IV SA/Wr 758/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 2 października 2023 r., nr 85 w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 15 listopada 2023 r. T. G. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę na opisane w sentencji postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia. Skarga nie zawierała podpisu skarżącego, ani nie wskazano w niej numeru PESEL skarżącego. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 grudnia 2023 r., wezwano stronę do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie odpisu prawidłowo podpisanej skargi lub podpisanie skargi w siedzibie tutejszego Sądu oraz o podanie numeru PESEL skarżącego, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższe wezwanie doręczono stronie w dniu 18 grudnia 2023 r. Pismem z dnia 3 stycznia 2024 r. pełnomocnik organu przekazał tut. Sądowi pismo pełnomocnika skarżącego wraz z pełnomocnictwem udzielonym przez skarżącego zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi z dnia 15 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, którego elementy składowe określone zostały w art. 46 p.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ustawodawca w ramach tej regulacji ustanawia dla stron wnoszących pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymóg podpisania skargi przez jeden z uprawnionych podmiotów, tj. stronę, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie skarga nie zawierała podpisu oraz nie wskazano w niej numeru PESEL skarżącego, w związku z czym wezwano stronę do usunięcia ww. braków formalnych skargi, wyznaczając siedmiodniowy termin na usunięcie tych braków i pouczając o rygorze niezastosowania się do wezwania Sądu, tj. odrzuceniu skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca ww. wezwanie Sądu została skutecznie doręczona stronie w dniu w dniu 18 grudnia 2023 r., siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi upływał w dniu 25 grudnia 2023 r. (Święto Bożego Narodzenia – dzień ustawowo wolny od pracy), zatem ostatnim dniem na wniesienie skargi był 27 grudnia 2023 r. (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Pomimo upływu wyznaczonego terminu strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Jednocześnie, skoro nie można było nadać skardze dalszego biegu, bezskuteczne było złożone oświadczenie o cofnięciu skargi. Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może mieć zatem miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (zob. wyrok WSA w Opolu z 6 marca 2013 r., I SA/Op 155/13, LEX nr 1344362). W przedmiotowej sprawie oświadczenie o cofnięciu skargi złożone przez pełnomocnika skarżącego nie mogło odnieść zamierzonego skutku, bowiem braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, a co za tym idzie skardze nie można było nadać dalszego biegu. Stwierdzenie powyższego obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie wobec odrzucenia skargi bezprzedmiotowe było rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.