IV SA/Wr 558/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie sędzia WSA Lidia Serwiniowska ( spr.), sędzia NSA Julia Szczygielska, , Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Budowlanego [...] S.A. z/s we W. na decyzję Narodowego Forum Muzyki im. [...] we W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Narodowego Forum Muzyki we W. na rzecz skarżącego Przedsiębiorstwa Budowlanego [...] S.A. z/s we W. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Dyrektor [...] (dalej: Dyrektor NFM), działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058, dalej: ustawa), po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Budowlanego "[...]" S.A. we W. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego dnia 10 października 2016 r., nr [...], doręczonego do NFM w dniu 21 października 2016 r., od decyzji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej: informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki [...] Spółka z o.o. z siedzibą we W. (tj. nazwy podwykonawców oraz innych osób - zarówno prawnych jak i fizycznych dokonujących konserwacji i przeglądów w ramach realizacji umowy z dnia [...]maja 2016 r. nr NFM [...] zawartej pomiędzy Dyrektorem NFM a [...] Sp. z o.o.) oraz informacji stanowiących dane osobowe, zakwestionowaną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej wydaniem decyzji z dnia 23 września 2016 r., w zakresie odmowy udostępnienia pełnej treści informacji publicznej tj.: 1) wpisów do Książki Obiektu wraz z protokołami z przeprowadzonej dotychczas obowiązkowej kontroli obiektu budowlanego zgodnie z Prawem Budowlanym, 2) protokołów z przeprowadzonych dotychczas przeglądów okresowych autoryzowanych serwisów producenta zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM, 3) protokołów z przeprowadzonych dotychczas przeglądów okresowych nie wymagane autoryzowanym serwisem producenta zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM, 4) wykazu firm i osób które przeprowadziły dotychczas obowiązkową kontrolę obiektu budowlanego zgodnie z Prawem Budowlanym wraz z przedstawieniem stosownych uprawnień tych osób, 5) wykazu firm i osób które przeprowadziły dotychczas przeglądy okresowe autoryzowanych serwisów producenta zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM wraz z przedstawieniem stosownych uprawnień tych osób, 6) wykazu firm i osób które przeprowadziły dotychczas przeglądy okresowe nie wymagane autoryzowanym serwisem producenta zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM wraz z przedstawieniem stosownych uprawnień tych osób, 7) wykazu podpisanych dotychczas umów serwisowych z autoryzowanymi serwisami producentów zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM, 8) innych dokumentów, potwierdzających prawidłowe użytkowanie obiektu NFM zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM (tj. dokumenty inne niż wskazane w pkt 1-7 potwierdzające prawidłowe użytkowanie obiektu NFM zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM). Wnioskodawca we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wskazał w pierwszej kolejności, iż decyzja z dnia 23 września 2016 r. nie została podpisana. Dyrektor NFM wyjaśnił, że decyzja została podpisana w dniu 23 września 2016 r. Omyłkowo jednak, przez niedopatrzenie pracownika przygotowującego wysyłkę pisma, wraz z wnioskowanymi dokumentami zostały wnioskodawcy przekazane wydruki (projekty) niepodpisane przez Dyrektora NFM (podpisana decyzja została tymczasem w NFM). Omyłka ta została wyjaśniona w piśmie z dnia 27 września 2016 r. (data wpływu do wnioskodawcy: 27 września 2016 r.), do którego to pisma załączona została prawidłowo wydana decyzja z dnia 23 września 2016 r. podpisana przez Dyrektora NFM. Ponadto we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wnioskodawca wskazał, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, ograniczeniem dostępu do informacji publicznej nie są objęte ani umowy cywilnoprawne ani dane osobowe, w sytuacji gdy dotyczą podmiotów otrzymujących zapłatę ze środków publicznych. Zdaniem wnioskodawcy, dane w postaci nazw podmiotów gospodarczych są jawne i są powszechnie dostępne w publicznych rejestrach np. Rejestrze Przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Z kolei dane osobowe osób, które posiadają odpowiednie uprawnienia są również dostępne np. na stronach Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Ponadto wniósł jedynie o podanie nazw podmiotów, imienia, nazwiska osób dokonujących czynności serwisowych i konserwacyjnych oraz dokumentów potwierdzających uprawnienia tych osób i podmiotów, a nie podanie wszystkich danych o osobach tj. data i miejsce urodzenia, nr PESEL, nr telefonu czy adres zamieszkania. Wnioskodawca wskazał również, iż nie wnosi o ujawnienie wewnętrznej formy organizacji [...] Sp. z o.o., a jedynie wskazanie kto w jej imieniu wykonuje przedmiotowe czynności. Ponadto stwierdził, iż co do zasady, w każdym przetargu publicznym podmiot składający swoją ofertę określa, jakie czynności będzie wykonywał sam, a jakie poprzez swoich podwykonawców, a także wskazuje osoby posiadające odpowiednie uprawnienia wymagane przez np. Specyfikacje Istotnych Warunków Zamówienia. Dalej Dyrektor NFM wskazał, że dokumenty zanonimizowane o zapisy niepodlegające ujawnieniu, stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki: [...] Spółka z o.o. z siedzibą we W. (tj. o nazwy podwykonawców oraz innych osób - zarówno prawnych jak i fizycznych dokonujących konserwacji i przeglądów w ramach realizacji umowy z dnia [...] maja 2016 r. nr NFM [...] zawartej pomiędzy NFM a [...] Sp. z o.o.) oraz o informacje stanowiące dane osobowe - przekazał wnioskodawcy w dniu 23 września 2016 r. w formie kserokopii. Odmówił jednak udostępnienia ww. dokumentów w pełnym zakresie zgodnie z wnioskiem, bowiem - jak wskazano w decyzji nr[...] - dokumenty te zawierają zapisy nie podlegające ujawnieniu, stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki: [...] Spółka z o.o. z siedzibą we W. (tj. nazwy podwykonawców oraz innych osób - zarówno prawnych jak i fizycznych dokonujących konserwacji i przeglądów w ramach realizacji umowy z dnia 16 maja 2016 r.) oraz informacje stanowiące dane osobowe. W takim przypadku zatem prawo do udzielenia informacji publicznej ulega ograniczeniu zgodnie z zapisem ujętym w art. 5 ustawy. Dyrektor NFM podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji nr [...] z dnia 23 września 2016 r. i ponownie odmówił udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej: informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki: [...] Spółka z o.o. z siedzibą we W. (tj. nazwy podwykonawców oraz innych osób - zarówno prawnych jak i fizycznych dokonujących konserwacji i przeglądów w ramach realizacji umowy z dnia 16 maja 2016 r.) oraz informacji stanowiących dane osobowe. Zdaniem bowiem Dyrektora NFM dokumenty, o których mowa we wniosku (tj. pełna treść: wykazów, kserokopii wpisów do Książki Obiektu NFM, protokołów z kontroli NFM w zakresie czynności serwisowych i innych, protokołów z przeglądów obiektu NFM i innych dokumentów zgodnie z wnioskiem), w zanonimizowanej części zawierają informacje nie podlegające ujawnieniu. W tym względzie powołał przepis art. 5 ust. 2 ustawy i wyrok z dnia 3 października 2000 r., I CKN 304/00, w którym Sąd Najwyższy wskazał, iż ustawodawca w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. zawarł legalną definicję "tajemnicy przedsiębiorstwa". Według tego przepisu, za taką tajemnicę może być uznana określona informacja (wiadomość), jeżeli spełnia łącznie trzy warunki: ma charakter techniczny, technologiczny, handlowy lub organizacyjny przedsiębiorstwa, nie została ujawniona do wiadomości publicznej, a także podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności. Spółka [...] w piśmie skierowanym do NFM (z dnia 24 czerwca 2016 r. oraz z dnia 5 września 2016 r.) wskazała, iż zanonimizowane przez NFM informacje zawarte ww. dokumentach, traktuje jako objęte tajemnicą przedsiębiorstwa i nie wyraża zgody na ich upublicznienie, zastrzegając jednocześnie, iż informacje te mogą zostać ujawnione podmiotom trzecim za zgodą Spółki po podpisaniu przez podmiot występujący o ich udzielenie - zobowiązania o zachowaniu poufności. Informacje te posiadają bowiem dla Spółki [...] znaczną wartość gospodarczą (lista podwykonawców i podmiotów współpracujących jak i ich pracowników), oraz nie zostały one ujawnione do wiadomości publicznej, a Spółka podjęła w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania poufności. Zdaniem Spółki, podmioty, które dokonywały czynności konserwacji jak i przeglądów, są częścią grupy wyselekcjonowanych podwykonawców, która to grupa tworzona była przez cały okres działalności Spółki [...]. Są to podmioty o ugruntowanej renomie i pozycji na rynku, gwarantujące rzetelne realizowanie powierzonych im zadań. Również pracownicy tych podmiotów podpisujący się na raportach, są pracownikami o wysokich i uznanych kwalifikacjach, dzięki którym świadczone przez podwykonawców usługi są na najwyższym poziomie. Podanie tych danych zewnętrznym, konkurencyjnym podmiotom ułatwia dotarcie do tych osób o możliwość ich "podkupienia" przez konkurencję Spółki [...]. Takie działania mogą utrudnić lub też uniemożliwić prawidłowe świadczenie przez Spółkę usług na ustalonym, wysokim poziomie. Dodatkowo udostępnienie tych informacji powoduje przekazanie konkurencji wewnętrznej struktury Spółki [...] ze wskazaniem, w jakim zakresie Spółka korzysta z zewnętrznych zasobów a w jakim zakresie sama realizuje poszczególne zadania. Spółka ponadto wyjaśniła, iż nie udostępniła tych informacji do wiadomości publicznej a także zabezpieczyła je w taki sposób, aby zachować je w poufności. Listę podwykonawców Spółki i ich pracowników w Spółce mają wyłącznie osoby, które mają z nimi styczność i współpracują z tymi podwykonawcami. Lista tych podmiotów zapisana jest na dysku komputerowym i zabezpieczona jest hasłem. Oznacza to, iż nawet nieupoważnieni pracownicy [...] nie mają dostępu do tej listy. Spółka zatem wprowadziła zabezpieczenia, przez co podjęła stosowne działania w celu zachowania tych informacji w poufności. Według Dyrektora NFM, w przedmiotowej sprawie nieudostępnione informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki [...], które łącznie spełniają przesłanki wskazane w art. 11 ust. 4 ustawy o z.n.k. W dalszej części zaskarżonej decyzji Dyrektor NFM przywołał dodatkową argumentację na poparcie swojego stanowiska. Ponadto odmówił ponownie udostępnienia dokumentów w pełnym zakresie zgodnie z wnioskiem, tj. odmawia udostępnienia informacji stanowiących dane osobowe (imię i nazwisko, data i miejsce urodzenia, nr pesel, nr telefonu, adres zamieszkania - informacje te zostały zanonimizowane w treści przekazanych dokumentów) bowiem w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016, poz. 922, dalej jako: ustawa o o.d.o.) za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Natomiast dane osobowe mieszczą się w zakresie pojęcia "prywatności" o którym mowa w par. 5 ust. 2 ustawy. Przy czym, jak podkreślił, w przedmiotowym postępowaniu osoby nie zrezygnowały z przysługującego im prawa, jak również w odniesieniu do tych osób nie zachodzi przesłanka dotycząca osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. Ponadto zdaniem Dyrektora NFM, nie można zgodzić się z poglądem, iż ograniczeniem dostępu do informacji publicznej nie są objęte ani umowy cywilnoprawne ani dane osobowe, w sytuacji gdy dotyczą podmiotów otrzymujących zapłatę ze środków publicznych. Treść umów cywilnoprawnych zawieranych przez instytucje gospodarujące środkami publicznymi z osobami fizycznymi podlega co do zasady udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie natomiast z art. 5 ustawy prawo do jej uzyskania może podlegać stosownym ograniczeniom (umowy te mogą bowiem zawierać dane dotyczące prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy, czy też inne prawem chronione tajemnice). W takiej jednak sytuacji podmiot może odmówić udostępnienia danej informacji, poprzez odpowiednie zanonimizowanie żądanych dokumentów o informacje stanowiące dane osobowe czy inne informacje, o których mowa w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podsumowując Dyrektor NFM wskazał, że niewątpliwie wystąpiły przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej. Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do tutejszego Sądu. Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Narodowego Forum Muzyki do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 23 sierpnia 2016 r. 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych. W dalszej części skargi, skarżący podjął polemikę z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Oceniając więc wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane, albowiem jest ona obarczoną wadą, wynikającą z naruszenia przepisów postępowania, a szczególności taką, która musi skutkować koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało bez poszanowania wymaganego trybu postępowania. Konstytucja RP w art. 61 ust.1 zagwarantowała obywatelowi podmiotowe prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, o czym stanowi art.61 ust.2 ustawy zasadniczej . Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2 art. 61 Konstytucji RP, został określony w głównej mierze w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tj. Dz. U. 2016, poz.1764 ) zwanej dalej u.d.i.p., która reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Jednocześnie powołana ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiąc w art. 16 ust.2, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy tego kodeksu. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Podkreślić należy, że w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie obowiązane są na podstawie art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej, również inne podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p., a zatem również wykonujące zadania publiczne instytucje kultury. Przepis art. 17 ust. 1 u.d.i.p. stanowi bowiem, że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Inny jest jedynie sposób zaskarżenia takich rozstrzygnięć, bowiem w myśl art. 17 ust. 2 u.d.i.p., wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Jak wynika z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Przy czym zaakcentować należy ,że nie na wpływu na bieg tego terminu kwestia błędnego pouczenia w niej strony postępowania o innym, jak w analizowanym przypadku trzydziestodniowym, terminie możliwości jej zakwestionowania. Okoliczność ta może jedynie stanowić podstawę do przywrócenia ewentualnie uchybionego terminu. W badanej sprawie kwestia terminowości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wymaga jednakże dopiero wyjaśnienia. Organ odwoławczy, w tym również organ ponownie rozpoznający sprawę, jest zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie wniesione zostało w terminie. Jak wyżej wskazano, termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji stronie. Okoliczność doręczenia decyzji ma zatem istotne znaczenie dla ustalenia, czy odwołanie strony (niniejszej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) zostało wniesione z zachowaniem terminu. Stwierdzenie przez organ odwoławczy dochowania terminu do wniesienia odwołania, winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący się dochował terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a., w przeciwnym razie organ nie wypełnia norm postępowania zawartych w art. art. 7 i 77 k.p.a. Pozostaje poza sporem w kontrolowanej sprawie kwestia daty doręczenia przez organ decyzji z dnia 23 września 2016 r. nr 1/2016 podmiotowi informacyjnie zainteresowanemu, który potwierdził jej doręczenie w dniu 27 września 2016 r. ( data prezentaty spółki ). Nie ulega wątpliwości ,że tylko doręczenie decyzji podpisanej przez osobę działającą w imieniu organu jest wprowadzeniem jej do obrotu prawnego i wywołuje określone skutki prawne, w tym początek biegu terminu do złożenia środka odwoławczego. Z materiału aktowego sprawy wynika, że wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy został wprawdzie opatrzony datą 10 października 2016 r., lecz jednocześnie wynika z niego data wpływu do organu tj. dnia 21 października 2016 r. W aktach sprawy nie ma jednak koperty, w której nadano tę przesyłkę do organu właściwego. Tymczasem, liczony od dnia doręczenia skarżącemu zakwestionowanej decyzji czternastodniowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu 11 października 2016 r. ( wtorek ). W istocie zatem nie wiadomo czy skarżący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł w terminie. Organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego i przeszedł do merytorycznego rozpoznania wniosku, bez uprzedniego zbadania terminowości wniesienia środka odwoławczego. Na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. pełnomocnik nie wyjaśnił, w jaki sposób został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i w związku z tym, w jakim nastąpiło to dniu. Wypada w tym miejscu podkreślić, że kwestia upływu terminu do wniesienia środka odwoławczego ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia zasady trwałości decyzji administracyjnej i pewności obrotu prawnego, bowiem upływ tego terminu skutkuje uzyskaniem przez decyzję pierwszo-instancyjną waloru ostateczności. Natomiast każde uchybienie terminowi o wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie ( art.134 k.p.a.). Przy czym nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia środka odwoławczego zobowiązuje organ do stwierdzenie uchybienia terminowi do jego wniesienia. Uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i stwierdzenie uchybienia w tym zakresie nie zależy od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy. Natomiast merytoryczne rozpoznanie odwołania wniesionego po terminie stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( zob. wyrok NSA z 30 grudnia 1998r. IV SA 2294/96 Lex Nr 45698). Odnosi się to w równym stopniu do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Załatwienie w postępowaniu administracyjnym wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy merytoryczną decyzją w sytuacji, gdy upłynął termin wniesienie tego środka zaskarżenia, stanowi rażące naruszenie przepisów art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. i art. 16 § 1 k.p.a. Reasumując, skoro organ zaniechał kontroli zachowania terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania wstępnego, wyjaśniającego datę złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to stwierdzenie powyższego uchybienia obligowało Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 pkt 1 lit. c p.p.s.a., o czym orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Przy czym, stwierdzenie uchybienia procedurze we wskazanym wyżej zakresie, zwalniało Sąd z konieczności odniesienia się do zarzutów nakierowanych na materialną treści decyzji, będącej przedmiotem osądu. O kosztach procesu w łącznej kwocie 597 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., mając na uwadze wpis od skargi (kwota 100 zł), koszty zastępstwa procesowego (kwota 480 zł) i koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (kwota 17 zł).