IV SA/Wr 670/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 8 września 2025 r. nr SKO 4101/771/2025 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2025 r. J. D. (dalej: strona, wnioskodawca, skarżący) skarżący zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w R. o przyznanie zasiłku celowego na remont/odbudowę lokalu mieszkalnego położonego w T. [...]/[...] (budynek na parterze budynku wielorodzinnego), który został zniszczony w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r. We wniosku strona opisała skalę zniszczeń w tym lokalu spowodowanych przez żywioł (wskazując, że uszkodzeniu uległy – posadzka (kafle), ściany (tynki, regipsy), drzwi łazienkowe, meble kuchenne na wymiar, narożnik pokojowy, meble pokojowe, zabudowa łazienkowa, materace łóżkowe, lodówka, pralka, zmywarka i łóżko ortopedyczne ). Wysokość szkody strona oszacowała na 100.00 zł. Organ pierwszej instancji (Burmistrz Miasta i Gminy Radków) decyzją z 15 lipca 2025 r. odmówił przyznania stronie wnioskowanego zasiłku. Odmowę organ argumentował tym, że strona w czasie powodzi jaka miała miejsce we wrześniu 2024 r. nie prowadziła gospodarstwa domowego pod wyżej wymienionym adresem. W tym czasie, centrum życiowe strony znajdowało się w Domu Pomocy Społecznej dla przewlekle somatycznie chorych w J., gdzie strona stale przebywała i gospodarowała w okresie od 14 lipca 2021 r. do 13 listopada 2024 r. Organ zaznaczył, że w dniu 13 listopada 2024 r. strona z własnej woli opuściła w/w Dom Pomocy Społecznej, natomiast w oświadczeniu z dnia 29 listopada 2024 r. wskazała, że w dniu wystąpienia powodzi lokal ten był niezamieszkały ponieważ strona nikomu go nie wynajmowała. Wymóg prowadzenia gospodarstwa domowego w dniu powodzi w lokalu mieszkalnym/ budynku, które zostały uszkodzone lub zniszczone w wyniku powodzi organ uzasadniał treścią punktu 6 części I Zasad udzielania pomocy finansowej ze środków budżetu państwa w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r. Wskazał, że zgodnie z tym punktem, zasiłki remontowo-budowlane przyznawane są rodzinom lub osobom samotnie gospodarującym, jeśli w dniu wystąpienia powodzi - prowadziły gospodarstwo domowe w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym, które zostały zniszczone lub uszkodzone w wyniku tego zdarzenia. W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła, że mimo iż w okresie od 14 lipca 2021 r. do 13 listopada 2024 r. przebywała w Domu Pomocy Społecznej w J. ze względu na stan zdrowia i potrzebę reorganizacji swojej sytuacji osobistej, to lokal mieszkalny położony w T. pozostawał miejscem gospodarstwa domowego strony. W rozwinięciu tej argumentacji strona podkreśliła, że lokal jest jej własnością, a strona nieprzerwanie zameldowana jest w nim od 23 maja 2018 r. Nieprzerwanie również lokal ten jest przez nią utrzymywany. Wnioskodawca regularnie opłaca za ten lokal rachunki (media, ogrzewanie) oraz rozlicza pod tym adresem podatek PIT. Strona zwróciła uwagę, że w czasie pobytu w domu pomocy społecznej w pojawiała się w tym lokalu tak często jak to tylko było możliwe. Tam też przechowywała większość rzeczy osobistych. Zaznaczyła, że zarówno personel Domu Pomocy Społecznej w J., jak i pracownicy socjalni byli dobrze zorientowani o sytuacji strony oraz o jej zamiarze powrotu do domu "jak tylko nadarzy się taka możliwość". Wnioskodawca w odwołaniu podniósł nadto, że jeszcze przed wystąpieniem powodzi bo 25 czerwca 2024 r. złożył wniosek o ustalenie poziomu wsparcia w celu uzyskania świadczenia wspierającego i powrotu do samodzielnego życia w swoim mieszkaniu w T. Wskazał, że decyzją z dnia 27 maja 2025 r. ZUS przyznał mu prawo do świadczenia wspierającego od 13 listopada 2024 r. Z tym też dniem wnioskodawca opuścił Dom Pomocy Społecznej w J. Skarżący był świadomy, że zalane w wyniku powodzi mieszkanie nie nadaje się do zamieszkania, jednak opuszczenie domu pomocy społecznej było warunkiem formalnym do uzyskania prawa do świadczenia wspierającego. W treści odwołania strona argumentowała, że prowadzenie gospodarstwa domowego nie musi oznaczać stałego, fizycznego przebywania pod danym adresem, zwłaszcza w sytuacjach uzasadnionych stanem zdrowia. Zaznaczyła, że istotne jest utrzymywanie więzi z lokalem – ponoszenie kosztów jego utrzymania, posiadanie tam rzeczy osobistych, nieprzekazywanie lokalu osobom trzecim – a te wszystkie warunki strona spełnia. Dodała, że wydane w stosunku do strony decyzje – o przyznaniu zasiłku powodziowego i pomocy doraźnej potwierdzają, że orzekające w tych sprawach organy dostrzegły związek pomiędzy poniesionymi stratami a miejscem zamieszkania strony. Decyzją z dnia 8 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO, organ drugiej instancji) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Podzielając stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji SKO podkreślało, że prowadzenie przez stronę w dniu powodzi gospodarstwa domowego w lokalu mieszkalnym na który strona ubiega się o zasiłek remontowo-budowlany jest podstawową przesłanką warunkującą przyznanie tego świadczenia. Tymczasem z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie i przyznanych przez samą stronę wynika, że w dniu powodzi strona przebywała w Domu Pomocy Społecznej w J. Lokal mieszkalny położony w T. nr [...]/[...] nie służył zatem w tym czasie (jak również w okresie poprzedzającym powódź) zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych wnioskodawcy. Wnosząc skargę na decyzję SKO strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 39 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 40 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r. poz, 1283; dalej: u.p.s.); - art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.); - zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji osób z niepełnosprawnościami. W uzasadnieniu skargi strona argumentowała, że w sprawie błędnie oceniono, że nie prowadziła ona gospodarstwa domowego w T. Wyraziła pogląd, że zgodnie z orzecznictwem, prowadzenie gospodarstwa domowego nie wymaga stałego fizycznego przebywania w lokalu, jeśli osoba utrzymuje z nim realne więzi – prawne, ekonomiczne i emocjonalne. Zwróciła uwagę, że jej pobyt w Domu Pomocy Społecznej w J. był konsekwencją jej stanu zdrowia "a nie braku związku z lokalem". Strona sformułowała również zarzut pominięcia przez organy dowodu z dokumentów potwierdzających trwały związek z lokalem (rachunków za media, deklaracji PIT). Nadto, pominięcia faktu wydania wcześniejszych decyzji przyznających stronie "świadczenia powodziowe" oraz decyzji ZUS o przyznaniu stronie świadczenia wspierającego oraz decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Wskazując na powyższe strona wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; - przyznanie wnioskowanego zasiłku celowego na remont lokalu mieszkalnego położonego w T. nr [..]/[...]; - ewentualnie – przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji; - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; - wolnienie strony w całości od kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przesłanki uchylenia decyzji przez sąd administracyjnej określone zostały w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a). Zgodnie z tym przepisem, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla tę decyzję całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, w sprawie wystąpiła przesłanka do uchylenia zaskarżonej decyzji wskazana w treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., tj. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze, w sprawie, umknęło uwadze organów orzekających w sprawie, że w art. 19 ustawy z 21 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2024 r. poz. 1717) wprowadzono do ustawy z 1 października 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw – zmiany poprzez dodanie art. 69b. Prawodawca ustanowił w tym przepisie szczególną podstawę prawną udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego dla osób, które poniosły straty wskutek powodzi we wrześniu 2024 r., w stosunku ogólnej podstawy prawnej określonej w art. 40 ust. 2 u.p.s. Przepis art. 69b ustawy nowelizującej zaczął obowiązywać w obrocie prawnym od 26 listopada 2024 r., a zatem obowiązywał w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W myśl art. 69b ust. 1 ustawy, zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, z przeznaczeniem na remont, odbudowę budynku mieszkalnego, lokalu mieszkalnego, budynku gospodarczego, a także odtworzenie budynku lub lokalu mieszkalnego w innym miejscu lub o innych wymiarach, zakup budynku lub lokalu mieszkalnego albo budynku mieszkalnego wraz z gruntem, na którym jest posadowiony albo zakup działki budowlanej albo najem budynku lub lokalu mieszkalnego, jest przyznawany osobie albo rodzinie, które poniosły stratę w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r., niezależnie od dochodu i sytuacji majątkowej tej osoby albo rodziny. Zasadnie wskazuje się w orzecznictwie sądowym, że w przeciwieństwie do decyzji wydawanych na podstawie ogólnej normy z art. 40 u.p.s., gdzie obowiązuje zasada uznania administracyjnego , decyzja wydawana w trybie art. 69b ustawy zmieniającej jest decyzją tzw. związaną. Oznacza to, że na gruncie art. 69b ustawy zmieniającej przyznanie pomocy jest więc obligatoryjne, jeśli wnioskodawca spełnia ustawowe kryteria udzielenia pomocy ze środków publicznych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 79/25). Pozostając przy wykładni art. 69b ustawy nowelizującej należy dodać, że przyznanie świadczenia przewidzianego w art. 69b ust. 1 ustawy nowelizującej z 1 października 2024 r. następuje także w oparciu i na zasadach przewidzianych przepisami ustawy o pomocy społecznej a to w związku z zawartym w tym przepisie tzw. odesłaniem wewnętrznym do art. 40 ust. 2 u.p.s., Powołany w treści art. 69b ust. 1 ustawy nowelizującej przepis art. 40 ust. 2 u.p.s. stanowi, że zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. Zasadniczo, kwestię zasiłku celowego reguluje przepis art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. Zgodnie z tym przepisem, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Charakter pomocy społecznej przyznawanej w formie zasiłku celowego wiąże się zatem z koniecznością zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2026 r., sygn. akt I OSK 1663/25). Niezbędna potrzeba bytowa to taka, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, to potrzeba związana z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka i niezbędna do normalnej, godnej egzystencji na poziomie elementarnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2026 r., sygn. akt I OSK 939/25). Skoro przyznanie świadczenia przewidzianego w art. 69b ust. 1 ustawy nowelizującej z 1 października 2024 r. następuje także w oparciu i na zasadach przewidzianych przepisami ustawy o pomocy społecznej, to zasiłkiem celowym - rozumianym jako pomoc pieniężna na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej – jest zasiłek wnioskowany na remont/odbudowę budynku lub lokalu mieszkalnego, który doznał szkód w wyniku powodzi (tzw. zasiłek na pomoc remontowo-budowlaną). Wniosek w tym zakresie wynika z wcześniejszych rozważań Sądu, w tym zwłaszcza odnoszących się do konstrukcji przepisu art. 69b ustawy nowelizującej, nawiązującego w swej treści do art. 40 ust. 2 u.p.s. Przez zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej należy w tym przypadku rozumieć działania nakierowane na zapewnienie stronie poszkodowanej (w wyniku powodzi jaka wystąpiła na terenie kraju we wrześniu 2024 r.) miejsca zamieszkania (przysłowiowego "dachu na głową") i godnych warunków bytowania w sytuacji w której wskutek działania sił natury to podstawowe uprawnienie doznało uszczerbku. Wynikający z części I ("Postanowienia ogólne") punkt 6 i części III ("Zasady udzielania pomocy remontowo-budowlanej") punkt 9 Zasad Udzielania pomocy finansowej, ze środków budżetu państwa z części 85 - Budżety wojewodów, dział 852 – Pomoc społeczna, rozdział 85278 – Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 roku – wymóg, aby osoba ubiegająca się o zasiłek remontowo-budowlany prowadziła w zniszczony/uszkodzonym lokalu mieszkalnym w dniu powodzi gospodarstwo domowe należy uznać za spełniony, gdy lokal ten stanowi dotychczasowe centrum codziennych spraw życiowych zainteresowanego (miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o pomoc ze środków publicznych albowiem zamieszkanie to element opisu pojęcia gospodarstwa domowego – por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 2007/23). Wymaga zatem odpowiedzi to, jak należy definiować okoliczności decydujące o przesłance zamieszkania (miejsca prowadzenia gospodarstwa domowego) na potrzeby rozważanego zasiłku. Stanowisko w tym zakresie nie może abstrahować od znanej prawu cywilnemu definicji miejsca zamieszkania zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071; dalej: k.c.). Zgodnie z tym przepisem, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Z treści art. 25 k.c. wynika, że pojęcie miejsca zamieszkania jest konstrukcją prawną, na którą składają się dwa elementy: fizyczne przebywanie w danej miejscowości (corpus) i zamiar, wola stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie. Co wymaga zaakcentowania, przerwa w przebywaniu w danym miejscu spowodowana szczególnymi okolicznościami nie zmienia miejsca zamieszkania w znaczeniu prawnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 479/25). Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, skarżący na mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 1 lipca 20221 r. został skierowany do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych w J., przy czym – jak wynika z uzasadnienia tej decyzji – jego zakwaterowanie w tej placówce (oferującej całodobową i profesjonalną pomoc osób trzecich) wiązało się wyłącznie z tym, że Ośrodek Pomocy Społecznej w R. nie był w stanie zapewnić skarżącemu pomocy, jakiej wnioskodawca - ze względu na swoją niepełnosprawność potrzebował w ramach codziennego funkcjonowania. Pobyt skarżącego w Domu Pomocy Społecznej w J., co w sposób oczywisty wiązało się z koniecznością opuszczenia miejsca faktycznego pobytu w lokalu mieszkalnym, spowodowany był zatem przyczyną obiektywną, niezależną od woli skarżącego. Nie sposób zatem przyjąć, że skarżący godząc się na skierowanie do Domu Pomocy Społecznej w J. zmienił zamiar w zakresie miejsca stałego pobytu. Po pierwsze, do wspomnianej instytucji przeniósł się on bowiem jednie dlatego, że pomoc nie mogła być świadczona w warunkach domowych (z czego należy wnosić, że gdyby możliwość taka istniała skarżący wybrałby taką formę opieki). Po drugie, jak wskazywał skarżący na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r., "w miarę możliwości", przez cały pobyt w Domu Pomocy Społecznej w J. odwiedzał on swoje mieszkanie, do którego zawoził go kolega. Wskazał, że w mieszkaniu przechowywał wszystkie swoje rzeczy osobiste. W rozpatrywanej sprawie nie można pominąć, że skarżący nie traktował pobytu w Domu Pomocy Społecznej w J. docelowo i dawał wyraz zamiarowi pobytu w swoim mieszkaniu, które czasowo jednie opuścił. Na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. skarżący wyjaśnił, że mieszkanie w T. znajduje się około 20 kilometrów od Domu Pomocy Społecznej w J. i nie stanowi dużej trudności regularne odwiedzanie tego mieszkania z wykorzystaniem samochodu dostosowanego do potrzeb osób niepełnosprawnych (taki samochód skarżący posiada). Zgodnie z jego oświadczeniem złożonym przed Sądem, podczas pobytu w Domu Pomocy Społecznej w J. "w miarę możliwości" przyjeżdżał do swojego mieszkania w weekendy. O tym, że swojego pobytu w tej instytucji skarżący nie traktował jako pobytu stałego świadczy również i to, że skarżący z własnej woli opuścił dom pomocy społecznej w dniu 13 listopada 2024 r. w związku z przyznaniem mu -obowiązującego od 1 stycznia 2024 r. - świadczenia wspierającego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429), celem świadczenia wspierającego jest udzielenie osobom niepełnosprawnym mającym potrzebę wsparcia pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem szczególnych potrzeb życiowych tych osób. Zgodnie z art. 3 ust. 2 w/w ustawy świadczenie wspierające przysługuje osobie w wieku od ukończenia 18. roku życia posiadającej decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 6b3 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 100, 173, 240, 852, 1234 i 1429), w której potrzebę wsparcia określono na poziomie od 70 do 100 punktów w skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W toku postępowania administracyjnego skarżący przedłożył decyzję z dnia 19 marca 2025 r. ustalającą poziom wsparcia oraz informację z dnia 30 lipca 2025 r. o przyznaniu świadczenia wspierającego. Podsumowując należy stwierdzić, że przyczyna długotrwałego pobytu skarżącego poza miejscem zamieszkania (także w czasie powodzi we wrześniu 2024 r.) miała w rozważanych okolicznościach sprawy charakter obiektywny, niezależny od woli skarżącego, który nie był w stanie samodzielnie egzystować w miejscu zamieszkania, a właściwy Ośrodek Pomocy Społecznej nie był w stanie zaoferować mu usług opiekuńczych na poziomie adekwatnym do potrzeb skarżącego. W ocenie Sądu, z uwagi na opisane okoliczności nie można w sprawie przypisać skarżącemu zamiaru stałego pobytu w Domu Pomocy Społecznej w J. Zamiar taki przejawiał skarżący przez cały czas w stosunku do mieszkania, które jedynie czasowo opuścił na czas pobytu w domu pomocy społecznej. Jednocześnie, niepodobna przyjąć, by fakt przebywania skarżącego w Domu Pomocy Społecznej w J. nawet przez dłuższy czas świadczył o stałym pobycie w innym miejscu niż miejsce zamieszkania. W orzecznictwie wskazuje się bowiem trafnie, że przerwa w faktycznym przebywaniu w danym miejscu, nawet długotrwała, nie daje automatycznie podstaw do uznania, że nie stanowi ono miejsca zamieszkania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w: Bydgoszczy z dnia 8 października 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 596/24, w Krakowie z dnia 20 stycznia 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 1239/25 Sam więc fakt, że skarżący zarówno w czasie powodzi we wrześniu 2024 r. jak i na długo wcześniej nie przebywał w lokalu mieszkalnym w T. nie prowadzi do wniosku o zamieszkiwaniu skarżącego w innym miejscu. Dowody zgromadzone w sprawie świadczą bowiem o tym, że w mieszkaniu tym. znajdowało się centrum spraw życiowych skarżącego (adres – T. [...] m. [...] skarżący podał m.in. do aneksu umowy o pracę z dnia 31 grudnia 2021 r. i 1 stycznia 2024 r. oraz w rozliczeniach podatkowych), zaś skarżącemu niewątpliwie należy przypisać zamiar stałego pobytu w tym właśnie miejscu. W wypadku skarżącego, przesłanka prowadzenia przez niego gospodarstwa domowego w mieszkaniu, które ucierpiało wskutek powozi jest więc, mimo długotrwałego pobytu w Domu Pomocy Społecznej w J., spełniona. Należy przy tym zaznaczyć, że Sądowi wiadomym jest, że skarżący po opuszczeniu domu pomocy społecznej zamieszkiwał we Wrocławiu (nie wrócił więc do lokalu mieszkalnego w T.), jednak decyzja w tym zakresie podyktowana była stanem tego mieszkania po powodzi. Uzupełniająco już tylko dotychczasowe rozważania wskazać też trzeba, że jak wynika z przedłożonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego dokumentów – w związku z powodzią z września 2024 r. otrzymał on decyzję przyznającą mu jednorazowy zasiłek powodziowy w kwocie 2.000 zł (decyzja z dnia 24 stycznia 2025 r.), a także, zasiłek na pomoc doraźną w wysokości 8.000 zł (decyzja z dnia 23 stycznia 2025 r.). Mając na uwadze ustawowe przesłanki przyznawania tych świadczeń, niezrozumiałe jest stanowisko organów orzekających w sprawie zasiłku celowego na tzw. pomoc remontowo-budowlaną, które w tym przypadku zakwestionowały spełnienie przez skarżącego warunku prowadzenia gospodarstwa domowego w lokalu w T. Wypada w tym miejscu przypomnieć dyrektywę z art. 8 § 2 k.p.a. w myśl której, organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Stwierdzając, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 § 2 k.p.a. i art. 69b ust. 1 ustawy nowelizującej Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd nie mógł skarżącemu przyznać, zgodnie z żądaniem sformułowanym w treści skargi, wnioskowanego zasiłku celowego albowiem sąd administracyjny nie przyznaje świadczeń a jedynie kontroluję działalność organów administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem. W toku ponownego rozpoznania sprawy organy administracji publicznej obowiązane są przyjąć wyrażone w sprawie stanowisko Sądu odnośnie do spełnienia przesłanki prowadzenia gospodarstwa domowego przez skarżącego w lokalu mieszkalnym w T. W toku ponownego rozpoznania sprawy rzeczą organów jest ponowna ocena zasadności złożonego przez stronę wniosku o zasiłek na pomoc remontowo-budowlaną przy uwzględnieniu poglądu Sądu wyrażonego w niniejszej sprawie.