IV SA/Wr 7/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Katarzyna Radom, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2023 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 18 listopada 2022 r. nr SKO/41/PS-96/2022 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego I. oddala skargę w całości ; II. przyznaje adwokatowi A. W. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 480 złotych (słownie: czterysta osiemdziesiąt ) złotych, w tym 23 % podatku VAT, tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Decyzją z 3 października 2022 r., nr MOPS/DŚ/KM/4051/03400- 007564/2022, wydaną z powołaniem się na przepisy art.2, art.3 , art.4 art.6, art.7 , art.8 art.13 , art. 37 , art.109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268, z późn. zm. dalej: u.p.s.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, z późn. zm. dalej: k.p.a. ) oraz, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Jeleniej Góry , Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Jeleniej Górze ( dalej: organ I instancji) odmówił przedłużenia J. K. ( dalej: strona, skarżący) prawa do zasiłku stałego wraz z opłatą składki na ubezpieczenie zdrowotne od 1 .08.2022r. , z tym uzasadnieniem , że przeszkodą w przyznaniu świadczenia jest przebywanie strony w Regionalnym Ośrodku P. w B. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia o zastosowaniu środka zabezpieczającego. Zdaniem organu I instancji , przepis art. 13 ustawy o pomocy społecznej ma zastosowanie także do osoby, wobec której orzeczono zamiast kary pozbawienia wolności środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie leczniczym. Strona odwołała się od decyzji pierwszo-instancyjnej, podnosząc , że przyrównanie jej sytuacji z sytuacją osób odbywających karę pozbawienia wolności stoi w jaskrawej sprzeczności z poszanowaniem jego godności i zasad współżycia społecznego. Odwołujący się wywodził , że nie odbywa kary pozbawienia wolności, ale przebywa w szpitalu na leczeniu jako człowiek chory. Podniósł przy tym, że nie może pracować ani opuszczać szpitala, przez co bazując tylko i wyłącznie na jedzeniu, które jest podawane w szpitalu, będzie skazany na głód. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze ( dalej: Kolegium , organ II instancji, organ odwoławczy) decyzją z dnia 18 listopada 2022 r. nr SKO/41/PS-96/2022 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji ostatecznej organ II instancji poczynił następujące ustalenia : - decyzją organu I instancji z 9 sierpnia 2018 r., nr MOPS/DŚ/UP/4051/03400- 007224/2018 przyznano stronie prawo do zasiłku stałego z pomocy społecznej na okres od 1 lipca 2018 r. do 30 czerwca 2021 r. Decyzja ta została zmieniona decyzją z 16 czerwca 2021 r., nr MOPS/DŚ/JJ/4051/03400-004619/2021, w ten sposób, że prawo do zasiłku stałego zostało przedłużone do sześćdziesiątego dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności; - prawo do zasiłku zostało następnie uchylone przez organ I instancji z dniem 3 sierpnia 2021 r. decyzją z 22 października 2021 r., nr MOPS/DŚ/JJ/4051/03400-007847/2021, z powodu uzyskania przez stronę nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i ubiegania się przez niego o zasiłek stały na nowy okres; - decyzją z 25 października 2021 r., nr MOPS/DŚ/IŚ/4051/03400-007899/2021organ I instancji przyznał stronie prawo do zasiłku stałego w okresie od 3 sierpnia 2021 r. do 31 lipca 2022 r.,tj. do dnia ważności orzeczenia wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Głubczycach z 7 lipca 2021 r., nr PZON. 8321.1.355.2021, którym strona została zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności; - podaniem z 1 lipca 2022 r. strona zwróciła się do organu pomocowego o przyznanie zasiłku stałego na kolejny czas; - organ I instancji ustalił, że strona , która została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności do 30 września 2024 r. , posiada dochód jedynie w postaci zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 215,84 zł ; - na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt V K 31/19 strona została umieszczona w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym; - kolejnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Lublińcu z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt II Ko 10/21, orzeczono wobec strony o dalszym stosowaniu środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym z określeniem, że miejscem wykonywania orzeczonego środka zabezpieczającego będzie Regionalny Ośrodek P. w B. dysponujący maksymalnym poziomem zabezpieczenia. Strona nadal przebywa w tym ośrodku. Kolegium przytoczyło brzemiennie art. 37 ust. 1 pkt 1u.p.a. wedle którego , zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Według Kolegium strona spełnia powyższe warunki, aby otrzymać prawo do zasiłku stałego z pomocy społecznej. Jednocześnie organ Ii instancji odwołał się do zasad ogólnych pomocy społecznej , wskazując ,że jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jej zadaniem jest zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Jednakże przepisy ustawy o pomocy społecznej zawierają negatywną przesłankę podmiotową w stosunku do osób odbywających karę pozbawienia wolności, o czym stanowi art. 13 ust. 1u.p.s.. Zgodnie z tym przepisem osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem ust. la. Według organu II instancji , istotą sporu w niniejszej sprawie pozostawało ustalenie, czy pobyt strony w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym (szpitalu) rodzi takie same konsekwencje prawne na gruncie przepisu art. 13 ust. 1 u.p.s. , jak odbywanie kary pozbawienia wolności. W tym zakresie Kolegium wskazało ,że uzasadnieniem pozbawienia prawa do świadczeń pomocy społecznej osób odbywających karę pozbawienia wolności jest fakt pozostawania osadzonych na utrzymaniu państwa. Poza tym wobec tych osób ryzyko wystąpienia okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy praktycznie nie występuje, ponieważ osobie odbywającej karę pozbawienia wolności i tymczasowo aresztowanej zapewnia się minimum trzy razy dziennie posiłek o odpowiedniej wartości odżywczej, w tym co najmniej jeden gorący, odpowiednie warunki mieszkaniowe, odpowiednie do pory roku odzież, bieliznę oraz obuwie (art. 109-111 kodeksu karnego wykonawczego). Dzięki takim świadczeniom osoby te zwolnione są z zaspokajania własnym staraniem podstawowych potrzeb bytowych. Nie ma więc uzasadnionych podstaw do udzielania im dodatkowego wsparcia świadczeniami pomocy społecznej . Jak stwierdził dalej organ odwoławczy, warunkiem zastosowania przepisu art. 13 ust. 1 u.p.s. także do osoby, wobec której został zastosowany środek zabezpieczający w postaci przymusowego umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym jest ustalenie, że sytuacja tej osoby jest tożsama z pozycją osoby odbywającej karę pozbawienia wolności. W ocenie Kolegium tak jest. Wobec strony o przedmiotowy środek zabezpieczający został orzeczony na podstawie art. 93g § 1 k.k. z uwagi na zaistnienie wysokiego prawdopodobieństwa, że ponownie popełni on czyn zabroniony o znacznej społecznej szkodliwości w związku z chorobą psychiczną. Strona nie ponosi kosztów pobytu w szpitalu, ponieważ są one pokrywane ze środków publicznych. Wobec tego przyznanie stronie wnioskowanego zasiłku stałego nie spełniłoby celu określonego w art. 2 ust. 1 u.p.s., gdyż nie służyłoby przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej, której nie jest w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Ponadto – zdaniem Kolegium- pod pojęciem odbywania kary pozbawienia wolności należy rozumieć także pobyt w zamkniętym zakładzie połączony z efektywnym pozbawieniem wolności. Charakter, więc tego pobytu nakłada na państwo obowiązek utrzymania osoby skierowanej do takiego zakładu i zapewnienia jej odpowiednich warunków bytowych i leczniczych w stosunku do stanu zdrowia. W ocenie organu Ii instancji , odmowie przyznania stronie prawa do zasiłku stałego nie sprzeciwia się wynikająca z art. 8 § 1 k.p.a. zasada działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów władzy publicznej oraz fakt, że do 31 lipca 2022 r. strona miała prawo do tego świadczenia. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że gdy pierwotnie w 2018 r. był przyznawany zasiłek na okres do 30 czerwca 2021 r. wobec strony nie był orzeczony środek zabezpieczający na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z 10 września 2019 r. Przedłużenie prawa do tego świadczenia od 1 lipca 2021 r. decyzją z 16 czerwca 2021 r. nastąpiło z urzędu na mocy szczególnych przepisów związanych z epidemią COVID-19. Z kolei przyznanie zasiłku stałego na czas od 3 sierpnia 2021 r. do 31 lipca 2022 r., w ocenie organu odwoławczego, nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 13 ust. 1 u.p.s. i wbrew zasadzie praworządności byłoby przyznanie przedmiotowego świadczenia na kolejny, nowy okres. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której skarżący podniósł ,że zastosowanie wobec niego środka zabezpieczającego i poddanie się leczeniu nie jest karą pozbawienia wolności. Skarga oparta została na zarzutach naruszenia : 1/ prawa materialnego , a to przepisów art.13 i art.37 u.p.s. ; 2/ przepisów postępowania , a to art. 7 i art.77 k.p.a.. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie , podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że granicę sądowo-administracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 , poz. 2492 ze zm. ) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego. Ocena legalności zaskarżonej decyzji wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do zasad ogólnych zawartych w ustawie o pomocy społecznej, której przepisy stanowią podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji . Z definicji ustawowej pomocy społecznej zawartej w art. 2 ust. 1 u.p.s. wynika ,że jest ona instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z przywołanej definicji jednoznacznie wynika, że pomoc społeczna ma na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Do zasad ogólnych udzielania pomocy społecznej , wymienionych w Dziale I rozdziału 1 ustawy o pomocy społecznej , należy również zasada , o której mowa w art. 13 ust. 1 u.p.s , zgodnie z którą , osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Cytowany przepis ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej i nie przewiduje żadnych wyjątków. A zatem fakt odbywania kary pozbawienia wolności przez osobę aplikująca o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej stanowi samoistną przesłankę odmowy przyznania świadczenia zarówno pieniężnego, jak i niepieniężnego. Określając zasady i kryteria przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, wśród których najistotniejsze jest kryterium dochodowe oraz niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, w art. 13 ust. 1 ustawodawca wyłączył z kręgu beneficjentów pomocy społecznej osoby obywające karę pozbawienia wolności. Osoby odbywające karę pozbawienia wolności tracą prawo do wszystkich świadczeń pomocowych i nie nabywają uprawnień do świadczeń w czasie odbywania tej kary. Innymi słowy, oznacza to, że osobom odbywającym karę pozbawienia wolności nie przysługuje jakiekolwiek świadczenie objęte ustawą o pomocy społecznej, niezależnie od położenia czy stanu osoby domagającej się świadczenia, a także od długości ich pobytu w zakładzie karnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008r., sygn. akt I OSK 1222/07). Należy bowiem mieć na uwadze unormowanie zawarte w przepisach art. 102, 109, 110, 111 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r.- Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 2019r. poz. 676), z których jednoznacznie wynika, że odbywając karę pozbawienia wolności skazany ma zapewnione warunki niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, których koszty pokrywane są z budżetu państwa. Zatem osobie odbywającej karę pozbawienia wolności i tymczasowo aresztowanej zapewnia się minimum trzy razy dziennie posiłek, o odpowiedniej wartości odżywczej, w tym co najmniej jeden gorący, odpowiednie warunki mieszkaniowe, odpowiednią do pory roku odzież, bieliznę oraz obuwie. Takie założenie ustawodawcy legło u podstaw wyłączenia skazanych, odbywających karę pozbawienia wolności, z kręgu podmiotów uprawnionych do korzystania ze świadczeń pomocy społecznej. Skoro bowiem skazanemu z budżetu państwa zabezpiecza się wszelkie niezbędne potrzeby, to brak jest tym samym ryzyka wystąpienia okoliczności uzasadniających udzielenia pomocy oraz podstaw do finansowania jeszcze dodatkowych świadczeń w postaci, np. zasiłku celowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2015r., sygn. akt I SA/Wa 2905/14). Z materiału aktowego badanej sprawy bezspornie wynika ,że w momencie inicjowania przedmiotowego postępowania administracyjnego , a także w chwili wydania decyzji ostatecznej, skarżący przebywał w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym , orzeczonym w ramach zastosowania wobec niego środka zabezpieczającego. Jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w Lublińcu z dnia 16 lutego 2021r. sygn. akt II Ko 10/21 miejscem wykonywania środka zabezpieczającego w stosunku do skarżącego jest Regionalny Ośrodek P. w B. , który dysponuje maksymalnym poziomem zabezpieczenia . W tym miejscu należy zwrócić uwagę na to , że zgodnie z art. 200b k.k.w. do zakładu psychiatrycznego dysponującego warunkami wzmocnionego zabezpieczenia kieruje się sprawcę, jeżeli 1) jego zachowania zagrażające życiu lub zdrowiu innych osób lub powodujące niszczenie przedmiotów znacznej wartości nie mogą być opanowane w zakładzie psychiatrycznym, dysponującym warunkami podstawowego zabezpieczenia; 2) nie jest możliwe zapobieżenie samowolnemu oddaleniu się z zakładu psychiatrycznego, dysponującego warunkami podstawowego zabezpieczenia sprawcy, stwarzającego zagrożenie poza zakładem. Zgodnie z art. 93a § 1 pkt 4 k.k. w związku z art. 93b § 1 k.k. środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym można orzec jedynie, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego o znacznej społecznej szkodliwości. Stosownie do art. 93d § 1 k.k. czasu stosowania środka zabezpieczającego nie określa się z góry. Ustawodawca w art. 202 k.k.w., określając cele wykonywania środka zabezpieczającego, przyjął, że sprawcę, wobec którego wykonywany jest środek zabezpieczający, obejmuje się odpowiednim postępowaniem leczniczym, psychoterapeutycznym, rehabilitacyjnym lub resocjalizacyjnym, którego celem jest poprawa stanu jego zdrowia i zachowania w stopniu umożliwiającym funkcjonowanie w społeczeństwie w sposób niestwarzający zagrożenia porządku prawnego, a w wypadku sprawcy umieszczonego w zakładzie psychiatrycznym - również dalsze leczenie w warunkach poza tym zakładem. Nie budzi zatem wątpliwości, że osoba przebywająca w zakładzie psychiatrycznym w ramach środka zabezpieczającego, będąc przymusowo umieszczona w ośrodku zamkniętym na podstawie orzeczenia sądu, ma zapewnione warunki niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a koszty w tym zakresie pokrywane są z budżetu Państwa. Również przymusowo izolowany skarżący ma zapewnione podstawowe potrzeby bytowe na koszt budżetu Państwa. Należy też zauważyć, że zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2123) za świadczenia zdrowotne w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej udzielane osobie z zaburzeniami psychicznymi nie pobiera się od tej osoby opłat. Osobom z zaburzeniami psychicznymi przebywającym w szpitalu psychiatrycznym przysługują bez pobierania od nich opłat, produkty lecznicze, wyroby medyczne, wyposażenie wyrobów medycznych, systemy i zestawy zabiegowe, środki pomocnicze oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego. Powyższe świadczenia opieki zdrowotnej udzielane są bezpłatnie bez względu na uprawnienia z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego (art. 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych – Dz. U. z 2022 poz. 2561). Stosownie do art. 5 pkt 38 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych jako świadczenia zdrowotne traktowane są również świadczenia towarzyszące, m. in. zakwaterowanie i adekwatne do stanu zdrowia wyżywienie w szpitalu lub w innym zakładzie leczniczym. Mając na uwadze powyższe unormowania stwierdzić należy, że przyznanie wnioskowanego świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku stałego w sytuacji, w jakiej znalazł się skarżący, nie spełniłoby ustawowego celu pomocy społecznej, określonego w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Nie służyłoby bowiem przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej, której nie jest w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zdaniem Sądu , zastosowana wobec skarżącego izolacja w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym , odpowiada zatem sytuacji ukształtowanej przez ustawodawcę w art. 13 ust. 1 u.p.s. co skutkuje uznaniem, że organy zasadnie odmówiły skarżącemu przyznania zasiłku stałego. Powyższe świadczy o braku zasadności podniesionych w skardze zarzutów co do naruszenia prawa przez organy. W ślad za wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 24 maja 2023r. sygn. akt IV SA/Wr 81/23 LEX nr 3576781 powtórzyć należy ,że zapewnione w zakładzie izolacyjno-leczniczym warunki pobytu odpowiadają warunkom zabezpieczonym przez Państwo w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności. Spodziewane odrębności, jakie w tym zakresie występują, a to przez wzgląd chociażby na rodzaj i charakter tych placówek, nie mogą pozbawić słuszności tezy, że pobyt w obu tych zakładach izolacyjnych w całości finansowany jest ze środków publicznych. Niezależnie więc od stanu, położenia, czy sytuacji osobistej osoby izolowanej (osadzonej), która domaga się świadczenia w formie zasiłku stałego, osoba taka – mając już zapewnione podstawowe potrzeby bytowe - bezwzględnie pozbawiona jest prawa do świadczeń z pomocy społecznej. Należy też wskazać, że zasiłek stały ma na celu zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych osoby nie osiągającej dochodu lub osiągającej dochód poniżej kryterium dochodowego. Osoba ta z kwoty zasiłku stałego musi pokryć koszty swojego utrzymania, koszty leczenia i koszty utrzymania mieszkania. Natomiast skarżący nie ponosi tego rodzaju wydatków, ponieważ pokrywane są one ze środków budżetowych Państwa. Zwolniony jest z zaspokajania własnym staraniem podstawowych potrzeb bytowych, a zatem nie ma przesłanek udzielania mu dodatkowego wsparcia w ramach pomocy społecznej ( zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 594/16 ; z dnia 21 marca 2023 r. sygn. akt I OSK 1302/22; wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych : w Warszawie z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 25/19 i wyrok z dnia 26 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 461/21 oraz we Wrocławiu z dnia 24 maja 2023r. sygn. akt IV SA/Wr 81/23) . Z tych względów skarga przedstawia się jako niezasadna , co obligowało Sąd do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.