IV SA/Wr 576/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na akt Komendanta Powiatowego Policji w Polkowicach z dnia 29 października 2024 r. nr MF-171-22/2024 DK-66251/2024 w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby uchyla zaskarżony akt.

Przedmiotem skargi M. M. jest akt Komendanta Powiatowego Policji w Polkowicach z dnia 29 października 2024 r. odmawiający Skarżącemu zwrotu kosztów dojazdu do pracy. Jak wynikało z akt sprawy jest to kolejne orzeczenie wydane w tej sprawie, poprzednie datowane na 8 kwietnia 2024 r. zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 284/24. W orzeczeniu tym Sąd stwierdził, że argumentacja organu oparta jest w istocie na rodzaju licencji, jaką posiada przewoźnik, tj. zezwoleniu na "przewóz regularny specjalny". To zaś stosownie do art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. z 2023 r., poz. 2778, ze zm. – dalej UoPTZ) oznacza niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Sąd zarzucił, że pogląd organu pomija jednak, że z pozycji celu art. 93 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2024 r., poz. 145, ze zm., dalej UoP), istotne jest, czy policjant in concreto korzysta z transportu zbiorowego, zorganizowanego faktycznie na zasadzie regularności i powszechnej (publicznej) dostępności. To, czy wykonywany rodzaj przewozu mieści się w granicach zezwolenia przysługującego konkretnemu przewoźnikowi drogowemu, leży w gestii organu koncesyjnego (starosty właściwego dla siedziby przedsiębiorcy), upoważnionego do kontroli prowadzonej działalności gospodarczej, a nie w gestii komendanta Policji rozpatrującego wniosek policjanta o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. Skoro z akt sprawy nie wynika, że wskazany przez Skarżącego transport ma faktycznie charakter niepubliczny, dostępny tylko dla określonej grupy osób, to nieuprawnione było przyjęcie, że korzysta on z transportu o charakterze niepublicznym. W zaleceniach Sąd wskazał, że należy uwzględnić ocenę, wyrażoną w wyroku, chyba że organ ustali, że wskazany przez Skarżącego przewoźnik w przedmiotowym okresie świadczył faktycznie usługi przewozowe tylko dla określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Ponownie rozpoznając sprawę organ, powołanym na wstępie aktem, odmówił Skarżącemu zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby. Wskazał, że wystąpił do Starosty Powiatowego o kopię licencji i zezwoleń dla przewoźnika wskazanego w raportach przedstawionych przez Stronę. Wynika z nich, że przewoźnik T. posiada tylko zezwolenie [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, czyli w rozumieniu obowiązujących przepisów nie spełnia wymogów publicznego środka transportu zbiorowego. To zaś uchyla możliwość przyjęcia, że Skarżący zajmuje lokal w miejscowości pobliskiej. Organ przywołał brzmienie art. 93 ust. 1 i art. 88 ust. 4 UoP, który posługuje się pojęciem "środki publicznego transportu zbiorowego", nie definiując go. Wobec tego zasadne było, w ocenie organu, sięgnięcie do art. 4 ust. 1 pkt 14 UoPTZ, który stanowi, że przez publiczny transport zbiorowy należy rozumieć powszechnie dostępny regularny przewóz osób wykonywany w określonych odstępach czasu i po określonej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej. Definicję legalną pojęcia przewozu regularnego i regularnego specjalnego reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz 2201 ze zm. dalej; UoTD). Art. 4 pkt 7 tej ustawy stwierdza, że przez publiczny przewóz osób należy rozumieć przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe. Natomiast przewóz regularny specjalny, zgodnie z art. 4 pkt 9 ww. ustawy, to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Organ wskazał, że podany przez Skarżącego przewoźnik ma zezwolenie na przewóz regularny specjalny, w związku z tym nie można uznać, że dokonuje przewozów publicznym transportem zbiorowym. Przewóz nie ma charakteru powszechnego, jest dostępny dla określonej grupy osób, a w definicji legalnej wskazano wprost, że jest to przewóz niepubliczny. To zaś eliminuje uznanie, że Skarżący mieszka w miejscowości pobliskiej. W skardze Strona zarzucała naruszenie art. 88 ust. 4 UoP, posługującego się pojęciem "środki publicznego transportu zbiorowego", poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie; art. 93 ust. 1 UoP, poprzez jego niezastosowanie w sprawie; art. 4 pkt 7 i pkt 9 ustawy prawo przewozowe, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Domagała się uchylenia zaskarżonego aktu i zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu negując stanowisko organu Skarżący wskazał, że powiela ono argumentację zwartą w poprzednim orzeczeniu, uchylonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 września 2024 r. sygn.. akt IV SA/Wr 284/24. Organ nie podważył ustaleń faktycznych zwartych w orzeczeniu Sądu, że Skarżący korzystał z usług przewoźnika A. W. Rozkład jazdy tego przewoźnika potwierdzał przewozy regularne na trasie R.-P., którą dojeżdżał Skarżący. Nie kwestionowano czasu przejazdu w obie strony – 1h40. W aktach znajduje się dokument wskazujący na cenę biletów za przejazd (miesięcznych i jednorazowych), co nie było kwestionowane. Skarżący podkreślał, że organ nie przedstawił nowych ustaleń odnoszących się do faktycznych przewozów realizowanych przez wspomnianego przewoźnika – czy obejmowały tylko przewóz określonej grupy osób z wyłączeniem innych podmiotów. Status przewoźnika był taki sam jak opisany w poprzednio wydanym orzeczeniu, co jasno wynika z akt sprawy. Stanowisko organu wsparte jest na subiektywnej interpretacji przepisów wskazanych w zarzutach skargi i sprzecznej z poglądem wyrażonym przez Sąd w powołanym orzeczeniu. W dalszych uwagach Skarżący przytoczył fragmenty uzasadnienia wyroku z dnia 26 września 2024 r. dodając, że nie są istotne posiadane przez przewoźnika licencje ale to, czy Skarżący korzysta z transportu zbiorowego zorganizowanego faktycznie na zasadzie regularności i powszechnej (publicznej) dostępności. Wskazując na zalecenia Sądu Skarżący podkreślał, że organ nadal podtrzymuje błędne stanowisko bez dokonania jakichkolwiek nowych ustaleń dotyczących statusu przewoźnika. Powołując się na pogląd zawarty w powołanym wyroku Skarżący wskazał, że kwestia ewentualnej zgodności świadczenia przez przewoźnika określonych usług transportowych z posiadanym zezwoleniem nie może być oceniana w ramach stosowania art. 93 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 4 UoP. Tym samym brak podstaw do odmowy zwrotu kosztów dojazdu. Ewentualne wątpliwości co do realizacji przez przewoźnika warunków zezwolenia mogą być weryfikowane przez uprawnione do tego organy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał, że zasadnicze znaczenie dla zwrotu kosztów dojazdu policjanta z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby ma ustalenie, czy dojazd odbywa się z miejscowości pobliskiej, o której mowa w art. 88 ust. 4 UoP. Dokonując wykładni tego zapisu organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do ustalenia punktów, z których i do których odbywa się dojazd, kryterium czasu przejazdu skorelowane z rozkładem czasu pracy policjanta. Dalej stwierdził, że art. 88 ust. 4 UoP nie posługuje się pojęciem "środki publicznego transportu zbiorowego", zawiera je art. 4 ust. 1 UoPTD, którego treść organ przywołał. Pojęcie przewozu regularnego i regularnego specjalnego zawierają art. 4 pkt 7 i pkt 9 UoTD. Organ wskazał na ustalenia, w tym pozyskane zezwolenia na transport dla przewoźnika, z którego usług korzysta Skarżący, z których wynika, że posiada on zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych na określonej trasie zgodnie rozkładem jazdy, to zaś oznacza, stosownie do art. 4 pkt 9 UoTD, że przewóz dotyczy określonej grupy osób, nie ma zatem charakteru powszechnie dostępnego, nie wykonuje on zatem publicznego transportu zbiorowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie trzeba wskazać, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1267 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie ma fakt wydania w dniu 26 września 2024 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku (sygn. akt IV SA/Wr 284/24), którym uchylił poprzednio wydany przez organ akt odmawiający zwrotu Skarżącemu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby. Waga tego rozstrzygnięcia i jego wpływu na ocenę legalności obecnie zaskarżonego aktu wynika z treści art. 153 p.p.s.a. Stanowi on, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z zapisu tego wynika, że zarówno organ działający w sprawie, jak i Sąd ponownie badający legalność aktu wydanego w następstwie uchylenia decyzji do ponownego rozpoznania są związani oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Odstąpienie od opisanego związania może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy zmianie ulegną przepisy stanowiące podstawę orzekania w sprawie, co w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło. Przez ocenę prawną, zgodnie z poglądami doktryny, należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek [w:] System Prawa Procesowego Cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Musi ona dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania zaś, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek [w:] System Prawa Procesowego Cywilnego, t. 3, red. W. Siedlecki, s. 319). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 153). Z przywołanych przepisów wynika że po pierwsze sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W przypadku badania legalności aktu wydanego w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, a więc po uchyleniu przez sąd poprzednio wydanych w sprawie rozstrzygnięć, zmianie ulegają granice rozpoznania sprawy. Zgodnie z utrwalonym w tym względzie orzecznictwem związanie samego sądu administracyjnego oceną prawną wyrażoną w poprzednio wydanym wyroku oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. W związku z powyższym, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd I instancji, "granice sprawy" podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznano skargę poprzednio i wydano orzeczenie. Oznacza to, że w przypadku wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika zaś w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2024 r. sygn akt III OSK 3266/23, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Mając na uwadze opisany zakres kognicji w tej sprawie Sąd stwierdza, że zaskarżony akt narusza powołany przepis art. 153 p.p.s.a., gdyż nieprawidłowo realizuje wskazania zawarte w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2024 r. Uzasadniając ten pogląd należy przypomnieć, że w powołanym wyroku Sąd dokonał wykładni spornych w sprawie zapisów tj. art. 88 i art. 93 ust. 1 UoP wskazując na istotne znacznie przesłanki zajmowania lokalu mieszkalnego w "miejscowości pobliskiej", w rozumieniu pierwszego z powołanych przepisów (art. 88 ust. 4 UoP). Dalej Sąd wskazał, że pojęcie to zostało przez ustawodawcę powiązane z czasem dojazdu środkami publicznego transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy. Wiąże się to z art. 93 ust. 1 UoP, który normując kwestię zwrotu kosztów dojazdu odwołuje się do cen biletów za przejazd koleją lub autobusem. Chodzi więc o transport publiczny, powszechnie dostępny, który należy przeciwstawić transportowi indywidualnemu lub przeznaczonemu dla ściśle określonej, zamkniętej grupy osób. Dalej Sąd wskazał, że w nadesłanych aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające fakt korzystania przez Skarżącego z usług przewoźnika działającego pod nazwą T. Skarżący przedstawił także rozkład jazdy wskazujący na wykonywanie przez tego przewoźnika regularnych połączeń m.in. pomiędzy miejscowością R. a P. w obie strony. Z rozkładu jazdy wynika też, że czas przejazdu na tej linii w obie strony wynosi 1 h i 40 min. W aktach znajduje się również dokument wskazujący wysokość cen biletów za przejazd, zarówno tych jednorazowych jak i miesięcznych. Dowodzi to, że transport ten wykonywany jest regularnie, zgodnie z rozkładem jazdy, zaś skorzystanie z niego odbywa się na podstawie zakupu biletu. Wyklucza to możliwość stwierdzenia, że Skarżący nie korzysta dla potrzeb dojazdu do miejsca pełnienia służby z publicznego środka transportu zbiorowego, co z kolei miałoby prowadzić do uznania, że nie została wykazana przesłanka zamieszkiwania w "miejscowości pobliskiej". Dalej Sąd stwierdził, że argumentacja organu, odmawiająca przyznania zwrotu kosztów dojazdu, oparta jest w istocie na rodzaju licencji, jaką posiada przewoźnik. Odwołując się do regulacji z art. 4 pkt. 7 i 9 UoTD stwierdzono bowiem, że z rozkładu jazdy wynika, że wskazany przez skarżącego przewoźnik ma zezwolenie na "przewóz regularny specjalny", co oznacza niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Organ pominął jednak, że z pozycji celu art. 93 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 4 UoP, istotne jest, czy policjant in concreto korzysta z transportu zbiorowego, zorganizowanego faktycznie na zasadzie regularności i powszechnej (publicznej) dostępności. To zaś, czy wykonywany rodzaj przewozu mieści się w granicach zezwolenia przysługującego konkretnemu przewoźnikowi drogowemu, leży w gestii organu koncesyjnego (tu: starosty właściwego dla siedziby przedsiębiorcy), upoważnionego do kontroli prowadzonej działalności gospodarczej, a nie w gestii komendanta Policji rozpatrującego wniosek policjanta o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. Skoro z akt sprawy nie wynika, że wskazany przez Skarżącego transport ma faktycznie charakter niepubliczny, dostępny tylko dla określonej grupy osób, to nieuprawnione było przyjęcie, że korzysta on z transportu o charakterze niepublicznym. W zaleceniach Sąd wskazał, aby przy ponownym rozpatrywaniu raportów Skarżącego uwzględnić wyżej wyrażoną ocenę, chyba że organ ustali, że wskazany przez Skarżącego przewoźnik w przedmiotowym okresie świadczył faktycznie usługi przewozowe tylko dla określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Zatem w powołanym orzeczeniu Sąd dokonał wykładni spornych w sprawie przepisów oraz skierował do organu wytyczne, którymi jest on związany, podobnie jak Sąd obecnie badający legalność zaskarżonego aktu. Lektura orzeczenia wydanego w wyniku ponownego rozpoznania sprawy wskazuje na to, że organ nie wykonał zaleceń Sądu opisanych w powołanym orzeczeniu. Rację ma Skarżący, że organ w istocie powielił uprzednio wydane rozstrzygnięcie, pozyskując jedynie od Starosty zezwolenie i licencję przewoźnika – T. Tymczasem wykładnia spornych przepisów dokonana przez Sąd w opisywanym wyroku wyraźnie wskazywała, że z pozycji celu art. 93 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 4 UoP, istotne jest, czy policjant in concreto korzysta z transportu zbiorowego, zorganizowanego faktycznie na zasadzie regularności i powszechnej (publicznej) dostępności. To zaś, czy wykonywany rodzaj przewozu mieści się w granicach zezwolenia przysługującego konkretnemu przewoźnikowi drogowemu, leży w gestii organu koncesyjnego (tu: starosty właściwego dla siedziby przedsiębiorcy), upoważnionego do kontroli prowadzonej działalności gospodarczej, a nie w gestii komendanta Policji rozpatrującego wniosek policjanta o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. Zatem z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotne było to czy rzeczony przewoźnik faktycznie realizował przewozy powszechnie dostępne, na podstawie biletów i wg przyjętego rozkładu jazdy, a nie to jakim zezwoleniem się legitymował. Jeśli organ nie podzielał poglądu przyjętego w powołanym wyroku był uprawniony do jego kwestionowania w drodze skargi kasacyjnej, czego nie uczynił. To zaś oznacza, że był zobowiązany do przyjęcia wskazanej przez Sąd w rzeczonym wyroku wykładni przepisów i wskazań co do dalszego postępowania. Ponownie przywołując tezy uzasadnienia wyroku z dnia 26 września 2024 r. wiążącego Sąd obecnie rozpoznający sprawę jak i organy w tej sprawie, trzeba wskazać, że Sąd zgodził się z organem, że w świetle art. 4 pkt 14 UoPTZ, "publiczny transport zbiorowy" oznacza powszechnie dostępny regularny przewóz osób wykonywany w określonych odstępach czasu i po określonej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej. Jest to jednak definicja legalna stworzona na potrzeby regulacji zawartej w UoPTZ. Jakkolwiek definicja ta wskazuje istotne elementy wyróżniające ten rodzaj transportu, to jednak jej stosowanie dla potrzeb regulacji zawartych w innych ustawach, w tym w przepisach UoP, powinno mieć miejsce przy uwzględnieniu specyfiki i celu regulacji prawnych w nich zawartych. W konkretnym przypadku chodzi o zwrot policjantowi kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby środkami transportu zbiorowego, powszechnie dostępnego i regularnego. Jeśli więc policjant korzysta z usług transportu przeznaczonego do zbiorowego przewozu osób (autobus, kolej), dostępnych powszechnie (na podstawie zakupu biletu) oraz poruszającego się regularnie po określonych liniach komunikacyjnych (według rozkładu jazdy przewidującego stałe godziny przyjazdów i odjazdów), to nie ma podstaw do uznania, że taki transport nie odpowiada warunkom określonym w art. 93 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 4 UoP. Kwestia zaś ewentualnej zgodności świadczenia przez przewoźnika określonych usług transportowych z posiadanym zezwoleniem nie jest oceniana w ramach stosowania art. 93 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 4 UoP, tak więc nie może stanowić podstawy odmowy zwrotu kosztów dojazdu.(podkreślenie Sądu) Jak wyżej zasygnalizowano, tego rodzaju kwestie podlegają ocenie przez organ, który takie zezwolenie wydał, w ramach ewentualnego postępowania kontrolnego w przedmiocie zgodności prowadzonej działalności z warunkami w nim określonymi. Skoro pomimo wskazań Sądu wyrażonych w prawomocnym wyroku z dnia 26 września 2024 r. organ nie wykazał aby przewoźnik, z którego usług korzysta Skarżący w spornym okresie faktycznie świadczył usługi tylko dla określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób, brak jest podstaw do odmowy zwrotu Stronie wnioskowanych kosztów przejazdu. Uznając, że zaskarżony akt narusza powołane w rozważaniach Sądu przepisy art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 93 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 4 UoP konieczne stało się jego uchylenie, co ma umocowanie w art. 146 § 1 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując raporty Skarżącego organ będzie obowiązany do uwzględnienia oceny Sądu przedstawionej w rozważaniach odwołujących się do wyroku z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 289/23, chyba, że ustali, że wskazany przez Stronę przewoźnik w spornym okresie faktycznie świadczył usługi tylko dla określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób.