IV SA/Wr 560/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. K. na zarządzenie Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] we W. z dnia 14 lipca 2022r. nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji wicedyrektora szkoły podstawowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia.

Pismem z dnia 16 sierpnia 2022 r. J. K. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisane w rubrum postanowienia zarządzenie Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] we W. (dalej: organ) w przedmiocie odwołania jej z funkcji wicedyrektora szkoły podstawowej. Jednocześnie w skardze skarżąca sformułowała wniosek o wstrzymanie zaskarżonego zarządzenia z tym uzasadnieniem, że ponowne wydanie decyzji o odwołaniu ze stanowiska wicedyrektora, w sytuacji w której nie pojawiły się żadne nowe okoliczności od uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny poprzedniej decyzji o odwołaniu i powołanie się w nowej decyzji na rzekome nieprawidłowości, które już były badane w sprawie o sygn.. IV SA/Wr 503/21 stanowi naruszenie powagi rzeczy osądzonej i odmowę wykonywania prawomocnego wyroku sądowego. Zdaniem skarżącej oczywistym jest, że ponowne odwołanie wicedyrektora , po jego przywróceniu do pracy na mocy orzeczenia WSA, musi opierać się na nieprawidłowościach w sprawowaniu funkcji stwierdzonych w okresie biegnącym dopiero od momentu przywrócenia pracownika na zajmowane stanowisko. W innym przypadku kontrola sądowo-administracyjna nie miałaby żadnego sensu, skoro Dyrektor mógłby w nieskończoność ponawiać zarzuty nienależytego sprawowania funkcji wicedyrektora, już raz uznane prawomocnym wyrokiem ze niezasadne. W ten sposób wyrok o uchyleniu niezgodnej z prawem decyzji nie zostałby nigdy wykonany i nie kontrola sądowa nie mogłaby spełnić swojej funkcji przewidzianej w przepisach prawa. Według skarżącej , brak zawieszenia aktu doprowadzi do sytuacji, że pomimo wygrania sprawy sądowej nigdy nie zostanie ona przywrócona na funkcję wicedyrektora, albowiem po każdym zakończeniu postępowania sądowego (które trwa ok. 1 roku), będzie ponownie odwoływana na podstawie tych samych bezpodstawnych zarzutów, które były już negatywnie zweryfikowane przez niezawisły sąd. Końcowo skarżąca podniosła, że zaskarżone orzeczenie narusza więc w sposób rażący powagę rzeczy osądzonej i stanowi odmowę wykonania prawomocnego orzeczenia sądowego, naruszając jej prawo do sądowej ochrony prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022, poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest zarządzenie organu w sprawie odwołania skarżącej z funkcji wicedyrektora szkoły podstawowej. Jak wynika z postanowień przedmiotowego zarządzenia weszło ono w życie z dniem jego podjęcia ,zaś skutek odwołania nastąpił z dniem 31 sierpnia 2022 r. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest jego niewykonanie do czasu rozpatrzenia wniosku. Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotowe zarządzenie zostało już wykonane. Natomiast wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powoduje odwrócenia już zaistniałych następstw wykonania zarządzenia, skutki, jakie miały z wykonania zarządzenia wyniknąć, już wystąpiły. Wskazać też trzeba, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, a nie wstrzymaniu skutków wykonania aktu lub czynności. Nie można bowiem utożsamiać pojęcia "wstrzymania wykonania" z przywróceniem stanu sprzed wykonania zarządzenia. Taka interpretacja analizowanego przepisu stanowi rozszerzającą jego interpretację. Wstrzymanie więc wykonania wykonanego już zarządzenia nie wywołałoby żadnych skutków prawnych, bowiem brak byłoby czynności nadających się do wykonania, tj. takich, które można byłoby wstrzymać. Stąd też wniosek skarżącej – z przyczyn , o których była mowa wyżej - nie może być uwzględniony, a rozważanie, czy wystąpiły dalsze przesłanki jego uwzględnienia, jest zbędne. Stwierdzenie powyższego obligowało Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., do orzeczenia jak w sentencji postanowienia.