IV SA/Wr 66/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: sprostować z urzędu sentencję postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 66/17 w ten sposób, że w wersie 4 od dołu w miejsce "580,40 (słownie: pięćset osiemdziesiąt i 40/100)" wpisać "590,40 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt i 40/100)", a w wersie 1 od dołu w miejsce "100,40 (słownie: sto i 40/100)" wpisać "110,40 (słownie: sto dziesięć i 40/100)".

Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki pisarskie. W myśl zaś art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Wobec powyższego przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, które mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13 oraz z dnia 2 października 2010 r., sygn. akt II OSK 631/12). W niniejszej sprawie Sąd dostrzegł z urzędu, na co również zwrócił uwagę pełnomocnik skarżącej, że w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 66/17, dokonano błędnego obliczenia wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w zakresie należnego podatku VAT. Prawidłowo obliczona wysokość tego podatku z zastosowaniem jego 23 % stawki powinna wynosić 110,40 złotych, a łączne wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu winno kształtować się na poziomie 590,40 złotych. Wobec faktu, że oczywistość błędu rachunkowego nie budzi wątpliwości, zaś jego zakres nie sprzeciwia się możliwości dokonania sprostowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.