IV SA/Wr 654/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku pełnomocnika skarżącej radcy pranego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi L. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia : przywrócić termin do wniesienia skargi.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania L. U. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Z. przez Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...], Nr [...] w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja organu II instancji została skarżącej doręczona w dniu 30 czerwca 2017r., czego potwierdzeniem jest zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych. W dniu 12 lipca 2017r. skarżąca wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SO/Wr 29/17. Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017r. referendarz sądowy tut. Sądu umorzył prawo pomocy wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowił dla niej radcę prawnego z urzędu, którego miała wyznaczyć Okręgowa Izba Radców Prawnych we W. W dniu 24 sierpnia 2017 r. radca prawny W. M. odebrał informację o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu. W dniu 19 września 2017r. pełnomocnik skarżącej nadał w placówce pocztowej skargę na decyzję organu II instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz załącznikami. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z treści powołanych przepisów wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym termin do dokonania przez stronę czynności, któremu uchybiła należy przywrócić, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki: 1. strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2. wniosek ten zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3. jednocześnie strona dokona czynności, dla której określony był termin; 4. we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W kontekście powyższego wskazać trzeba, że brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej, stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Jednakże na uwagę zasługuje fakt, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, iż w przypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 p.p.s.a. dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do dokonania wymaganej czynności jest dzień, w którym pełnomocnik ten miał rzeczywistą i realną możliwość jej dokonania, po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak, niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do roli pełnomocnika (vide: postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014r., sygn. akt I OZ 63/14). W przedmiotowej sprawie, Sąd zobligowany jest zatem dokonać oceny, kiedy istniała realna możliwość sporządzenia, złożonej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, skargi przez profesjonalnego pełnomocnika, ustanowionego dla skarżącego z urzędu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skoro pełnomocnik skarżącego otrzymał od Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., pismo o wyznaczeniu go pełnomocnikiem w dniu 24 sierpnia 2017 r., czego potwierdzeniem jest osobisty podpis pełnomocnika, a skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia nadał w placówce pocztowej w dniu 19 września 2017r., to tut. Sąd – rozpoznając wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Za przesłankę usprawiedliwiającą uchybienie terminu, Sąd przyjął okoliczność, iż w sprawie toczyło się postępowanie o przyznanie skarżącemu prawa pomocy, w związku z czym nie mogła być w przewidzianym ustawą terminie, wniesiona skarga. W ocenie Sądu, przyczyna uchybienia terminu w przedmiotowej sprawie ustała, gdy pełnomocnik ustanowiony z urzędu, dowiedział się o fakcie wyznaczenia go do sprawy i powziął tę informację w piśmie skierowanym do niego przez Okręgową Izbę Radów Prawnych, odebranym przez pełnomocnika w dniu 24 sierpnia 2017 r. Ponadto zauważyć należy, że sama skarżąca zwróciła się o ustanowienie prawa pomocy w terminie do wniesienia skargi, stąd brak jest jej winy w uchybieniu terminu do jej wniesienia. Nie można bowiem bagatelizować faktu, że skarżąca wyraziła wolę skorzystania z przysługującego i zagwarantowanego mu konstytucyjnie prawa pomocy. Jednocześnie nadmienić należy, że tut. Sąd, pozytywnie rozpatrzył jej wniosek w zakresie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W okolicznościach tej sprawy należało również uznać, że pełnomocnik skarżącego nie uchybił przy tym terminowi przewidzianemu w art. 87 § 1 p.p.s.a. w kontekście ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego w tym zakresie. Nadto, równocześnie z wnioskiem została dokonana czynność, które nie została dokonana w terminie. Podsumowując, tut. Sąd wskazuje, że podziela pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2013r., sygn. SK 17/12, iż w przypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 p.p.s.a. dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jest dzień, w którym pełnomocnik ten miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do roli pełnomocnika. W istocie zatem siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. rozpoczyna bieg po dacie, w której ustanowiony – w ramach przyznanego stronie prawa pomocy pełnomocnik – realnie mógł sporządzić i wnieść skargę kasacyjną. Czym innym jest bowiem termin trwania przeszkody, rozumiany jako czas, w którym taki pełnomocnik ma obiektywną możliwość "przygotowania" się do wniesienia skargi kasacyjnej, a czym innym jest siedmiodniowy termin, przepisany do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Terminy te się nie przenikają, lecz następują kolejno po sobie. Realnie zatem pełnomocnik może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej po upływie trzydziestodniowego terminu niezbędnego do jej sporządzenia. Mając na uwadze obowiązujące regulacje prawne, orzecznictwo i powyższe rozważania – Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji