IV SA/Wr 647/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w T. na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 11 września 2025 r. nr XXIII/462/25 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Prezydenta Wrocławia na rzecz strony skarżącej P. sp. z o.o. z siedzibą w T. kwotę 797 (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 4 września 2025 r. wpłynął do Rady Miejskiej Wrocławia wniosek z dnia 29 sierpnia 2025 r. P. o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem z radnym R. Ł. O., będącym jednocześnie pracownikiem Spółki na stanowisku D. Spółka podkreśliła, że podstawą rozwiązania stosunku pracy z radnym są zdarzenia niezwiązane z wykonywaniem przez niego mandatu radnego. Przyczyną rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem jest dopuszczenie się przez radnego naruszeń obowiązków pracowniczych: - nieuzasadniona odmowa wykonania pracy powierzonej stosownie do art. 42 § 4 Kodeksu pracy w okresie od 4 lipca 2025 r. do 3 października 2025 r. na stanowisku S. w D. w P., - nieprawidłowości w ewidencjonowaniu kontaktów telefonicznych z klientami – 26 % rozmów wskazanych przez pracownika w Przestrzennej Bazie Danych jako przeprowadzone z klientami nie znajduje odzwierciedlenia w danych bilingowych, - znikoma aktywność mailowa z klientami – w drugim kwartale 2025 r. pracownik przesłał zaledwie 10 wiadomości e – mail do klientów, co przełożyło się na kontakt z zaledwie 6 różnymi klientami; jest to rażąco niski poziom w odniesieniu do standardów obowiązujących na stanowisku pracy, - powielanie wpisów w Przestrzennej Bazie Danych dotyczących spotka z klientami – w bazie zidentyfikowano przypadki wielokrotnego rejestrowania tego samego spotkania z jednym klientem, - niewykonanie celu indywidualnego (cel własny) – pracownik wskazał listę 13 klientów, z którymi odbędzie spotkania w czerwcu 2025 r., jednak analiza wyznaczonego celu wykazała, że został on zrealizowany w 46 %, tj. kontakt został nawiązany tylko z 6 klientami. W piśmie z dnia 9 września 2025 r. radny wyjaśnił, że jego stałe miejsce wykonywania obowiązków służbowych od 1 stycznia 2021 r. znajduje się we W. Odmowa wykonania powierzonej czynności była uzasadniona koniecznością opieki nad dzieckiem do lat 8 i trzymiesięcznym okresem rozłąki z żoną i córką. Ponadto powierzenie nowych obowiązków służbowych w tak oddalonej lokalizacji było działaniem zmierzającym do utrudnienia sprawowania mandatu radnego. Stały pobyt w P. lub dojazdy (200 km) praktycznie pozbawia go kontaktu z wyborcami, utrzymywania więzi z wyborcami i faktycznego sprawowania mandatu, co może kutkować jego wygaszeniem zgodnie z definicją stałego miejsca zamieszkania. Zainteresowany wyjaśnił również, że terminowo, rzetelnie, sumiennie i efektywnie wykonuje obowiązki służbowe. W dniu 10 września 2025 r. Komisja Statutowa Rady Miejskiej Wrocławia zarekomendowała odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. W uchwale z dnia 11 września 2025 r. nr XXIII/462/25 Rada Miejska Wrocławia nie wyraziła zgody na rozwiązanie przez Spółkę stosunku pracy z radnym. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że argumenty podane przez pracodawcę nie mają żadnego pokrycia w rzeczywistości, a wymienione w nim zarzuty są bezpodstawne. Powierzenie nowych obowiązków służbowych radnemu w tak oddalonej lokalizacji spowodowałaby przeprowadzkę radnego i przeniesienie jego centrum życiowego do P. oraz stałego zamieszkania w innej gminie. W związku z tym radny traci prawo do kandydowania w swojej dotychczasowej jednostce samorządowej, co w konsekwencji może prowadzić nawet do wygaszenia mandatu radnego. Ponadto działania pracodawcy zmierzałyby do utrudnienia sprawowania mandatu radnego, prowadzenia działalności publicznej oraz podejmowania inicjatyw społecznych. Powierzenie pracy około 150 km od W. uniemożliwiłoby sprawowanie obowiązków radnego, tj. stałego i aktywnego reprezentowania wyborców, inicjowania spotkań, osobistych dyżurów radnego czy reprezentowania interesów całego W. Przebywanie radnego poza W. pozbawiłoby radnego kontaktu z wyborcami, a także uniemożliwiłoby lub zniwelowałoby wypracowaną więź radnego z wyborcami. Ustawodawca przyznał radnym specyficzną ochronę, której celem jest zapewnienie swobodnego wykonywania mandatu, ale nie tworzenie szczególnych przywilejów w zakresie ochrony stosunku pracy. Biorąc powyższe pod uwagę, Rada Miejska postanowiła nie wyrazić zgody na rozwiązanie przez Spółkę stosunku pracy z radnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 11 września 2025 r. Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności tej uchwały, zarzucając naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Według Spółki, w uzasadnieniu uchwały zabrakło elementu wnioskowania. W istocie Rada nie wskazała, które fakty ustaliła jako prawdziwe, które fakty uznała za decydujące dla podjęcia uchwały o braku zgody na rozwiązanie umowy o pracę, a które okoliczności uznała za nieistotne albo nieprawdziwe. Uzasadnienie uchwały ogranicza się do przytoczenia przyczyn planowanego wypowiedzenia umowy o pracę, stanowiska przedstawionego przez radnego oraz wykładni art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Zabrakło jednak wyjaśnienia, które okoliczności zadecydowały o braku zgody na rozwiązanie umowy o pracę. Można domyślać się, że Rada przychyliła się do wyjaśnień złożonych przez radnego, jednak uzasadnienie uchwały nie powinno pozostawiać miejsca na domysły, lecz musi być na tyle szczegółowe i jednoznaczne, aby była możliwa sądowa kontrola zasadności uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej, ponieważ art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym nie zawiera wymogu zamieszczenia elementu wnioskowania i nie wprowadza wymogu uzasadnienia uchwały. Mimo tego uzasadnienie uchwały zawiera wszystkie elementy, w tym obszerne uzasadnienie. Rada w sposób obszerny i logiczny uzasadniła swoje rozstrzygnięcie. W istocie Rada przyjęła za prawdziwy stan faktyczny wynikający z wyjaśnień złożonych przez radnego, które nie budziły żadnych wątpliwości. Wnioskodawca, poza swoimi twierdzeniami, nie przedłożył żadnej dokumentacji, uzasadniającej stawiane radnemu zarzuty. Obowiązkiem pracodawcy jest rzetelne wykazanie, że istnieją konkretne, faktyczne podstawy do rozwiązania stosunku pracy. Rada nie ma obowiązku prowadzenia postępowania uzupełniającego i wyjaśniającego, a jedynie proceduje w oparciu o przedstawioną dokumentację. Według Rady, jedną z przyczyn rozwiązania stosunku pracy były zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Rada dostrzegła związek pomiędzy faktem wykonywania mandatu radnego, a zamiarem rozwiązania stosunku pracy z radnym. Działania pracodawcy zmierzały do utrudnienia sprawowania mandatu radnego, prowadzenia działalności publicznej oraz podejmowania inicjatyw społecznych. Postępowanie pracodawcy wobec radnego, polegające na powierzeniu innej pracy niż określona w umowie o pracę na okres nieprzekraczający 3 miesięcy w miejscowości oddalonej o około 150 km należy ocenić jako formę obejścia prawa i nadużycia prawa. Takie działanie pracodawcy nie może korzystać z ochrony prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 cytowanej ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej p.p.s.a.), obejmuje również inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Skarga jest zasadna. Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, dalej u.s.g.), zgodnie z którym, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym, szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie przepisów uzależniających rozwiązanie z nim stosunku pracy od zgody rady dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu. W przypadku, gdy taki związek nie istnieje rada nie może odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy (wyrok NSA z 3 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 4443/21, z 31 maja 2021 r. sygn. akt 3615/21, z 20 grudnia 2022 r. sygn. akt III OSK 1450/21 i III OSK 1449/21, z 21 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 2007/21. Taka wykładnia wskazuje na to, że radny, jak każdy inny pracownik może przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (wyrok NSA z 24 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2532/17). Tym samym art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym powinien być wykładany w ten sposób, że rada gminy nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy (na wypowiedzenie wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy) z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu oraz że w związku z tym rada gminy jest uprawniona do oceny zasadności podstaw rozwiązania z radnym stosunku pracy tylko w takim zakresie, jaki jest konieczny do wykazania, że podane przez pracodawcę przyczyny są pozorne, zaś rzeczywistymi przyczynami są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Jeżeli podstawą odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada gminy ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę i nie może ograniczać się do oceny, czy podane przez pracodawcę powody uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym (zob. wyroki NSA z 27 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1445/17, z 13 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 211/16, z 5 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 3133/13). Wobec powyższego art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym nie należy odczytywać w ten sposób, że w sytuacji opisanej w zdaniu drugim tego przepisu rada ma obowiązek odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy, zaś w innych przypadkach jest to pozostawione jej dyskrecjonalności. Prowadziłoby to bowiem do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych kosztem ich pracodawców, gdyż rada gminy mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, gdy nie ma ono żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. W związku z tym drugie zdanie art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym należy odczytywać jako wskazanie okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Taka wykładnia uwzględnia też to, że radny, jak każdy inny pracownik, będzie mógł przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (zob. także wyroki NSA z 26 listopada 2021 r. sygn. III OSK 4632/21, z 26 września 2018 r., sygn. II OSK 2196/17, z 7 czerwca 2018 r., sygn. II OSK 923/18, z 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 211/16). Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie, regulacja art. 25 ust. 2 u.s.g. została wprowadzona dla zagwarantowania możliwości sprawowania przez radnego mandatu, celem tej regulacji nie jest natomiast udzielenie bezwarunkowej ochrony w sferze uprawnień radnego w płaszczyźnie regulowanej przepisami prawa pracy, pozbawiając pracodawcę możliwości rozwijania stosunku pracy z radnym. Należy zauważyć, iż w każdym przypadku niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy powinno być wykazane, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Szczególna ochrona stosunku pracy radnego ujęta w art. 25 ust. 2 u.s.g. ma na celu zapewnienie swobodnego i skutecznego sprawowania funkcji radnego. Nie jest to jednak tożsame z zabezpieczeniem radnego, chroniącym go bezwzględnie przez utratą pracy. Rada gminy podejmując uchwałę nie może ingerować w uprawnienia pracodawcy do zakończenia stosunku pracy z radnym. Ochrona stosunku pracy jest uzasadniona wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. Ochrona trwałości stosunku pracy radnego nie ma charakteru bezwzględnego (wyroki NSA z 13 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 211/16, z 6 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 847/16). W konsekwencji rada gminy ma kompetencję/uprawnienie do dokonywania analizy przyczyny wypowiedzenia, zawartej w skierowanym do niej wniosku pracodawcy. Odmawiając zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym musi wykazać, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Należy także wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 czerwca 2014 r. o sygn. akt II OSK 3133/13 stwierdził, że skoro celem regulacji art. 25 ust. 2 u.s.g. jest zapewnienie radnemu swobodnego sprawowania mandatu, a nie zabezpieczenie go przed utratą pracy, to rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie wyrażenia zgody na zwolnienie, nie powinna ingerować w prawo pracodawcy do "rozstania się" z pracownikiem, gdy ma to uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Ochrona stosunku pracy radnego jest uzasadniona wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. Tak, więc w każdym przypadku niewyrażenia zgody przez radę gminy na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, powinno być wykazane, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu, determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Powyższe prowadzi do wniosku, że powinno się wyraźnie oddzielić sferę interesów radnego, jako funkcjonariusza publicznego, posiadacza mandatu i członka organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, od sfery interesów pracowniczych radnego - pracownika. Dlatego też bezwzględna odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Innymi słowy przyjmuje się, że ochrona radnego ustanowiona została wyłącznie na użytek sytuacji, gdy pracodawca zamierza rozwiązać z nim stosunek pracy z przyczyn związanych z wykonywaniem mandatu i wówczas ustawodawca nakazuje radzie odmówienia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Przy zamiarze rozwiązania stosunku pracy z innych przyczyn, tj. niezwiązanych z wykonywaniem mandatu, jakiekolwiek by one nie były, ochrona radnego ma charakter relatywny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 847/16). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 4443/21 wskazuje się, że ochrona radnego ustanowiona została wyłącznie na użytek sytuacji, gdy pracodawca zamierza rozwiązać z nim stosunek pracy z przyczyn związanych z wykonywaniem mandatu – i wówczas ustawodawca nakazuje radzie odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Przy zamiarze rozwiązania stosunku pracy z innych przyczyn, tj. niezwiązanych z wykonywaniem mandatu, jakiekolwiek by one nie były, ochrona radnego ma charakter czysto procesowy sprowadzający się wyłącznie do konieczności oceny wniosku pracodawcy przez radę, wysłuchanie radnego i ustalenia czy wypowiedzenie pozostaje lub nie pozostaje w związku z wykonywaniem mandatu radnego. W ostatnim przypadku rada ma obowiązek udzielić zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Każda inna decyzja rady stanowić będzie rażące naruszenie prawa". Również w wyroku z dnia 25 marca 2025 r., III OSK 383/22, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "wynikająca z art. 25 ust. 2 u.s.g. dodatkowa ochrona stosunku pracy radnego dotyczy tylko takiej sytuacji, w której przyczyną rozwiązania z nimi stosunku pracy jest związek ze sprawowaniem mandatu radnego" – i że nie można traktować rady gminy jako "dodatkowego organu w zakresie prawa pracy", który może swobodnie decydować o rozwiązaniu lub braku rozwiązania stosunku pracy z radnym. Ponadto podkreślić należy, że uchwała rady o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie rozstrzyga o tym, że radny ma być zwolniony, a jedynie usuwa przeszkodę rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę, w razie wypowiedzenia umowy o pracę i ewentualnego sporu, co do zasadności tej decyzji, rozstrzygnięcie tego sporu będzie należało do właściwości sądu pracy. Należy podkreślić, że szczególna ochrona stosunku pracy radnego dotyczy jedynie sytuacji, gdy do rozwiązania stosunku pracy dochodzi z tego względu, że pracownik jest radnym, a więc nie doszłoby do rozwiązania stosunku pracy, gdyby pracownik nie był radnym. Należy wykazać, że wykonywanie mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu spowodowało podjęcie decyzji przez pracodawcę o rozwiązaniu stosunku pracy. Celem art. 25 ust. 2 u.s.g. nie jest bowiem zapewnienie radnemu nieusuwalności z pracy jaką wykonuje. Zatem Rada ma obowiązek ocenić, z jakich przyczyn pracodawca zamierza rozwiązać stosunek pracy i podjąć stosowną uchwałę. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że Rada nie wykazała, że rozwiązanie stosunku pracy radnego nastąpiło w związku ze zdarzeniem związanym z wykonywaniem mandatu. Rada nie przeanalizowała wszystkich podanych przez pracodawcę przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym i nie oceniła, które przyczyny mają związek z wykonywaniem mandatu radnego, a które nie mają. Rada ograniczyła się do oceny tylko jednej przyczyny podanej przez pracodawcę, tj. odmowy pracownika wykonania powierzonej pracy w P. uznając, że jest to zdarzenie związane z wykonywaniem mandatu radnego. Jak podała Rada, może bowiem dojść do utrudnienia wykonywania mandatu radnego z uwagi na znaczną odległość miejsca wykonywania powierzonej pracy w stosunku do W. Nie oceniono natomiast, czy z powodu odmowy przyjęcia propozycji powierzonej pracy w P. doszłoby do rozwiązania umowy o pracę również w sytuacji, gdyby pracownik nie był radnym. Należy bowiem zauważyć, że zupełnie inną kwestią jest ocena, czy wykonywanie powierzonej pracy doprowadzi do utrudnienia w przyszłości wykonywania mandatu radnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że uchwała w sprawie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie może być arbitralna, a więc wymaga jasnego i kompletnego uzasadnienia w celu poznania motywów, którymi kierowała się Rada nie tylko przez pracodawcę, ale również przez Sąd dokonujący oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Uchwała w sprawie niewyrażenia zgody na zwolnienie z pracy radnego wymaga przeanalizowania wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, które powinny być uwzględnione w jej uzasadnieniu (por. wyrok NSA z 18 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1747/08). Brak zaś uzasadnienia, wskazującego na motywy, jakimi kierowała się Rada, uniemożliwia ocenę, czy wystąpiła sytuacja określona w art. 25 ust. 2 u.s.g. (wyrok NSA z 27 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1074/10). Uchwała powinna w uzasadnieniu podawać obiektywnie weryfikowalne argumenty, jak również mieć oparcie w stanie faktycznym, dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy. W przypadku, gdy rozwiązanie stosunku pracy nie ma żadnego związku z działalnością pracownika jako radnego, to odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy, zwłaszcza, że jest ona fakultatywna, musi być bowiem szczególnie zrozumiała i przekonująco uzasadniona. W ocenie Sądu, w uzasadnieniu uchwały zabrakło przekonującej argumentacji, która powiązałaby konkretne zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (np. udział w posiedzeniach Rady lub komisjach Rady wiążący się z nieobecnością w pracy, inicjatywy podejmowane przez radnego nieakceptowane przez pracodawcę) z rozwiązaniem z nim umowy o pracę. W zaskarżonym akcie zostały zaprezentowane szczegółowo wyjaśnienia radnego odnośnie prawidłowego wykonywania obowiązków pracowniczych i przyszłych trudności w wykonywaniu mandatu radnego, zaakceptowane następnie przez Radę. Zabrakło jednak powiązania motywów pracodawcy przemawiających według niego za koniecznością rozwiązania stosunku pracy z radnym z konkretnymi zdarzeniami wynikającymi z wykonywania mandatu radnego. W odpowiedzi na skargę (s. 4) oraz na rozprawie Rada wskazała, że wnioskodawca nie przedłożył żadnej dokumentacji w sprawie, potwierdzającej stawiane radnemu jako pracownikowi zarzuty, skutkujące zamiarem rozwiązania umowy o pracę. Sugestia Rady, przedstawiona dopiero w odpowiedzi na skargę, jak i podczas rozprawy przed sądem, iż wskazane we wniosku Spółki powody rozwiązania stosunku pracy z radnym mogą mieć charakter pozorny, gdyż nie potwierdzono ich żadnym dokumentem źródłowym, jest spóźnioną opinią, niezaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Poza tym dla uzasadnienia tej tezy nie powołano żadnej szerszej argumentacji i nadal brak jest powiązania motywów pracodawcy odnoszących się do konieczności rozwiązania stosunku pracy z radnym do zdarzeń wynikających z wykonywania mandatu radnego. Trzeba też zauważyć, że konstrukcja uzasadnienia zaskarżonej uchwały jest mało przejrzysta, utrudniająca zapoznanie się z własnymi argumentami Rady dla poparcia odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę. Rada obszernie przywołuje wyjaśnienia radnego zamieszczone w piśmie z dnia 9 września 2025 r. niemal do samego końca uzasadnienia – "radny podkreślił, że pracodawca dążył wprost do utrudnienia sprawowania przez niego mandatu Radnego" (...). Wyjaśnienia radnego przeplatane są z argumentacją, która nie została wprost przypisana ani Radzie ani też radnemu. Argumentacja ta pokrywa się jednak z wyjaśnieniami radnego zawartymi w piśmie z dnia 9 września 2025 r. Trudno więc stwierdzić, w których akapitach Rada prezentuje własną argumentację, a w których tylko przywołuje wyjaśnienia radnego. Jak słusznie zauważyła strona skarżąca, można domyślać się, że Rada przychyliła się do wyjaśnień złożonych przez radnego. Jednakże w treści uzasadnienia uchwały powinny być wyraźnie zaakcentowane poglądy i argumentacja Rady w kwestii odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o prace z radnym. Należy dodać, że kontrola sądowoadministracyjna uchwały dotyczącej zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym polega wyłącznie na ocenie legalności takiego aktu z punktu widzenia art. 25 ust. 2 u.s.g. Sąd administracyjny nie ocenia żadnych okoliczności faktycznych mogących stanowić ewentualną przyczynę przyszłego wypowiedzenia stosunku pracy z radnym. Jeśli jednak, zdaniem zainteresowanej osoby, wypowiedzenie stosunku pracy nastąpiło niesłusznie, to właściwy do oceniania tego faktu jest sąd powszechny. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 25 ust. 2 u.s.g. Uchybienie ww. przepisom prawa ma charakter istotny, co skutkuje koniecznością wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (wpis sądowy w wysokości 300 zł, koszty zastępstwa procesowego 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł).