IV SA/Wr 79/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia 24 listopada 2022 r. nr DN.538.51.2022.KS-Ż w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 8 stycznia 2023 r. J.K. (dalej: strona, skarżąca) wniosła do Sądu skargę na opisaną w sentencji decyzję Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego w przedmiocie skreślenia z listy studentów. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lutego 2023 r., wezwano stronę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia wynika, że powyższe wezwanie doręczono stronie w dniu 18 lutego 2023 r. W Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty skarżącej do skargi w niniejszej sprawie (notatka służbowa z dnia 22 marca 2023 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023, poz. 259 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 u.p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wraz z pismem przewodnim Sądu doręczono stronie w dniu 18 lutego 2023 r. (sobota), zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał w dniu 27 lutego 2023 r. (poniedziałek). Tymczasem, co potwierdzają akta sprawy, skarga w zakreślonym terminie nie została opłacona. Okoliczność ta obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 u.p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.