IV SA/Wr 691/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 30 września 2025 r. nr SKO 4710.124.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi M. H. (dalej: wnioskodawczyni, strona, skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, organ drugiej instancji), wydana po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Wójta Gminy Długołęka (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 31 lipca 2025 r. [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 11 czerwca i 10 lipca 2025 r. Jak wynika z wydanych w sprawie decyzji, strona złożyła do Urzędu Gminy Długołęka dwa wnioski o udostępnienie informacji publicznej, odpowiednio w dniu – 11 czerwca i 10 lipca 2025 r. We wniosku z dnia 11 czerwca 2025 r. strona wystąpiła o udostępnienie wykazu wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego, obejmującego: - datę wpływu; - streszczenie wniosku, wraz z propozycją ich rozpatrzenia i uzasadnieniem, dotyczącym planowanego MPZP Wilczyce XI (uchwała nr XLII/500/22), złożone po dacie zakreślonej obwieszczeniem, tj. po 25 lipca 2023 r. We wniosku z dnia 10 lipca 2025 r. strona wniosła o udostepnienie informacji w zakresie wykazu wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego, złożonych po dniu 25 lipca 2023 r., obejmującego: - datę wpływu, - streszczenie wniosku, - numer działek/nieruchomości nim objętych dotyczących planowanego MPZP Wilczyce XI (uchwała nr XLII/500/22). Decyzją z dnia 30 września 2025 r., wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) organ pierwszej instancji odmówił stronie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że wnioskowana informacja publiczna stanowi informację publiczną przetworzoną a strona nie wykazała wystąpienia przesłanki szczególnego interesu publicznego, uzasadniającego uzyskanie żądanej informacji publicznej. W treści odwołania strona podniosła, że, obecnie, w Gminie Długołęka toczy się procedura planistyczna zmiany MPZP dla obrębu wsi Wilczyce, projekt o nazwie Wilczyce XI. Wnioskodawczyni jest właścicielką dwóch działek mieszczących się w tym obrębie, a wnioskowane przez nią informacje związane są bezpośrednio z procedurą zmiany MPZP Wilczyce XI. Z uzyskanych przez stronę informacji wynika, że to właśnie wnioski do których odnosi się treść zapytania były podstawą do zmiany projektu planu MPZP Wilczyce XI – zmiany jednostkowej, tj. dotyczącej 16 działek, w tym stanowiących własność strony. W rozwinięciu tego stanowiska strona wskazała, że pierwsze dwa projekty MPZP Wilczyce XI wskazywały na przeznaczenie działek stanowiących własność strony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub usługową, określoną symbolem MN-U. Natomiast w marcu b.r. (tj. 2025 r. zgodnie z datą wniesienia odwołania – przypis Sądu) zmieniono projekt w tej części na Usługi Sportu. Jako że strona wnioskodawczyni dysponuje wykazem wniosków złożonych w terminie obwieszczenia, zapewne podstawą tej zmiany były wnioski złożone po terminie zakreślonym w obwieszczeniu. Jak następnie argumentowała strona, zgodnie z ustawą o procedurze planistycznej, wykaz wszystkich wniosków złożonych do projektu planu miejscowego jest jednym z dokumentów sporządzanych w ramach procedury planistycznej (ustawodawca obliguje do stworzenia wykazu wniosków do projektu). Obecnie, procedura zmiany MPZP jest na etapie Sporządzania Koncepcji Planu (natomiast organ planował przekazać projekt do uzgodnień i opiniowania wraz końcem lipca 2025 r.), tym samym jest to etap zaawansowany i organ powinien mieć już przygotowany wykaz wszystkich wniosków. Niezależnie od przedstawionej dotąd argumentacji strona w treści odwołania zakwestionowała stanowisko organu w zakresie tego, że informacja publiczna, o jaką wystąpiła ma przetworzony charakter. Zdaniem strony, wnioskowane informacje są informacjami prostymi. W nawiązaniu do treści wniosku z dnia 10 lipca 2025 r. strona podniosła, że o ile nawet przyjąć, że organ nie sporządził zestawienia wniosków złożonych po terminie, to przecież, poza anonimizacją nie dokonuje on żadnych dodatkowych czynności, w szczególności analitycznych ("Data wpływu określona jest w nagłówku wniosku, treść wniosku jest zawarta w dokumencie, to samo dotyczy numeru działek."). Z kolei w odniesieniu do żądania informacyjnego sformułowanego w treści wniosku z dnia 11 czerwca 2025 r. strona zwróciła uwagę, że obowiązek wskazania propozycji rozpatrzenia wniosku oraz jego uzasadnienia nakłada na organ ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem także i w tym przypadku, wnioskowane informacje są jedynie informacjami prostymi. Końcowo podniosła, że odstępując od pozostawienia bez rozpoznania wniosków złożonych po terminie zakreślonym obwieszczeniem i przyjmując je jako podstawę zmiany projektu MPZP, organ de facto obchodzi przepisy ustawy o procedurze planistycznej. Z ostrożności procesowej wnioskodawczyni dodała, że organ winien zrealizować chociażby wniosek z dnia 10 lipca 2025 r., "albowiem ten nie wymaga, żadnych dodatkowych czynności organu poza ewentualną anonimizacją wniosków." Decyzją z dnia 30 września 2025 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ podtrzymał stanowisko Wójta Gminy co do przetworzonego charakteru żądanej przez stronę informacji publicznej. Jak argumentował, abstrahując od faktu, czy organ powinien był dysponować gotowym wykazem wniosków złożonych po 25 lipca 2023 r., to Wójt Gminy oświadczył, że nie posiada takiego wykazu. Zadośćuczynienie żądaniu strony wiązało się zatem z koniecznością wyodrębnienia ze znacznego zbioru dokumentów żądanych informacji, ich analizy (pod kątem żądania), a następnie ich zestawienia zgodnie z żądaniem wnioskodawczyni, przy niewątpliwym użyciu przez podmiot zobowiązany środków osobowych i rzeczowych. SKO powtórzyło za organem pierwszej instancji, że przygotowanie żądanej informacji wymagałoby przeanalizowania około 170 wniosków, które wpłynęły po dniu 25 lipca 2023 r. W rezultacie, co najmniej kilku pracowników urzędu musiałoby podjąć działania polegające na sięgnięciu do materiałów odnoszących się do żądania strony oraz poświęcić około 30 minut na wniosek. W konsekwencji, czas przygotowania żądanego zestawienia wyniósłby ok. 85 godzin, zaś zaangażowanie pracowników wpłynęłoby na normalny proces działania urzędu. Organ drugiej instancji zaakcentował, że zakres czynności, jakie musiałyby zostać podjęte celem zrealizowania żądania strony nie ograniczałby się jedynie do technicznego uszeregowania posiadanych danych, lecz wymagałby przeprowadzenia analizy obszernego zbioru informacji i przetworzenia kilkuset stron dokumentów. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji wezwał stronę do wykazania przesłanki, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jednocześnie, w ocenie Kolegium, w toku postępowania strona nie wykazała, że uzyskanie żądanej informacji da jej realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Wręcz odwrotnie, z treści odwołania wynika, że żądana informacja publiczna ma służyć celom indywidualnym (prywatnym) wnioskodawczyni. W nawiązaniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu, SKO wskazało, że w sytuacji wprowadzenia wnioskodawcy w błąd co do nieposiadania przez adresata wniosku żądanej informacji publicznej, osoba zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej podlega odpowiedzialności karnej w trybie art. 23 u.d.i.p. W skardze wniesionej na decyzję SKO z dnia 30 września 2025 r. strona zarzuciła naruszenie: - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w błędnym uznaniu, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu tegoż przepisu; - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 i art. 2 u.d.i.p. poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia 11 czerwca oraz 10 lipca 2025 r., w sytuacji, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną prostą, która winna zostać udostępniona stronie bez konieczności wykazywania przez nią szczególnego interesu publicznego w jej pozyskaniu; - art. 3 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., poprzez błędne uznanie przez organ, że informacja określona we wniosku z dnia 10 lipca oraz z dnia 11 czerwca 2025 r. stanowi informację publiczną przetworzoną, w sytuacji gdy udostępnienie przez organ wnioskowanej informacji wiąże się jedynie z wyodrębnieniem poszczególnych informacji z posiadanego już przez organ zbioru i nie wymaga wytworzenia nowych informacji (zwłaszcza, że pracownicy oraz kierownictwo organu pomocniczego wskazywali, że na podstawie jednego/kilku z żądanych wniosków zmieniono projekt MPZP, zatem organ najwyraźniej musiał dokonać już analizy złożonych wniosków); - art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., art 11 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia przez organ podstaw, w oparciu, o które stwierdził, że wnioskowana przez skarżącego informacja publiczna stanowi informację publiczną przetworzoną, - art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w braku wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na jakiej podstawie organ uznał, że żądana informacja jest informacją publiczną przetworzoną. Na tle tych zarzutów strona wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; - zobowiązanie organu pierwszej instancji do przedłożenia żądanej informacji w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami; - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; - rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W treści uzasadnienia skargi strona omówiła pojęcie informacji publicznej przetworzonej a następnie podniosła, że argumenty, jakie organy obu instancji przywołują w wydanych w sprawie decyzjach nie przekonują o trafności oceny, że złożone przez stronę wnioski (z dnia: 11 czerwca i 10 lipca 2025 r.) dotyczą informacji publicznej przetworzonej. Zdaniem strony, nie jest prawdą, że udzielenie wnioskowanej informacji wymagałoby przeanalizowania ok 170 wniosków, albowiem analiza wniosków złożonych po dniu 25 lipca 2023 r. została już dokonana, na co wskazuje podsumowanie postulatów z nich wynikających, zawarte w piśmie z dnia 23 września 2025 r. znak: [...] (dołączonym do skargi). Dodatkowo strona zwróciła uwagę, że zmiana projektu MPZP (w zakresie nieruchomości skarżącej) nastąpiła co najmniej 12 marca 2025 r., tj. podczas ostatniego posiedzenia Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej (dalej: GKUA), zatem wnioskowane dane już na ten dzień zostały przez organ przeanalizowane (tak przynajmniej należałoby sądzić po lekturze pisma z dnia 23 września 2025 r. znak: [...]). Z tych powodów strona zawarła wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci: - pisma Wójta Gminy Długołęka z dnia 23 września 2025 r., znak [...]; - listy obecności posiedzeń GKUA oraz odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 20 maja 2025 r. W uzupełnieniu argumentacji skargi strona dodała, że nie oczekiwała od organu jakichkolwiek informacji wymagających przeprowadzenia analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, czy też, wymagających wydobycia poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów. Udzielenie wnioskowanej informacji sprowadzałoby się w tym przypadku jedynie do przedłożenia zanonimizowanych wniosków. Czynności organu sprowadzałyby się zatem jedynie do wykonania kopii wniosków oraz dokonania anonimizacji, polegających na zamazaniu markerem wrażliwych danych. Nie jest to zatem nadzwyczajne zaangażowanie sił i środków, jak to usiłuje przedstawić organ. Zdaniem strony, przygotowanie jednego wniosku (jego skserowanie i anonimizacja) powinno zająć maksymalnie 15 sekund. Łączny czas przygotowania dla strony wnioskowanej informacji publicznej powinien zająć organowi maksymalnie 45 minut. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawy prawne uchylenia decyzji przez sąd administracyjny zostały uregulowane w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.). Z treści tego przepisu wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, żadna z wymienionych podstaw prawnych w sprawie nie wystąpiła. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 31 lipca 2025 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o którą strona wystąpiła we wniosku z dnia 11 czerwca 2025 r. i 10 lipca 2025 r. W tym miejscu należy wskazać, że treść obu wniosków odnosiła się do podania wykazu wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego (dotyczącego planowanego MPZP Wilczyce XI), złożonych po 25 lipca 2023 r. (czyli po terminie zakreślonym obwieszczeniem Wójta Gminy Długołęka) w zakresie obejmującym – datę wpływu oraz streszczenie wniosku, przy czym wniosek z dnia 11 czerwca 2025 r. obejmował dodatkowo, tj. obok żądania streszczenia treści wniosku, także propozycję jego rozpatrzenia wraz z uzasadnieniem, a wniosek z dnia 10 lipca 2025 r. obejmował (oprócz żądania wskazania daty wpływu i streszczenia treści wniosku) żądanie podania numeru działek/nieruchomości nim objętych. Utrzymując w mocy decyzję z dnia 31 lipca 2025 r. SKO podtrzymało stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie do kwalifikacji obu wniosków jako dotyczących informacji publicznej przetworzonej oraz braku wykazania w sprawie przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Tytułem przypomnienia należy wskazać, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jako niesporne i niebudzące wątpliwości ani organów orzekających w sprawie, ani też Sądu należy przy tym uznać to, że wykaz wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego, spełnia kryteria informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. przykładowo - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt IV SAB/Wr 1293/25 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 44/13). Sąd nie stwierdził podstaw do przyjęcia, że organy orzekające w sprawie naruszyły przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu, analiza akt sprawy uprawnia do wniosku, że wydana na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej została podjęta na podstawie i w granicach prawa. Z uwagi na to, że prowadzony między stronami spór koncentruje się wokół zasadności przyjęcia, że żądane przez stronę informacje stanowią informację publiczną przetworzoną, rozważania prawne Sądu w sprawie należy poprzedzić krótką charakterystyką pojęcia informacji publicznej przetworzonej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje samego pojęcia informacji publicznej przetworzonej, choć ustawodawca posługuje się tym pojęciem w treści przytoczonego wcześniej art. 3 ust. 1 pkt 1 u,d,i,p. Mając na uwadze brzmienie tego właśnie przepisu, literatura oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne, dokonały podziału informacji publicznej na: informację publiczną prostą i przetworzoną. Informacja prosta to taka, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 334/19). Dostęp do "prostej" informacji publicznej ma właściwie nieograniczony charakter, co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., według których każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej. Dostęp do informacji publicznej przetworzonej nie ma natomiast nieograniczonego charakteru, albowiem jest uwarunkowany wykazaniem przez wnioskodawcę przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego wnioskowanej informacji publicznej. Limitowanie dostępu do informacji publicznej przetworzonej poprzez nałożenie obowiązku wykazania przesłanki, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, ale na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 953/13). Sama zaś kategoria informacji publicznej przetworzonej, definiowana jest – zasadniczo - jako informacja publiczna, która: - w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych na podstawie materiałów źródłowych znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14 oraz z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2658/14); - jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13, LEX nr 1368968; 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2149/12; 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13; 3 października 2014 r. sygn. akt I OSK 747/14, CBOSA); - jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wykraczającego poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja publiczna przetworzona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14). W ocenie Sądu, z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie. Jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (powołując się na informacje podane przez Wójta Gminy w decyzji z dnia 31 lipca 2025 r.), przygotowanie żądanej informacji wymagałoby przeanalizowania około 170 wniosków, które wpłynęły po dniu 25 lipca 2023 r. Szacowany czas na przygotowanie informacji z jednego tylko wniosku wyniósłby 30 minut. "W konsekwencji czas przygotowania żądanego zestawienia wyniósłby ok. 85 godzin. Tym samym, podjęte czynności mogłyby utrudnić lub zakłócić realizację zadań ustawowych nałożonych na Gminę Długołęka oraz utrudnić prawidłowe funkcjonowanie Urzędu. W rezultacie co najmniej kilku pracowników urzędu musiałoby podjąć działania polegające na sięgnięciu do materiałów odnoszących się do żądania udzielenia informacji publicznej, co niewątpliwie wpłynęłoby na normalny proces działania urzędu." Sąd w całej rozciągłości podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, że sporządzenie wykazu wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego, które zostały złożone po dacie zakreślonej obwieszczeniem, według kryteriów wskazanych przez wnioskodawczynię kwalifikuje żądanie wniosku (z dnia 11 czerwca i 10 lipca 2025 r.) jako informację publiczną przetworzoną. Niewątpliwie bowiem, przeanalizowanie około 170 wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego (złożonych po 25 lipca 2023 r.) pod kątem wyłonienia z nich informacji już tylko o: dacie wpływu, numerze działek/nieruchomości nim objętych, następnie, sporządzenie streszczenia wniosku (a zatem nawet pomijając już kwestię żądania wnioskodawcy dotyczącego udzielenia informacji na temat propozycji ich rozpatrzenia wraz z uzasadnieniem) stanowi o tym, że przygotowany wedle tych punktów wykaz stanowić będzie efekt ponadstandardowego zaangażowania podmiotu zobowiązanego w przygotowanie informacji publicznej, o której udostępnienie wystąpiła strona skarżąca. Dowodzi tego przybliżona liczba wniosków do przeanalizowania, szacowany czas na "opracowanie" informacji na podstawie pojedynczego wniosku a w konsekwencji - łączna szacunkowa liczba godzin niezbędnych na przygotowanie zestawienia, która niewątpliwie uzasadniać będzie oddelegowanie więcej niż jednego pracownika do przygotowania informacji publicznej wedle kryteriów żądanych przez wnioskodawcę, kosztem wykonywania obowiązków służbowych w urzędzie. Odnosząc się w tym miejscu do wyrażanego przez skarżącą stanowiska, że organ powinien był dysponować tego rodzaju wykazem także w stosunku do wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego złożonych po terminie wskazanym w obwieszczeniu, wymaga wyjaśnienia, że skoro wedle zapewnień organu, nie dysponował on takim gotowym wykazem w chwili zgłoszenia przez stronę żądania informacyjnego, to stanowisko organu w tym zakresie należy przyjąć za wiążące, biorąc pod uwagę treść art. 23 u.d.i.p., który stanowi, że: "Kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku" (por. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 588/16). Z kontekście argumentacji podnoszonej w sprawie przez skarżącą a ukierunkowanej na wykazanie, że organ powinien był dysponować gotowym wykazem wniosków należy w tym miejscu mieć na uwadze, że żądanie informacyjne strony dotyczyło sporządzenia wykazu wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego (sporządzonego wedle interesujących wnioskodawczynię kryteriów) ale złożonych po dniu zakreślonym obwieszczeniem przewidzianym w art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977; dalej: u.p.z.p.). W ocenie Sądu, okoliczność tę należało w sprawie uwzględnić w kontekście zarzutu strony skarżącej, że do sporządzenia wykazu wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego obligują organ przepisy prawa, a to z następujących powodów: Procedura planistyczna została określona w art. 17 ustawy. Przepis ten określa tryb sporządzania planu miejscowego i kolejność podejmowanych w tym trybie czynności. Pierwszą czynnością, jaką zgodnie z art. 17 pkt 1, po podjęciu przez radę gminny uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, zobligowany jest wykonać organ wykonawczy gminy, jest ogłoszenie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, określając sposoby i miejsce składania wniosków do planu oraz termin ich składania, jednak nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. W piśmiennictwie wskazuje się, że istotą tego terminu jest stworzenie obywatelom możliwości zapoznania się z projektowaną regulacją prawną. Wykaz wniosków złożonych do planu miejscowego, zawierający sposób ich rozpatrzenia wchodzi w skład dokumentacji planistycznej (§ 11 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – Dz. U. z 2021 r. poz. 2404). W wyroku z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II SA/Go 816/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyraził na tle ustawy o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym pogląd, że przekroczenie terminu do składania wniosków i uwag powoduje pozostawienie ich bez rozpoznania. Pogląd ten prowadzi do konkluzji, że organ nie ma żadnego obowiązku prawnego brać pod uwagę treści spóźnionego wniosku, choć oczywiście może (lecz nie musi) taki wniosek poddać analizie i uwzględnić podnoszone tam uwagi z urzędu. Na marginesie należy wskazać, że obecnie, szczegółową procedurę składania wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego reguluje art. 8g u.p.z.p. Obowiązek sporządzenia wykazu wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego wynika z art. 8k ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, przed rozpoczęciem konsultacji społecznych sporządza się wykaz wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego wraz z propozycją ich rozpatrzenia i uzasadnieniem. W nawiązaniu do dołączonych do skargi pism należy zatem wyraźnie rozróżnić kwestię zapoznania się przez organ z treścią wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego (planowanego MPZP Wilczyce XI), czy też poddania ich głębszej analizie, od formalno-prawnego wymogu sporządzenia wykazu wniosków, który to obowiązek odnosić należy niewątpliwie do wniosków złożonych w terminie zakreślonym obwieszczeniem przewidzianym w art. 17 pkt 1 u.p.z.p. (w rozważanym stanie faktycznym chodzi o obwieszczenie Wójta Gminy Długołęka w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego: dla obszaru w obrębie wsi Pasikurowice – MPZP Pasikurowice I oraz dla obszaru wsi Wilczyce XI). Konsekwencją akceptacji Sądu dla stanowiska organów orzekających w sprawie co do kwalifikacji żądań informacyjnych wskazanych we wniosku z dnia 11 czerwca 2025 r. i 10 lipca 2025 r. jako informacji publicznej przetworzonej musi być uznanie ciążącego na stronie obowiązku wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Sąd w tej mierze podzielił stanowisko organów, że strona nie wykazała, że udostępnienie jej wnioskowanej informacji publicznej będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jak trafnie argumentuje organ w zaskarżonej decyzji, okoliczności podniesione przez stronę w odwołaniu dowodzą tego, że żądana informacja publiczna służyć ma indywidualnym interesom strony, a zatem nie spełnia przesłanki szczególnej istotności jej uzyskania dla interesu publicznego. Wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d,i.p. Sąd nie dostrzegł także analizując całościową argumentację strony ukierunkowaną na wykazanie istotności żądanych informacji w kontekście samej procedury zmiany MPZP Wilczyce oraz akcentowanego na tym tle prawa mieszkańców do zapoznania się z treścią wniosków złożonych po dniu po 25 lipca 2023 r., a które - zdaniem skarżącej - doprowadziły do częściowej zmiany projektu. Należy wyjaśnić, że działanie "dla dobra ogółu" nie w całości wypełnia istotę regulacji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Każde działanie w interesie ogółu, jako określonej wspólnoty publicznoprawnej, jest działaniem w interesie publicznym. Wobec tego działanie "szczególnie istotne", o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., musi charakteryzować się dodatkową kwalifikacją z punktu widzenia interesu ogółu. W art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. niewątpliwie bowiem chodzi nie tylko o interes publiczny, ale o istotny interes publiczny, w dodatku o stopniu istotności określonym jako szczególny, a więc określonym jeszcze dodatkowym kwalifikatorem. Zasadniczo, prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie ten, kto jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w sposób niedostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Tylko w tym przypadku można mówić o realizacji szczególnie istotnego interesu publicznego. Nie chodzi przy tym o jakieś indywidualne cechy określonego podmiotu, lecz o możliwość realnego zaangażowania się przez ten podmiot w wykorzystanie dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 1146/23). W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała, że posiada realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego, ani też nie wskazała sposobu w jaki do takiej poprawy miałoby dojść na skutek uzyskania przez nią żądanych informacji. W nawiązaniu do stanowiska strony zawartego w odwołaniu od decyzji Wójta gminy z dnia 31 lipca 2025 r. , że organ winien zrealizować chociażby wniosek z dnia 10 lipca 2025 r. albowiem nie wymaga on żadnych dodatkowych czynności poza ewentualną anonimizacją wniosków należy podnieść, że informacją przetworzoną jest również zbiór szeregu informacji prostych, które nadto muszą zostać przejrzane pod względem zawierania danych osobowych podlagających anonimizacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2026 r., sygn. akt III OSK 995/23). Konieczność przejrzenia około 170 wniosków pod kątem zanonimizowania danych wrażliwych niewątpliwie uzasadnia przyjęcie, że także w przypadku ograniczenia czynności organu do samego tylko zanonimizowania wniosków złożonych po dacie 25 lipca 2023 r. także mielibyśmy do czynienia z przetworzeniem informacji publicznej. Podsumowując, Sąd za nieuzasadnione ocenił zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 16 u.d.i.p. oraz art. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, nietrafny okazał się również zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja zawiera dostateczna argumentację na poparcie stanowiska, że wnioskowana przez stronę informacja publiczna ma charakter przetworzony. Podane przez organ informacje na poparcie przyjętej kwalifikacji informacji publicznej mają konkretny charakter i dają obraz skali zaangażowania niezbędnego w przygotowanie informacji zgodnej z żądaniem strony. Z podanych przyczyn, Sąd nie stwierdził również podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja narusza art.8 i art. 11 k.p.a. Kierując się przedstawioną argumentacją Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. wniesioną w sprawie skargę oddalił jako nieuzasadnioną.