IV SA/Wr 86/17

Ewa Orłowska referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji uznającej za osobę bezrobotną i odmawiającej przyznania prawa do zasiłku, odmowy uznania za osobę bezrobotną i umorzenia postępowania w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

Skarżąca w skardze zawarła wniosek o zwolnienie jej z ponoszenia wszelkich kosztów, który został zakwalifikowany jako wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 zez zm.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W myśl art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy; Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy). Z treści przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit "b" cytowanej ustawy wynika zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Strona skarżąca jest zatem, na podstawie powołanego wyżej art. 239 § 1 pkt 1 lit "b" ustawy zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Z tych względów rozpoznanie wniosku strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249 a ustawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit "b" i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.