaskarżenia, jak również nie kończy ono postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (o czym skarżący został pouczona w postanowieniu). Zatem nie jest to postanowienie, które podlega kontroli sądu administracyjnego o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 228/03, Lex nr 160589). Dodatkowo w tym postępowaniu organ nie miał prawa do merytorycznego orzekania, w tym wydania decyzji w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż nie było to postępowanie stricte odwoławcze. Skoro zatem Wojewoda nie był uprawniony do wydania decyzji, której domaga się skarżący, to nie można w tym wypadku zarzucić mu pozostania w bezczynności. Mając na powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.