IV SA/Wr 71/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant: Starszy referent Przemysław Pawłowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2025 r. nr 33 w przedmiocie uznania winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary nagany I. uchyla zaskarżone orzeczenie w części obejmującej rozstrzygnięcie dotyczące uznania winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych określonych w zarzutach z pkt. 1, 3, 4, 5 i 6 oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w Dzierżoniowie z dnia 17 września 2025 r. nr 3/2025 w zakresie wyżej opisanym; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu na rzecz skarżącego J. W. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

Zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy, Komendant Wojewódzki) z [...] nr [...] zostało wydane po rozpatrzeniu odwołania J. W. (dalej: obwiniony, skarżący) od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w Dzierżoniowie (dalej: organ I instancji, Komendant Powiatowy) z [...] nr [...], w którym uznał obwinionego winnym zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Jak wynika z uzasadnień ww. orzeczeń oraz akt postępowania dyscyplinarnego skarżący został obwiniony o to, że: 1. W dniu 5 grudnia 2024 r. realizując w Piławie Górnej czynności służbowe wspólnie z sierż. D. M. w patrolu zmotoryzowanym, którego był dowódcą, nie zwrócił się do dyżurnego jednostki Policji lub innej uprawnionej osoby o wyrażenie zgody na przerwę w służbie oraz nie poinformował o czasie jej rozpoczęcia i zakończenia, czym nie dopełnił obowiązków określonych przepisami tj. czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2025 r. poz. 636 ze zm., dalej: ustawa o Policji) w zw. z § 34 ust. 1 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz.Urz. KGP z 2018 r. poz. 108, dalej: Zarządzenie nr 768 KGP); 2. W tym samym czasie i miejscu jak w pkt 1 dokumentując w notatniku służbowym nr rejestru 24/2024 przebieg służby zawarł informacje o treści: "(Toaleta w Posterunku)", "Dla ułatwienia byłem w PPPG i dokonałem zainspirowanych ustaleń :)" nie stanowiące istotnych okoliczności związanych z przebiegiem służby, a wyrażające brak szacunku i lekceważący stosunek do przełożonych, jak również nie dopełnił należytej staranności w kwestii wykazania rzeczywistej godziny i faktycznego celu wizyty w Posterunku Policji w Piławie Górnej, gdzie przebywał pomiędzy godz. 9.30 a 9.50, podczas gdy w notatniku wykazał nieprawdziwą informację, iż w tym czasie (9.20/10.00) w ramach zadań doraźnych pełnił służbę realizując patrol dynamiczno- statyczny na terenie miasta Piława Górna, nadto zawarte tam wpisy były w dużej części nieczytelne co zrodziło wątpliwości przełożonych co do faktycznego czasu i okoliczności ich nakreślenia, tj. o czyn z art 132 ust. 1 i 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 1 Wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (Dz.Urz. KGP z 2019 r. poz. 30; dalej: Wytyczne nr 2 KGP) i w zw. z § 2 i § 21 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta"(Dz.Urz. KGP z 2004 r. nr 1 poz. 3; dalej: Zasady etyki zawodowej policjanta); 3. W dniu 7 grudnia 2024 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że po zakończonej służbie nie odłożył swojego notatnika służbowego nr rejestru 24/2024 na miejsce wyznaczone do przechowywania w pomieszczeniu służbowym nr 3 w Posterunku Policji w Pieszycach, a następnie wyniósł go z jednostki czym nie zapewnił bezpieczeństwa danych związanych z opisanymi tam służbami, a przede wszystkim danych osobowych 23 osób przetwarzanych w KPP w Dzierżoniowie, w tym ochrony przed ich niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem, przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, które to obowiązki wynikały z Oświadczenia OIN/155/2023 z dnia 3 lipca 2023 r. i zostały przyjęte przez ww. do stosowania w dniu 7 września 2023 r. oraz z przepisów prawa, a notatnik służbowy dostarczył do jednostki dopiero w dniu 9 grudnia 2024 r. na wezwanie bezpośredniego przełożonego Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KPP w Dzierżoniowie - asp. szt. S. S., tj. czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z art. 43 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 roku o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz.U. z 2023 r. poz.1206 ze zm.) w zw. z § 7 ust. 2 Wytycznych nr 2 KGP i w zw. z oświadczeniem OIN/155/2023 z dnia 3 lipca 2023 r. stanowiącym załącznik nr 8 do Polityki bezpieczeństwa przetwarzania danych osobowych w KPP w Dzierżoniowie zawartej w Decyzji nr 47/2022 Komendanta Powiatowego Policji w Dzierżoniowie z dnia 1 lipca 2022 roku w sprawie określenia zadań dla Komendantów/Kierowników oraz Naczelników jednostek/komórek organizacyjnych KPP w Dzierżoniowie, w zakresie wprowadzenia do użytku służbowego dokumentacji przetwarzania danych osobowych "Polityki bezpieczeństwa przetwarzania danych osobowych" i "Instrukcji zarządzania systemami teleinformatycznymi" w KPP w Dzierżoniowie; 4. W dniu 26 grudnia 2024 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że po zakończonej służbie nie odłożył swojego notatnika służbowego nr rejestru 24/2024 na miejsce wyznaczone do przechowywania w pomieszczeniu służbowym nr 3 w Posterunku Policji w Pieszycach, a następnie wyniósł go z jednostki czym nie zapewnił bezpieczeństwa danych związanych z opisanymi tam służbami, a przede wszystkim danych osobowych 33 osób przetwarzanych w KPP w Dzierżoniowie, w tym ochrony przed ich niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem, przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, które to obowiązki wynikały z Oświadczenia OIN/155/2023 z dnia 3 lipca 2023 r. i zostały przyjęte przez ww. do stosowania w dniu 7 września 2023 r. oraz z przepisów prawa, a notatnik służbowy dostarczył do jednostki jeszcze w tym samym dniu lecz dopiero na wezwanie przełożonego p.o. Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KPP w Dzierżoniowie - podkom. Ł. K., tj. czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z art. 43 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości w zw. z § 7 ust. 2 Wytycznych nr 2 KGP i w zw. z oświadczeniem OIN/155/2023 z 3 lipca 2023 r. stanowiącym załącznik nr 8 do Polityki bezpieczeństwa przetwarzania danych osobowych w KPP w Dzierżoniowie zawartej w Decyzji nr 47/2022 Komendanta Powiatowego Policji w Dzierżoniowie z dnia 1 lipca 2022 roku w sprawie określenia zadań dla Komendantów/Kierowników oraz Naczelników jednostek/komórek organizacyjnych KPP w Dzierżoniowie, w zakresie wprowadzenia do użytku służbowego dokumentacji przetwarzania danych osobowych "Polityki bezpieczeństwa przetwarzania danych osobowych" i "Instrukcji zarządzania systemami teleinformatycznymi" w KPP w Dzierżoniowie; 5. W dniu 18 grudnia 2024 r. w Dzierżoniowie będąc wezwanym do stawiennictwa w jednostce w związku z ogłoszonym alarmem ćwiczebnym dla całego Pododdziału NPP ze stanu KPP w Dzierżoniowie okazał lekceważący stosunek przełożonemu w tej strukturze, tj. Dowódcy III Plutonu asp. T. M. w ten sposób, że zapytany przez niego o powód stawienia się do jednostki z małym dzieckiem, odpowiedział cyt.: "mogę panu dać pod opiekę", a następnie opisując sytuację we wniosku kierowanym do Komendanta Powiatowego Policji w Dzierżoniowie określił ją mianem "zamordyzm" zarzucając przełożonym niekompetencję, czym naruszył zasady etyki zawodowej, tj. czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. § 2, § 7 i § 21 Zasad etyki zawodowej policjanta; 6. W dniu 3 marca 2025 r. w Strzelinie przebywając na urlopie wychowawczym zawarł z właścicielem firmy Usługowo - Handlowej S. P. umowę zlecenia nr 1/25/Zlec na świadczenie usług transportu gazet, na podstawie której podjął poza służbą dodatkowe zatrudnienie w zakreślonym do dnia 3 czerwca 2025 r. terminie pomimo, iż będąc zobowiązanym na podstawie przepisów prawa jako funkcjonariusz Policji nie wystąpił do przełożonego właściwego w sprawach osobowych z pisemnym raportem o zgodę na zajęcie zarobkowe, jak również nie uzyskał w tym przedmiocie zgody bezpośredniego przełożonego, czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji i w zw. z § 2 i § 3 ust. 1 Decyzji nr 26/2022 Komendanta Powiatowego Policji w Dzierżoniowie z dnia 28 marca 2022 r. w sprawie wdrożenia trybu postępowania przy udzielaniu policjantom pełniącym służbę w Komendzie Powiatowej Policji w Dzierżoniowie, zgody na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą przyjętej do stosowania w dniu 13 lutego 2024 r. Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego Komendant Powiatowy orzeczeniem z 17 września 2025 r. uznał obwinionego winnym zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Odnosząc się w uzasadnieniu orzeczenia do kwestii kary wziął pod uwagę okoliczności wpływające tak na możliwość zaostrzenia kary jak również na jej złagodzenie. Wskazał, że obwiniony jest funkcjonariuszem Policji od 24 września 2018 r. W dniu 1 lipca 2023 r. został mianowany na stanowisko policjanta w Wydziale Ruchu Drogowego KPP w Dzierżoniowie, natomiast z dniem 1 września 2025 r. został przeniesiony na równorzędne stanowisko do Posterunku Policji w Niemczy. W toku całego postępowania obwiniony przebywał na urlopie wychowawczym, którego termin zakończenia przypada aktualnie na dzień 6 stycznia 2028 roku. Komendant Powiatowy podał, że obwiniony nie był dotychczas karany dyscyplinarne i posiada pozytywną opinię służbową, jak również od początku służby był wyróżniany i otrzymywał nagrody motywacyjne Komendanta Powiatowego. Niemniej jednak choć dotychczas nie wyciągano względem niego konsekwencji dyscyplinarnych to były prowadzone wcześniej czynności wyjaśniające oraz wewnętrzne postępowania, w toku których potwierdzono występowanie uchybień podczas pełnionych służb. Komendant Powiatowy nie dopatrzył się okoliczności wpływających na zaostrzenie wymierzonej kary. W zakresie okoliczności, które ustawa określa jako mające wpływ na złagodzenie kary można wziąć pod uwagę i uwzględnić jedynie nieumyślność popełnienia pięciu z sześciu zarzuconych funkcjonariuszowi czynów. Jednocześnie organ ocenił odpowiedzialność obwinionego tylko w granicach jego winy, niezależnie od winy innych osób. Dlatego na podstawie ustaleń w zakresie stanu faktycznego oraz biorąc pod uwagę powyższe i stosując gradację kar ujętych w art. 134 ustawy o Policji Komendant Powiatowy, wymierzył jedną z najłagodniejszych - karę nagany. Następnie w wyniku rozpatrzenia odwołania obwinionego Komendant Wojewódzki orzeczeniem z 14 listopada 2025 r. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia w części dotyczącej punktu 1 zarzutu oraz w punktach 3-6 zarzutów, a także o uniewinnieniu obwinionego w części dotyczącej punktu 2 zarzutu. Ustosunkowując się do treści zarzutu pierwszego Komendant Wojewódzki stwierdził, że przepisy Zarządzenia nr 768 KGP, nakładają obowiązek zwrócenia się przez dowódcę patrolu do dyżurnego jednostki lub innej osoby uprawnionej o wyrażenie zgody na przerwę w służbie oraz poinformowanie o rozpoczęciu i zakończeniu przerwy. Z treści zarzutu wynika, iż obwiniony 5 grudnia 2024 r. realizując czynności służbowe wspólnie z sierż. D. M. w patrolu zmotoryzowanym, którego był dowódcą, nie zwrócił się do dyżurnego jednostki Policji lub innej osoby uprawnionej o wyrażenie zgody na przerwę w służbie oraz nie poinformował o czasie jej rozpoczęcia i zakończenia, czym nie dopełnił obowiązków określonych przepisami. Należy zatem przyjąć, że niezgłoszenie przerwy dyżurnemu stanowi naruszenie dyscypliny służbowej. W toku postępowania dyscyplinarnego przesłuchano dyżurnego asp. szt. M. G., który pełnił tego dnia służbę na stanowisku kierowania KPP w Dzierżoniowie i zeznał, że w tym dniu w godzinach pomiędzy 9.00 a 10.00 nie prowadził korespondencji radiowej z patrolem o krypt. 411-97 ani też nie udzielał temu patrolowi zgody na przerwę. Nie zgodził się ze stanowiskiem obwinionego, który argumentował, że do zdarzenia powinny zostać zastosowane przepisy dotyczące służby na drogach. Wskazał, że w treści Zarządzenia nr 30 KGP nie uregulowano obowiązku zwrócenia się do dyżurnego lub innej osoby uprawnionej z prośbą o wyrażenie zgody na przerwę lub zgłoszenie przerwy. Obowiązek ten został wskazany w treści § 34 pkt 1 Zarządzenia nr 768 KGP. Zdaniem organu odwoławczego, wskazywanie przez obwinionego, iż jako patrol ruchu drogowego nie musiał zgłaszać przerwy, nie jest trafione. Zarządzenie nr 768 KGP definiuje ogólne zasady pełnienia służby patrolowej. Służba patrolowa policjantów ruchu drogowego jest zatem regulowana przez te przepisy. Wskazać należy, iż w § 1 pkt 2 ww. Zarządzenia widnieje zapis, iż zarządzenie nie narusza odrębnych uregulowań, w szczególności, w zakresie organizacji i pełnienia służby przez policjantów na drogach, morzu terytorialnym, morskich wodach wewnętrznych i wodach śródlądowych oraz na pokładach statków powietrznych. Ponadto z godnie z § 3 ww. zarządzenia służbę patrolową pełnią policjanci: komórek patrolowych, interwencyjnych patrolowo-interwencyjnych, oddziałów prewencji Policji oraz komórek innych niż wymienione powyżej oraz jednostek i komórek organizacyjnych Policji. Wynika z tego, iż Zarządzenie nr 768 KGP dotyczy wszystkich policjantów pełniących służbę patrolową, a zatem również policjantów ruchu drogowego, ponieważ zarządzenie określa formy i metody wykonywania przez nich zadań prewencyjnych. W ocenie organu odwoławczego, jeśli w Zarządzeniu nr 30 KGP nie zostały szczegółowo określone zasady zgłoszenia przerwy dyżurnemu, to nie można zgodzić się ze stanowiskiem obwinionego, iż nie obowiązują go przepisy wynikające z Zarządzenia nr 768 KGP, z uwagi na to, iż ww. funkcjonariusz pełnił służbę jako patrol ruchu drogowego i zobowiązany był stosować się do zasad wynikających również z tego Zarządzenia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez obwinionego, dotyczących tego, że pełnił służbę jako patrol ruchu drogowego a nie jako typowy patrol prewencji, Komendant Wojewódzki podkreślił, iż organ I instancji w toku postępowania dyscyplinarnego ustalił ponad wszelką wątpliwość, iż obwiniony pełnił służbę od dnia 1 lipca 2023 r. na stanowisku policjanta Wydziału Ruchu Drogowego KPP w Dzierżoniowie, co potwierdza znajdująca się w aktach notatka z przebiegu służby ww. funkcjonariusza. Ponadto wskazał, że wcześniej funkcjonariusz pełnił służbę jako policjant Zespołu Prewencji Posterunku Policji w Piławie Górnej KPP w Dzierżoniowie, więc znana jest mu specyfika pełnienia zarówno służby prewencyjnej jak i w ruchu drogowym. Organ I instancji zebrał wystarczający materiał dowodowy, który wskazuje, kto był dowódcą patrolu, a kto kierowcą. Są to m.in. protokół odprawy z dnia 5 grudnia 2024 r., z którego jasno wynika, iż dowódcą patrolu ruchu drogowego o krypt. DP 411-97 był sierż. szt. J. W., a planowana przerwa miała odbyć się w PP Pieszycach w godz. od 09.00 do 09.20. Zeznania sierż. D. M. również potwierdzają, iż była ona jedynie kierowcą patrolu zmotoryzowanego w dniu 5 grudnia 2024 r. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzone dowody potwierdzają popełnienie przez obwinionego zarzuconemu mu w pkt pierwszym czynu. Podzielił zdanie Komendanta Powiatowego, iż czyn ten uznać należy za zawiniony, choć popełniony nieumyślnie na skutek niedbalstwa. Odnosząc się do treści zarzutu drugiego Komendant Wojewódzki stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do jednoznacznego przypisania winy sierż. szt. J. W. Odnosząc się do treści zarzutu określonego zarówno w punkcie trzecim i czwartym, Komendant Wojewódzki wskazał, że ponad wszelką wątpliwość ustalono, iż w jednostce - Posterunku Policji w Pieszycach jest wyznaczone miejsce do przechowywania notatników służbowych w pomieszczeniu służbowym nr 3, a sam budynek posiada niezbędne zabezpieczenia. Przesłuchany w charakterze świadka podkom. Ł. K. - pełniący obowiązki Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KPP w Dzierżoniowie zeznał, iż w dniu 26 grudnia 2024 r. pełnił służbę inspekcyjnego. Podczas wykonywania obowiązków służbowych polegających m.in., na sprawdzeniu danych zawartych w SESPOL, ok. godz.14.30 dokonał sprawdzenia notatników służbowych złożonych w PP w Pieszycach przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego i stwierdził brak notatnika służbowego obwinionego w wyznaczonym miejscu. Ponadto w toku postępowania dyscyplinarnego przesłuchano również asp. szt. S. S. - ówczesnego Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KPP w Dzierżoniowie, który zeznał, iż w dniu 9 grudnia 2024 r. stwierdził brak notatnika służbowego sierż. szt. J. W. R-24/2024 w pomieszczeniu nr 3 w Posterunku Policji w Pieszycach, gdzie przechowywane są notatniki policjantów Wydziału Ruchu Drogowego KPP w Dzierżoniowie. Wobec powyższego asp. szt. S. S. skontaktował się telefonicznie z obwinionym i polecił niezwłoczne dostarczenie notatnika służbowego do siedziby Wydziału Ruchu Drogowego. Organ odwoławczy zakwestionował stanowisko obwinionego jakoby pomieszczenie nr 3 było cały czas otwarte i dostęp do niego miały osoby postronne - cywile odwiedzający posterunek jak i policjanci z innych wydziałów, notatniki tam sobie leżą przez nikogo nie nadzorowane w żadnej sposób nie zabezpieczone, są tam zwyczajnie położone. Zgodził się z twierdzeniem organu I instancji, iż obwiniony nie dopełnił obowiązków służbowych wynikających z § 7 ust. 2 Wytycznych nr 2 KGP, wynosząc je poza teren jednostki, czym nie zapewnił jednocześnie bezpieczeństwa danych związanych z opisanymi tam służbami, a tym samym danych osobowych przetwarzanych w KPP w Dzierżoniowie. W tym miejscu Komendant Wojewódzki zaznaczył, że Policja jest upoważniona do przetwarzania danych osobowych, w celu realizacji swoich ustawowych zadań. Administratorem danych osobowych w jednostce organizacyjnej, w której obwiniony pełni służbę jest Komendant Powiatowy Policji w Dzierżoniowie i to na Administratorze spoczywa obowiązek zapewnienia, aby dane były przetwarzane w sposób zapewniający odpowiednie bezpieczeństwo danych, w tym m.in. przed ich przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem. Podkreślił przy tym, że obwiniony posiada upoważnienie dostępu do manualnych obszarów przetwarzania danych osobowych i systemów informatycznych oraz podpisał oświadczenie do "Polityki bezpieczeństwa przetwarzania danych osobowych" KPP w Dzierżoniowie. Ponadto Komendant Powiatowy Policji w Dzierżoniowie wydał 1 lipca 2022 r. Decyzję nr 47/2022 w sprawie określenia zadań dla Komendantów/Kierowników oraz Naczelników jednostek/komórek organizacyjnych KPP w Dzierżoniowie w zakresie wprowadzenia do użytku służbowego dokumentacji przetwarzania danych osobowych "Polityki bezpieczeństwa przetwarzania danych osobowych" i "Instrukcji zarządzania systemami teleinformatycznymi" w KPP w Dzierżoniowie. Obwiniony zapoznał się z nią w dniu 13 lutego 2024 roku (w elektronicznym rozdzielniku aktów prawnych KPP w Dzierżoniowie), a tym samym przyjął do realizacji zawarte tam postanowienia. Ponadto w dniu 7 września 2023 r. policjant przeszedł w tutejszej jednostce przeszkolenie z zakresu ochrony danych osobowych, a nadto podpisał się pod oświadczeniem nr OIN/155/2024 wystawionym 3 lipca 2023 r. Tym samym potwierdził, że zapoznał się z dokumentacją dot. bezpieczeństwa danych osobowych obowiązującą w KPP w Dzierżoniowie i jednostkach podległych, czym zobowiązał się do zapewnienia bezpieczeństwa danych osobowych przetwarzanych w KPP w Dzierżoniowie oraz objętych systemami informatycznymi, w tym ochrony przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem danych osobowych oraz ich przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem. Funkcjonariusz przyjął również do wiadomości zawarte w dokumentach obowiązki w zakresie ochrony danych osobowych i zobowiązał się do ich stosowania, których to zobowiązań jak wykazano w sprawie nie przestrzegał. Zatem osoby, które zostały upoważnione do przetwarzania danych osobowych tak jak obwiniony, są obowiązane do zapewnienia bezpieczeństwa danych osobowych, w tym ochrony przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem danych osobowych oraz ich przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, jak również do zachowania w tajemnicy udostępnionych danych osobowych oraz sposobów ich zabezpieczenia. Komendant Wojewódzki nie zgodził się interpretacją obwinionego, że nie ponosi winy w opisanym tam zakresie, gdyż według niego Decyzja nr 47/2022 Komendanta Powiatowego Policji w Dzierżoniowie, na którą powołano się w kwalifikacji prawnej czynów trzeciego i czwartego określa zadania nie dla szeregowych policjantów, lecz dla Komendantów, Kierowników oraz Naczelników jednostek/komórek organizacyjnych KPP w Dzierżoniowie. Decyzja nr 4772022 Komendanta Powiatowego Policji w Dzierżoniowie określa upoważnia Komendantów/Kierowników/Naczelników oraz ich zastępców jednostek/komórek organizacyjnych KPP w Dzierżoniowie do nadawania upoważnień funkcjonariuszom/pracownikom Policji do dostępu manualnych obszarów przetwarzania danych osobowych i systemów teleinformatycznych. Nadanie upoważnienia następuje w chwili zatrudnienia w jednostce/komórce organizacyjnej KPP w Dzierżoniowie, w celu realizacji zadań służbowych na zajmowanym stanowisku, zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 8 "Polityki bezpieczeństwa przetwarzania danych osobowych" w KPP w Dzierżoniowie. Obowiązki w zakresie ochrony danych osobowych, które obwiniony zobowiązał się stosować podpisując 7 września 2023 r. "Oświadczenie nr OIN/155/2023 wydane w dniu 3 lipca 2023 r." stanowiące załącznik nr 8 Decyzji nr 47/2022 Komendanta Powiatowego Policji w Dzierżoniowie dotyczą wszystkich funkcjonariuszy tutejszej jednostki. Jednocześnie składając swój podpis w tym samym dniu pod Oświadczeniem Nr OIN/155/2023 o zobowiązaniu się do zachowania poufności potwierdził, że cyt.: "Świadoma/y jestem obowiązku ochrony danych osobowych w zakresie udzielonego mi upoważnienia do ich przetwarzania, a w szczególności obowiązku zachowania w tajemnicy danych osobowych i sposobów ich zabezpieczenia, również po odwołaniu upoważnienia, a także po zakończeniu zatrudnienia. Mając powyższe na uwadze podzielił stanowisko Komendanta Powiatowego w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej przez obwinionego, które popełnił nieumyślnie w formie niedbalstwa, gdyż mógł i powinien przewidzieć skutki swoich czynów. Odnosząc się do treści zarzutu piątego organ odwoławczy przyjął, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, iż obwiniony naruszył zasady etyki zawodowej policjanta, okazując lekceważący stosunek wobec swojego przełożonego. Wskazał mianowicie, że w dniu ogłoszonego alarmu ćwiczebnego, tj. 18 grudnia 2024 r. obwiniony stawił się do służby z małym dzieckiem. Na pytanie dowódcy asp. T. M., czyli przełożonego w strukturze NPP, o powód takiej sytuacji, nie podał żadnego. Z protokołu oględzin zabezpieczonej korespondencji telefonicznej wynika, że ww. będąc informowany telefonicznie o alarmie, nie przekazywał dyżurnej asp. szt. M. C., że wystąpiła jakakolwiek przeszkoda uniemożliwiająca jego stawiennictwo w jednostce w szczególności, że ma pod opieką roczną córeczkę. Przesłuchiwany w charakterze świadka asp. T. M. zeznał, że gdy chciał wyjaśnić powód zabrania przez policjanta do jednostki małego dziecka usłyszał od obwinionego tylko cyt.: "mogę panu dać pod opiekę" oraz był przez ww. ignorowany jako przełożony w tej strukturze. Natomiast obwiniony swoją postawę tłumaczył tym, że asp. T. M. w żadnym momencie nie powinien czuć się urażony, gdyż był gotowy przekazać mu pod opiekę córkę i w ten sposób okazał mu swoje zaufanie. Nadto o zaistniałej sytuacji niezwłocznie powiadomiono Zastępcę Dowódcy III Kompanii NPP KPP w Dzierżoniowie - podinsp. P. M., który mając na względzie dobro dziecka wydał polecenie, aby wymieniony policjant udał się z nim do domu. Mimo, że funkcjonariusze sierż. szt. O. P. i asp. szt. M. A. obecni przy rozmowie obwinionego z dowódcą nie potrafili odtworzyć jej przebiegu, organ I instancji dał wiarę zeznaniom asp. szt. T. M. Organ odwoławczy podzielił ocenę Komendanta Powiatowego że taka postawa i zachowanie obwinionego, a także odpowiedź skierowana do dowódcy, nie powinny mieć miejsca. Następnie organ odwoławczy wskazał, że obwiniony w sporządzonym przez siebie wniosku skierowanym w tym samym dniu do Komendanta Powiatowego zarzucił przełożonym nieznajomość przepisów m.in. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 września 2020 r. w sprawie czasu służby policjantów i nierespektowanie przepisów dotyczących czasu pracy policjanta., określając zaistniałą sytuację jako panujący "zamordyzm" cyt.: "czego powodem może być niekompetencja przełożonych". Odnosząc się do treści opisywanego zarzutu Komendant Wojewódzki podkreślił, że zgodnie z § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta, w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. Dalej wskazać należy, że § 7 przywoływanego załącznika wskazuje, iż policjant powinien przestrzegać zasad poprawnego zachowania, kultury osobistej i dbać o schludny wygląd, a treść § 22 opisuje, że policjant powinien rzetelnie wykonywać polecenia przełożonego oraz odnosić się do niego z szacunkiem. Oceniając powyższe Komendant Wojewódzki przyjął, że zachowanie obwinionego uznać należy za zawinione, popełnione umyślnie, w zamiarze ewentualnym. Wskazał, że obwiniony miał świadomość tego, iż aroganckie i lekceważące odnoszenie się do dowódcy było nieprzypadkowe i intencjonalne, i stanowiło wyraz niezadowolenia z wezwania do stawiennictwa w jednostce na alarm ćwiczebny. Podkreślił przy tym, że Policja jest instytucją o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania, wymagającą od funkcjonariuszy podporządkowania się i wykonywania poleceń przełożonych. Wreszcie - odnosząc się do treści zarzutu określonego w punkcie szóstym -organ odwoławczy uznał że zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy pozwala na przypisanie winy obwinionemu. Wskazał, że wymieniony funkcjonariusz pozostając na urlopie wychowawczym zawarł z właścicielem firmy Usługowo - Handlowej Sz. P. w dniu 3 marca 2025 r. w Strzelinie umowę zlecenia nr 1/25/Zlec na świadczenie usług transportu gazet. Na jej podstawie podjął poza służbą dodatkowe zatrudnienie w zakreślonym do dnia 3 czerwca 2025 r. terminie. Ustalono przy tym, że nie uzyskał na to pisemnej zgody przełożonego, czym nie dopełnił obowiązków określonych w art. 62 ust. 1 ustawy o Policji. Przywołany przepis nie pozwala policjantowi na podejmowanie zajęcia zarobkowego, a dookreśleniem opisanego w ustawie obowiązku są zapisy Decyzji nr 26/2022 Komendanta Powiatowego Policji w Dzierżoniowie z dnia 28 marca 2022 roku w sprawie wdrożenia trybu postępowania przy udzielaniu policjantom pełniącym służbę w Komendzie Powiatowej Policji w Dzierżoniowie, zgody na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą. Obwiniony z treścią ww. decyzji zapoznał się w dniu 13 lutego 2024 r. Organ odwoławczy ocenił jako nietrafione wyjaśnienia obwinionego, który uznał, że podczas urlopu wychowawczego nie był w czynnej służbie, więc nie mógł naruszyć dyscypliny służbowej w Komendzie Powiatowej Policji w Dzierżoniowie, a ponadto ustawa o Policji nie reguluje tego typu urlopów, a czego nie reguluje ustawa o Policji reguluje Kodeks Pracy. Zdaniem organu odwoławczego, policjant w dalszym ciągu jest policjantem choć przebywa na urlopie wychowawczym. Art. 186 kodeksu pracy nie stanowi lex specialis w stosunku do art. 62 ustawy o Policji i nie wyłącza jego stosowania. Podkreślił, że pozostawanie na urlopie wychowawczym nie jest pozostawaniem poza służbą i art. 62 ust. 1 ustawy o Policji znajduje pełne zastosowanie. Pozostawanie na urlopie wychowawczym nie zwalnia policjanta z obowiązku uzyskania zgody na podjęcie zatrudnienia. W toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, iż obwiniony nie składał pisemnego raportu do przełożonego o zgodę na podjęcie zajęcia zarobkowego. Powyższe oznacza zdaniem organu odwoławczego, że opisany w zarzucie punktu szóstego czyn stanowi naruszenie dyscypliny służbowej popełniony nieumyślnie w formie niedbalstwa. Podsumowując poczynione ustalenia, Komendant Wojewódzki uznał obwinionego za winnego naruszenia dyscypliny służbowej w zakresie opisanym w punktach 1 oraz 3-6 zarzutów i wymierzył - jak argumentował - jedną z najniższych kar dyscyplinarnych, co jest adekwatne do rodzaju i okoliczności zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Ponadto, w ocenie Komendanta Wojewódzkiego, uwzględnia ono rodzaj winy, stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby, a także dotychczasowy przebieg służby obwinionego. Jego zdaniem wymierzona kara dyscyplinarna - nagany uwzględnia dyrektywy jej wymiaru ujęte w art. 134h ustawy o Policji, w tym opinię służbową o obwinionym, oraz jego dotychczasowy 7 - letni staż służby. Jednocześnie nie stwierdził, aby w rozpatrywanej sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 134h ust. 3 ustawy o Policji wpływające na złagodzenie wymiaru kary. Obwiniony zaskarżył powyższe orzeczenie w części w jakiej Komendant Wojewódzki utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego z 17 września 2025 r. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego, które miały wpływ na wynika sprawy tj.: 1) art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 34 ust. 1 Zarządzenia nr 768 KGP poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż skarżący był zobowiązany do zgłoszenia dyżurnemu jednostki policji przerwy w służbie, podczas gdy skarżący w dacie zdarzenia pełnił służbę w patrolu Ruchu Drogowego a do pełnienia służby przez funkcjonariuszy ruchu drogowego zastosowanie znajduje Zarządzenie nr 30 KGP, a przepisy tego zarządzenia nie nakładają na policjanta ruchu drogowego obowiązku zgłaszania dyżurnemu przerwy w służbie, jeśli przerwa została ustalona podczas odprawy służbowej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu jako niedopełnienia obowiązków służbowych mimo, że obowiązek taki w ogóle nie istniał; 2) art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z art. 43 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości w zw. z § 7 ust 2 Wytycznych nr 2 KGP poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż skarżący był zobowiązany do pozostawienia notatnika służbowego w określonym miejscu w jednostce Policji, tj. pomieszczeniu nr 3, podczas gdy § 7 ust 2 Wytycznych nr 2 KGP uzależnia sposób przechowywania notatnika od istnienia miejsca wyznaczonego przez przełożonego, czego w niniejszej sprawie nie ustalono, a art. 43 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości określa ogólne zasady bezpieczeństwa danych, a nie techniczny sposób realizacji tego obowiązku przez funkcjonariusza a organ nie wykazał aby zachowanie skarżącego spowodowało jakiekolwiek realne zagrożenie dla danych osobowych; 3) art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż skarżący nie dopełnił obowiązków służbowych, podczas gdy organ nie wykazał istnienia konkretnego, jednoznacznie określonego obowiązku służbowego, który miałby zostać naruszony. W szczególności § 7 ust. 2 Wytycznych nr 2 KGP, nie ustanawia samoistnego obowiązku przechowywania notatnika w jednostce, lecz uzależnia sposób jego przechowywania od wyznaczenia miejsca przez przełożonego, organ nie wykazał, aby takie miejsce zostało formalnie wyznaczone, organ nie wykazał, aby obwiniony został o takim miejscu skutecznie poinformowany - tymczasem nie można przypisać funkcjonariuszowi odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie obowiązku, którego treść nie została skonkretyzowana; 4) art. 135g ust. 2 ustawy o Policji polegające na rozstrzygnięciu na niekorzyść obwinionego nieusuniętych wątpliwości faktycznych, w szczególności co do: istnienia miejsca wyznaczonego przez przełożonego do przechowywania notatników służbowych, zakresu i powszechności praktyki pozostawiania notatników różnych miejscach, świadomości obwinionego co do ewentualnej bezprawności takiego działania, rzeczywistego zagrożenia dla danych osobowych zawartych w notatniku. Wątpliwości te nie zostały usunięte, a mimo to stały się podstawą przypisania obwinionemu winy; 5) art. 135g ust. 1, art. 135e ust 1 w zw. z art. 134i ust. 5a ustawy o Policji poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego, polegające w szczególności na bezzasadnym oddaleniu zgłoszonych przez obwinionego wniosków dowodowo-osobowych o przesłuchanie: Komendanta Policji, Zastępcy Komendanta Policji – P. J., Naczelnika Prewencji KP w Bielawie – P. M. m.in. na okoliczność: faktycznie obowiązujących i tolerowanych praktyk przechowywania notatników służbowych w jednostkach podległych KPP, braku jednolitych i jednoznacznych wytycznych co do miejsca przechowywania notatników. A także zaniechania ustalenia, czy w Posterunku Policji w Pieszycach istniało formalnie wyznaczone miejsce do przechowywania notatników służbowych, miejsce to było jednoznacznie określone i zakomunikowane obwinionemu, obowiązek pozostawienia notatnika w tym miejscu był egzekwowany w praktyce - organ poprzestał na własnych założeniach i ocenach, nie podejmując próby ich weryfikacji, czym naruszył podstawową zasadę rzetelnego postępowania dyscyplinarnego; 6) art. 132, art. 135e, art. 134h ust. 2 ustawy o Policji poprzez przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego z naruszeniem praw skarżącego jako obwinionego, w szczególności prawa do obrony oraz prawa do zgłaszania i uczestniczenia w przeprowadzaniu dowodów - organ nie uwzględnił żadnego istotnego wniosku dowodowego skarżącego, nie przesłuchał świadków wskazanych przez skarżącego nie wyraził zgody na zadawanie pytań świadkowi - tym samym organ oparł rozstrzygnięcie wyłącznie na dowodach korzystnych dla organu, ignorując materiał przeciwny, nie wyjaśnił, dlaczego odrzucił wnioski dowodowe strony, ani nie dał stronie realnej możliwości obrony, a także poprzez ukształtowanie przekonania przez organy obu instancji w oparciu o niespójny materiał dowodowy - zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego - i jego dowolną ocenę z brakiem uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego; 7) art 135g ust. 1 ustawy o Policji poprzez pominięcie istotnych okoliczności faktycznych, polegające na nieuwzględnieniu, że w dniu ogłoszenia alarmu ćwiczebnego obwiniony poinformował przełożonych o sprawowaniu osobistej opieki nad małoletnim dzieckiem, w związku z powyższym otrzymał dzień wolny od pracy, okoliczności te były przedmiotem zgłaszanych wniosków dowodowych, które nie zostały przez organ rozpoznane w sposób merytoryczny - tymczasem pominięcie tych faktów zniekształciło ocenę zachowania obwinionego i naruszyło zasadę rzetelnego postępowania dyscyplinarnego; 8) art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2, § 7 oraz § 21 Zasad etyki zawodowej policjanta poprzez błędne przyjęcie, że zachowanie skarżącego polegające na stawieniu się na alarm ćwiczebny z małoletnim dzieckiem oraz zwróceniu się do przełożonego z zapytaniem o możliwość objęcia dziecka chwilową opieką, stanowiło naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta. Organ dokonał subiektywnej i arbitralnej oceny tego zachowania, abstrahując od jego rzeczywistego kontekstu, tj.: skarżący nie odmówił stawiennictwa na alarm, mimo że sprawował osobistą opiekę nad małoletnim dzieckiem, poinformował przełożonego o swojej sytuacji rodzinnej, jego wypowiedź miała charakter prośby wynikającej z nagłej sytuacji, a nie formy lekceważenia lub znieważenia przełożonego, działanie skarżącego było podyktowane zaufaniem do przełożonego, a nie zamiarem naruszenia jego godności - tymczasem organ przyjął, że aspirant T. M. "poczuł się urażony", czyniąc z jego subiektywnego odczucia jedyną podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej, co jest niedopuszczalne w świetle standardów odpowiedzialności dyscyplinarnej; 9) art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na bezkrytyczne danie wiary zeznaniom aspiranta T. M., pomimo istnienia personalnego konfliktu, polegającego na niechęci świadka T. M. do skarżącego, pominięcie okoliczności, że świadkowie O. P. oraz M. A. nie byli w stanie jednoznacznie odtworzyć przebiegu zdarzenia, co podważa spójność wersji przyjętej przez organ - tymczasem organ, mimo występowania istotnych nieścisłości i rozbieżności w zeznaniach, rozstrzygnął je na niekorzyść skarżącego, naruszając zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym; 10) art. 62 ustawy o Policji poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż skarżący podjął dodatkowe zatrudnienie bez zgody przełożonego, podczas gdy wielokrotnie informował przełożonych o podjęciu zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia, prowadził w tym zakresie korespondencję z Komendą, która potwierdzała posiadanie wiedzy o jego zatrudnieniu, przełożeni dopytywali o szczegóły zatrudnienia, co jednoznacznie świadczy o ich świadomości faktycznej, skarżący nie otrzymał informacji, że jego zatrudnienie jest niedopuszczalne ani że ma je niezwłocznie zakończyć co skutkowało tym, że organ utożsamił brak złożenia konkretnego formularza z brakiem zgody przełożonego, mimo że art. 62 ustawy o Policji nie uzależnia skuteczności zgłoszenia od konkretnej formy druku, lecz od faktu uzyskania zgody przełożonego; 11) naruszenie art. 132 w zw. z art. 135g ust. 1 ustawy o Policji: - poprzez nieuwzględnienie, że skarżący nie został pouczony o istnieniu szczególnej procedury uzyskiwania zgody na dodatkowe zatrudnienie, żaden z przełożonych nie przypomniał mu o konieczności złożenia określonego druku, skarżący działał w zaufaniu do organu, skoro pozostawał w stałym kontakcie z Komendą, przez kilka miesięcy nie podejmowano wobec niego żadnych działań, co utwierdzało go w przekonaniu, że jego postępowanie jest akceptowane - tymczasem dopiero po upływie znacznego czasu organ zakwalifikował to zachowanie jako delikt dyscyplinarny, co narusza zasadę lojalności i zaufania w relacji przełożony - podwładny; - poprzez przypisanie skarżącemu odpowiedzialności dyscyplinarnej mimo braku winy, albowiem skarżący ujawnił fakt zatrudnienia, nie działał w zamiarze obejścia przepisów, brak było sprzeciwu przełożonych, nie istniały podstawy do nieudzielenia zgody, ewentualne uchybienie miało charakter wyłącznie formalny, wynikający z braku pouczenia; 12) art. 62 ust. 1 w zw. z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 182 § 1 Kodeksu pracy poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarżący dopuścił się zawinionego naruszenia obowiązków służbowych przez podjęcie dodatkowego zatrudnienia w okresie urlopu wychowawczego bez pisemnej zgody przełożonego, podczas gdy skarżący korzystał z uprawnienia wynikającego wprost z Kodeksu pracy, przebywał na bezpłatnym urlopie wychowawczym i nie pełnił służby w sensie faktycznym, poinformował przełożonych o podjęciu zatrudnienia, a organ posiadał pełną wiedzę o tym fakcie i pomimo tego nie pouczył skarżącego o konieczności uzyskania odrębnej zgody w trybie art. 62 ustawy o Policji, tym samym - skarżący działał w usprawiedliwionym przeświadczeniem o braku błędu co do zakresu obowiązków wynikających z ustawy o Policji, co wyklucza możliwość przypisania mu winy i odpowiedzialności dyscyplinarnej; 13) art. 135n ust. 4 pkt 2 i 3 ustawy o Policji poprzez zaniechanie uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego i uniewinnienia skarżącego, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy przez przełożonego dyscyplinarnego - gdy istniały podstawy do takich rozstrzygnięć. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia Komendanta Powiatowego z powodu wskazanych naruszeń oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o zażądanie od organu akt sprawy w pełnym zakresie, w tym: regulaminów, instrukcji, zarządzeń dotyczących przechowywania notatników służbowych, korespondencji wewnętrznej dotyczącej sposobu przechowywania notatników, dokumentacji potwierdzającej przyjęte praktyki w jednostce a także dopuszczenie jako dowodu dokumentów złożonych przez skarżącego, w tym pierwotnych wniosków dowodowych z postępowania dyscyplinarnego. Komendant Wojewódzki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Na rozprawie obecni pełnomocnicy podtrzymali swoje stanowiska. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. postanowił oddalić wnioski dowodowe, jako zbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga obwinionego zasadniczo zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Przeprowadzona według wskazanych wyżej kryteriów kontrola orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego w zaskarżonym zakresie a także utrzymanej w mocy części orzeczenia Komendanta Powiatowego wykazała, zdaniem Sądu, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa. Odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów uregulowana została w Rozdziale 10 ustawy o Policji. W art. 132 ust. 1 ustawy o Policji wprost wskazano, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej, stosownie do art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Z kolei, stosownie do postanowień art. 135j ust. 2 pkt 4 i pkt 6 ustawy o Policji, orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać - między innymi - opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną oraz uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia. Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy kluczowe znaczenie ma stwierdzenie, że w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec policjantów istotny jest ostatecznie przyjęty opis zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego oraz jego kwalifikacja prawna. W postępowaniu tym policjantowi stawia się konkretny zarzut, a rozstrzygnięcie jest ściśle związane z poczynionymi ustaleniami dotyczącymi tegoż zarzutu. Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem quasi - karnym, w którym nie dokonuje się oceny czy policjant popełnił jakiekolwiek przewinienie dyscyplinarne, ale czy popełnił zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne. Co istotne chodzi tu o konkretny przejaw naruszenia dyscypliny służbowej lub nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 2 stycznia 2014 r., III SA/Gd 833/13). Następnie, skoro ustawodawca uznał w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez określenie "w szczególności", że niemożliwe jest pełne enumeratywne wyliczenie wszystkich naruszeń dyscypliny służbowej, to dlatego odesłał do klauzuli generalnej zawartej w art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, ewidentnie wskazującej, że muszą one mieć swe źródło w przepisach prawa lub rozkazach i poleceniach wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (wyrok WSA w Krakowie z 2 lipca 2019 r., III SA/Kr 310/19). Przytoczone generalne założenia są istotne z tego powodu, że w sprawach dyscyplinarnych sąd administracyjny nie może wychodzić poza przypisaną mu funkcję kontrolną. Nie jest rolą sądu uzupełnianie czy też modyfikowanie podstaw prawnych orzeczenia dyscyplinarnego, czy konwalidowanie argumentacji prawnej wyjaśniającej i uzasadniającej nałożenie kary dyscyplinarnej. Innymi słowy sąd administracyjny nie może przyjąć roli kolejnej instancji rozstrzygającej o odpowiedzialności skarżącego. Rolą Sądu jest wyłącznie rozstrzygnąć o tym, czy kwestia odpowiedzialności skarżącego została rozstrzygnięta prawidłowo, a to – w niniejszej sprawie - zostało przez Sąd zweryfikowane negatywnie co do zarzutów opisanych w pkt. 1 oraz 3-5. Wypada zatem przypomnieć, że w przypadku pierwszego zarzutu skarżący został obwiniony o to, że w opisanych okolicznościach nie zwrócił się do dyżurnego jednostki Policji lub innej uprawnionej osoby o wyrażenie zgody na przerwę w służbie oraz nie poinformował o czasie jej rozpoczęcia i zakończenia, czym nie dopełnił obowiązków określonych przepisami, tj. czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 34 ust. 1 Zarządzenia nr 768 KGP. Rację ma natomiast skarżący, że w opisanej sytuacji jego obowiązki były normowane innym wewnętrznym aktem - Zarządzeniem nr 30 KGP. W sprawie bezsporne jest to, że w opisanym czasie i miejscu obwiniony pełnił służbę patrolową na drogach, co wynika z akt postępowania dyscyplinarnego (Raport odprawy lub czynności zbliżonych do odprawy z 5 grudnia 2024 r.). Zgodnie natomiast z § 1 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia nr 30 KGP określa ono m.in. metody i formy wykonywania przez policjantów zadań w zakresie organizacji, pełnienia i dokumentowania służby na drogach. Co istotne, zdaniem Sądu, w newralgicznym zakresie (tj. organizacji oraz określenia przerwy w służbie) oba wspomniane akty - Zarządzenie nr 768 KGP oraz Zarządzenie nr 30 KGP są wobec siebie niekonkurencyjne, a co za tym idzie nie mogą być stosowane zamiennie. Wbrew odmiennemu stanowisku Komendanta Wojewódzkiego, Zarządzenie nr 768 KGP nie stanowi aktu uzupełniającego Zarządzenia nr 30 KGP. W omawianym zakresie regulacje Zarządzenia nr 30 KGP są w pełni kompletne. Następnie wypada dostrzec, że w przypadku służby na drogach określenie czasu przerwy w służbie co do zasady następuje podczas odprawy, którą przeprowadza przełożony policjanta, osoba przez niego wyznaczona albo dyżurny (por. § 8 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia nr 30 KGP). Taka też odprawa miała miejsce 5 grudnia 2024 r. natomiast patrolowi, w skład którego wchodził obwiniony, wyznaczono planowaną przerwę w godzinach od 9:00 do 9:20 określając jednocześnie miejsce przerwy – PP Pieszyce. Dalej wypada wskazać na treść § 9 ust. 1 Zarządzenia nr 30 KGP stanowiącego, że w przypadku braku możliwości skorzystania z przerwy w czasie wyznaczonym przez prowadzącego odprawę do służby, policjant pełniący służbę uzgadnia inny czas przerwy z przełożonym lub dyżurnym, odnotowując to w notatniku służbowym. W tym samym przepisie przewidziano, że policjant w czasie przerwy może opuścić rejon służbowy wyłącznie za zgodą przełożonego lub dyżurnego (ust. 2). Przy tym przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku centralnej koordynacji służby (ust. 3). W tym miejscu Sąd jeszcze raz wskazuje, że w zakresie organizacji przerwy w służbie drogowej regulacja Zarządzenia nr 30 KGP ma charakter samodzielny i kompletny. Oznacza to, że ewentualne naruszenie przez Policjanta obowiązków dotyczących organizacji przerwy w służbie na drogach powinno być oceniane przez pryzmat ww. przepisów Zarządzenia nr 30 KGP a nie Zarządzenia nr 768 KGP. Tym samym Sąd uznał za uzasadniony zarzut skargi polegający na naruszeniu art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 34 ust. 1 Zarządzenia nr 768. Ewentualna odpowiedzialność dyscyplinarna obwinionego powinna zostać oceniona przez pryzmat Zarządzenia nr 30 KGP, a w szczególności przywołanych § 8 ust. 1 pkt 1 oraz § 9 ust. 1. Jednocześnie Sąd nie ma kompetencji do konwalidowania wspomnianego uchybienia poprzez zmianę podstawy prawnej zarzutu dyscyplinarnego oraz dokonywania oceny legalności orzeczenia dyscyplinarnego przez pryzmat takiej "poprawionej" podstawy. Jeżeli chodzi o identyczne w swojej treści kolejne dwa zarzuty (pkt 3-4), to skarżącemu zarzucono dwukrotne naruszenie dyscypliny służbowej w ten sposób, że po zakończonej służbie nie odłożył swojego notatnika służbowego na miejsce wyznaczone do przechowywania w pomieszczeniu służbowym nr 3 w Posterunku Policji w Pieszycach, a następnie wyniósł go z jednostki czym nie zapewnił bezpieczeństwa danych związanych z opisanymi tam służbami, a przede wszystkim danych osobowych osób przetwarzanych w KPP w Dzierżoniowie, w tym ochrony przed ich niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem, przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem. Naruszone obowiązki, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, wynikały z art. 43 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości w zw. z § 7 ust. 2 Wytycznych nr 2 KGP i w zw. z oświadczeniem OIN/155/2023 z dnia 3 lipca 2023 r. stanowiącym załącznik nr 8 do Polityki bezpieczeństwa przetwarzania danych osobowych w KPP w Dzierżoniowie zawartej w Decyzji nr 47/2022 Komendanta Powiatowego Policji w Dzierżoniowie z dnia 1 lipca 2022 roku w sprawie określenia zadań dla Komendantów/Kierowników oraz Naczelników jednostek/komórek organizacyjnych KPP w Dzierżoniowie, w zakresie wprowadzenia do użytku służbowego dokumentacji przetwarzania danych osobowych "Polityki bezpieczeństwa przetwarzania danych osobowych" i "Instrukcji zarządzania systemami teleinformatycznymi" w KPP w Dzierżoniowie. Jeżeli chodzi o okoliczności faktyczne dotyczące popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych, to zasadniczo były one bezsporne. Zdaniem Sądu obwiniony nie kwestionował okoliczności wynoszenia poza teren jednostki notatnika służbowego. Jego zarzuty w istocie dotyczyły możliwości skonstruowania odpowiedzialności dyscyplinarnego w kontekście przepisów wewnętrznych w tym w ramach wspomnianego § 7 ust. 2 Wytycznych nr 2 KGP. Ocena powyższego stanowiska wymaga pewnych ustaleń o charakterze porządkującym. Wymóg zapewnienia bezpieczeństwa danych osobowych przez policjanta ma charakter obowiązku rangi ustawowej. Założenie to wynika z treści powołanego art. 43 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości. Stanowi on, że osoby, które zostały upoważnione do przetwarzania danych osobowych, są obowiązane do zapewnienia bezpieczeństwa danych osobowych, w tym ochrony przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem danych osobowych oraz ich przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, jak również do zachowania w tajemnicy udostępnionych danych osobowych oraz sposobów ich zabezpieczenia. Problematyka przetwarzania danych osobowych przez Policję została opisana w powołanym przez organ odwoławczy wyroku WSA w Rzeszowie z 13 kwietnia 2021 r., II SA/Rz 1375/20. Zawarte tam tezy Sąd przedstawia poniżej. Policja jest upoważniona do przetwarzania danych osobowych w celu realizacji swoich ustawowych zadań - art. 20 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Administratorem danych osobowych w jednostce organizacyjnej, w której skarżący pełni służbę jest Komendant Powiatowy - art. 20 ust. 1f ustawy o Policji. Jak wynika z art. 20 ust. 1j ustawy o Policji przetwarzanie danych osobowych przez Policję w celach, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, odbywa się na podstawie ustawy, prawa Unii Europejskiej oraz postanowień umów międzynarodowych. Jak wynika z ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości to na Administratorze spoczywa obowiązek zapewnienia, aby dane były przetwarzane w sposób zapewniający odpowiednie bezpieczeństwo danych osobowych, w tym ochronę przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem oraz przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, za pomocą środków technicznych i organizacyjnych odpowiednich do zagrożeń oraz kategorii danych objętych ochroną, a w szczególności zabezpieczone przed ich udostępnieniem osobom nieupoważnionym lub wejściem w posiadanie przez osobę nieuprawnioną - art. 31 ust. 1 pkt 6. Nie można jednak stracić z pola widzenia, że do przetwarzania danych osobowych, poza Administratorem, może być dopuszczona wyłącznie osoba zapewniająca bezpieczeństwo przetwarzanych danych osobowych oraz posiadająca upoważnienie do przetwarzania danych osobowych w ramach danej kategorii czynności przetwarzania, nadane przez administratora lub podmiot przetwarzający. Zatwierdzony przez administratora lub podmiot przetwarzający wniosek o nadanie uprawnień do dostępu do danych osobowych w ramach danej kategorii czynności przetwarzania uznaje się za nadanie takiego upoważnienia - art. 41 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości. Do wniosku należy dołączyć oświadczenie osoby, której wniosek dotyczy, o zobowiązaniu się do zapewnienia bezpieczeństwa danych osobowych, w tym ochrony przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem danych osobowych oraz ich przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem - art. 41 ust. 3 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości. Jak z powyższego wynika, aby można było przyjąć, że dana osoba jest upoważniona do przetwarzania danych osobowych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, niezbędne jest spełnienie trzech wymogów: 1) do Administratora lub podmiotu przetwarzającego musi wpłynąć wniosek o upoważnienie do przetwarzania danych osobowych w ramach danej kategorii czynności przetwarzania; 2) do wniosku musi zostać załączone oświadczenie podmiotu, który ubiega się o upoważnienie, że zobowiązuje się do zapewnienia bezpieczeństwa danych osobowych; 3) wniosek musi zostać zatwierdzony przez Administratora lub podmiot przetwarzający. Wyjaśnienie powyższych kwestii ma charakter kluczowy z perspektywy przypisania odpowiedzialności za naruszenie obowiązków określonych w art. 43 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, albowiem stosowanie się do ustanowionych nią reżimów obarcza wyłącznie osoby upoważnione do przetwarzania danych osobowych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości. Analiza akt sprawy dyscyplinarnej dowodzi, że obwiniony spełnia formalne warunki odpowiedzialności dyscyplinarnej w związku z naruszeniem art. 43 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, ponieważ złożył stosowne oświadczenie w zakresie zapoznania się dokumentacją przetwarzania danych osobowych obowiązujących w KPP w Dzierżoniowie. Złożył również oświadczenie, że jest świadomy obowiązku ochrony danych osobowych w zakresie udzielonego mu upoważnienia do ich przetwarzania. Korelatem tych oświadczeń jest wystawione obwinionemu upoważnienie z 3 lipca 2023 r. obejmujące m.in. dostęp do manualnych obszarów przetwarzania danych osobowych w postaci notatnika służbowego. Istotna dla sprawy jest jednak okoliczność, że zarzucane przewinienie dyscyplinarne powiązano również z naruszeniem przez obwinionego § 7 ust. 2 Wytycznych nr 2 KGP. Przepis ten przewiduje, że policjant po zakończeniu służby i dokonanej ocenie realizacji zadań, przechowuje notatnik służbowy w miejscu wyznaczonym przez przełożonego. Jak wskazał Komendant Wojewódzki w motywach zaskarżonego orzeczenia, "ponad wszelką wątpliwość ustalono, iż w jednostce - Posterunku Policji w Pieszycach jest wyznaczone miejsce do przechowywania notatników służbowych w pomieszczeniu służbowym nr 3, a sam budynek posiada niezbędne zabezpieczenia". Sąd w tym kontekście przypomina, że do zarzucenia nieprawidłowego wykonania czynności służbowych konieczne jest wskazanie związku z określonymi przepisami prawa lub rozkazami i poleceniami wydanymi przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Konsekwentnie do wykazania naruszenia § 7 ust. 2 Wytycznych nr 2 KGP niezbędne jest stwierdzenie okoliczności formalnego "wyznaczenia przez przełożonego" miejsca przechowania notatnika służbowego. Tymczasem przedstawione uzasadnienie orzeczenia nie pozwala na zweryfikowanie, jakie było źródło obowiązku, którego naruszenie zarzucono obwinionemu. Nie wiadomo więc czy takie "wyznaczenia przez przełożonego" uzewnętrzniło się w zindywidualizowanym rozkazie, poleceniu czy określonym przepisie wewnętrznym. Tym samym zasadniczo należało podzielić stanowisko obwinionego opisane w pkt 3 skargi. Sąd ponownie przypomina, że modyfikowanie podstaw prawnych orzeczenia dyscyplinarnego leży poza zakresem sprawy sądowoadministracyjnej. Innymi słowy, Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest kolejną "trzecią instancją" postępowania dyscyplinarnego. A zatem błędna czy przedwczesna kwalifikacja prawna zarzutu (także tylko w części naruszenia § 7 ust. 2 Wytycznych nr 2 KGP) nie podlega konwalidacji przez sąd administracyjny. Należy podkreślić, że w omawianym zakresie zarówno Komendant Powiatowy jak i Komendant Wojewódzki zidentyfikowali zarzucane przewinienie dyscyplinarne polegające na niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów zarówno rangi ustawowej jak i regulacji wewnętrznych czyli § 7 ust. 2 Wytycznych nr 2 KGP. Z kolei analizując sprawę w kontekście zarzutu piątego, Sąd uznał za słuszne zapatrywanie skarżącego, że przypisanego mu zachowania nie można utożsamić z naruszeniem zasad etyki zawodowej policjanta. Tym samym podzielić należało sformułowany przez niego zarzut naruszenia przez zaskarżone orzeczenie art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2, § 7 oraz § 21 Zasad etyki zawodowej policjanta. Wypada w tym kontekście przypomnieć, że opisany zarzut został sformułowany na kanwie zachowania obwinionego w związku z alarmem ćwiczebnym na który stawił się z dzieckiem. Według organów dyscyplinarnych okazał lekceważący stosunek przełożonemu w ten sposób, że zapytany przez niego o powód stawienia się do jednostki z małym dzieckiem, odpowiedział cyt.: "mogę panu dać pod opiekę", a następnie opisując sytuację we wniosku kierowanym do Komendanta Powiatowego Policji w Dzierżoniowie określił ją mianem "zamordyzm" zarzucając przełożonym niekompetencję. Zarzucane przewinienie dyscyplinarne w istocie składało się z dwóch zachowań, które w ocenie Sądu należy poddać odrębnej analizie. Przypomnieć zatem należy, że według Komendanta Wojewódzkiego "obwiniony miał świadomość tego, iż aroganckie i lekceważące odnoszenie się do dowódcy było nieprzypadkowe i intencjonalne, i stanowiło wyraz niezadowolenia z wezwania do stawiennictwa w jednostce na alarm ćwiczebny". Innymi słowy, według organu odwoławczego zachowanie obwinionego podczas alarmu ćwiczebnego przybrało formę swoistej "manifestacji" przy innych Policjantach, która miała zdyskredytować przełożonego. Przy tym nie można stracić z pola widzenia, że okoliczności zdarzenia jednoznacznie potwierdził tylko adresat domniemanego zachowania obwinionego (obecny przełożony). Inni obecni policjanci nie potrafili potwierdzić przebiegu zdarzenia. Niemniej nawet gdyby przyjąć, że obwiniony istotnie zwrócił się w do przełożonego w opisany sposób to, zdaniem Sądu, takie jednostkowe zachowanie, którego kontekst może być interpretowane w różny sposób (nie tylko jako zachowanie nieetyczne) nie pozwala mu przypisać znamion przewinienia dyscyplinarnego. Wypada przypomnieć, że zgodnie z art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Co jednak najważniejsze, wedle ust. 2 obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Z kolei niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Przytoczony opis zdarzenia niewątpliwie nasuwa istotne wątpliwości co do jego charakteru. Z kolei prowadzone postępowanie dyscyplinarne tychże wątpliwości skutecznie nie usunęło. Podobne uwagi wypada sformułować na tle pisma skierowanego do Komendanta Powiatowego Policji w Dzierżoniowie, gdzie powyższą sytuację (wezwanie na ćwiczenia) określił mianem "zamordyzm" zarzucając przełożonym niekompetencję. Przede wszystkim Sąd zwraca uwagę, że użyte w piśmie określenie "zamordyzm" ma charakter pospolity (zob. Słownik języka polskiego PWN, https://sjp.pwn.pl/). Jest ono w pewnym stopniu pejoratywne, ale nie wulgarne. Niewątpliwie takie sformułowanie nie powinno być używane przez Policjanta w oficjalnej korespondencji z przełożonymi. Niemniej jednostkowe użycie ww. zwrotu przy tym w kontekście stanowiska obwinionego na tle określonych zdarzeń, które ocenia jako sprzeczne z przepisami (niezależnie od obiektywnej słuszności takiego zapatrywania) nie ma charakteru przewinienia dyscyplinarnego. W cenie Sądu powyższe okoliczności obligowałyby Komendanta Wojewódzkiego do uniewinnienia obwinionego w części dotyczącej punktu 5 zarzutu. Z kolei, jeżeli chodzi o ostatni zarzut (pkt. 6), to Sąd w pełni podzielił stanowisko, że obwiniony popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa, tj. art. 62 ust. 1 ustawy o Policji. Wypada przypomnieć, że przepis ten stanowi, iż Policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Policji. Za zajęcie zarobkowe uznane powinno być każde zajęcie, które wiąże się z uzyskaniem wynagrodzenia, zapłaty lub też innych korzyści majątkowych. Termin "zajęcie zarobkowe" powinien być rozumiany szeroko i obejmuje wszelkie formy zatrudnienia połączone z uzyskiwaniem dochodów, czyli działalność gospodarczą, stosunek pracy, stosunek służbowy oraz każdy rodzaj umowy cywilnoprawnej (wyrok WSA w Poznaniu z 8 października 2015 r., IV SA/Po 467/15). Przytoczona regulacja rangi ustawowej nie budzi zatem żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Warunkiem niezbędnym podjęcia przez Policjanta zajęcia zarobkowego poza służbą jest uzyskanie pisemnej zgody przełożonego. W sprawie bezsporne było natomiast to, że obwiniony przed zawarciem opisanej wcześniej umowy cywilnoprawnej takiej zgody nie uzyskał. Przy tym z akt sprawy wynika, że przed zawarciem tejże umowy obwiniony został zaznajomiony z wewnętrznymi procedurami dotyczącymi tejże kwestii, tj. Decyzją nr 26/2022 Komendanta Powiatowego Policji w Dzierżoniowie z dnia 28 marca 2022 roku w sprawie wdrożenia trybu postępowania przy udzielaniu policjantom pełniącym służbę w Komendzie Powiatowej Policji w Dzierżoniowie, zgody na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą. Na fakt popełnienia przewinienia dyscyplinarnego nie wpływa okoliczność, że obwiniony przebywał na urlopie wychowawczym, skoro nadal pozostawał w służbie w Policji. Zgodnie z art. 1862 § 1 Kodeksu pracy w czasie urlopu wychowawczego pracownik ma prawo podjąć pracę zarobkową u dotychczasowego lub innego pracodawcy albo inną działalność, a także naukę lub szkolenie, jeżeli nie wyłącza to możliwości sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem. Niemniej uprawnienie to wyłącza ustawowego obowiązku Policjanta uzyskania uprzedniej pisemnej zgody przełożonego. Na zakończenie rozważań wypada wskazać, że sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kary. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. Sąd administracyjny w zakresie wymiaru kary dyscyplinarnej w służbie mundurowej zatem ocenia, czy organy wzięły pod uwagę wszystkie okoliczności w zakresie wymiaru kary i prawidłowo je uzasadniły w treści orzeczenia (wyrok NSA z 3 marca 2026 r., III OSK 2078/25). Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia. Dalej, według ust. 1a przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające. Jednocześnie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji określa okoliczności mające wpływ zarówno na zaostrzenie wymiaru kary (ust. 2) jak i na złagodzenie wymiaru kary (ust. 3). Zastrzeżenia Sądu budzą więc absolutnie marginalne i lakoniczne rozważenia Komendanta Wojewódzkiego na temat dyrektyw wymiaru kary. Organ odwoławczy poprzestał jedynie na akceptacji stanowiska Komendanta Powiatowego nie prezentując własnego stanowiska w tej kwestii. W szczególności zaskarżone orzeczenie (a także poprzedzające je orzeczenie Komendanta Powiatowego) nie zawierało jednoznacznego stwierdzenia czy dotychczasowy przebieg służby obwinionego (wyróżnienia i pozytywne opinie służbowe) wpływają na złagodzenie kary, a jeżeli tak, to w jakim stopniu. Organy poprzestały jedynie na stwierdzeniu, że brak jest w sprawie okoliczności wpływających na zaostrzenie wymierzonej kary. Z kolei Komendant Powiatowy wskazał, że na złagodzenie wymiaru kary wpływa nieumyślność popełnionych czynów. Ponadto wypada zauważyć, że w uzasadnieniu orzeczenia Komendanta Powiatowego znalazła się sugestia dotycząca negatywnej oceny osoby obwinionego. Wskazał bowiem, że chociaż dotychczas "nie wyciągano względem niego konsekwencji dyscyplinarnych to były prowadzone wcześniej czynności wyjaśniające oraz wewnętrzne postępowania, w toku których potwierdzono występowanie uchybień podczas pełnionych służb". W tym zakresie organy nie wyjaśniły o jakie postępowania chodzi, czy zostały one formalnie zakończone oraz – co najważniejsze – czy mają one jakikolwiek wpływ na ocenę zachowań obwinionego. Sąd natomiast nie dopatrzył się naruszenia przepisów normujących tryb postępowania dyscyplinarnego (dowodowego), które obwiniony sformułował w pkt 5 i 6 skargi. Sformułowane wnioski dowodowe nie służyły wprost wyjaśnieniu okoliczności istotnych dla przedmiotowej sprawy. Podsumowując, stwierdzone naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 4 i pkt 6 w zw. z art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 4 oraz art. 134h ust. 1 i 2 ustawy o Policji odnośnie zarzutów opisanych w pkt. 1 oraz 3-5 warunkowało podjęcie przez Sąd wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. organ jest związany oceną prawną Sądu. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia wyroku Sądu.