IV SA/Wr 540/24

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Marcin Jarecki po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego R.B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 21 września 2023 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia: I. przyznać radcy prawnemu R.B. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 885,60 złotych (słownie: osiemset osiemdziesiąt pięć złotych i sześćdziesiąt groszy), zawierającą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji; II. oddalić wniosek w pozostałym zakresie.

Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt IV SPP/Wr 64/24 przyznano stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie toczącej się pod sygnaturą akt IV SA/Wr 754/23 (obecnie IV SA/Wr 540/24). Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych we Wrocławiu jako pełnomocnika z urzędu wyznaczyła radcę prawnego R.B., który reprezentowała stronę w ramach postępowania zażaleniowego, a także w toku ponownego rozpatrzenia skargi w efekcie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt I OZ 729/24. Na tym ostatnim etapie pełnomocnik w piśmie z dnia 12 grudnia 2024 r. uzupełnił skargę strony oraz wniósł m.in. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według stawki maksymalnej. Oświadczył jednocześnie, że nie zostały one pokryte w żadnej części, a maksymalny wymiar wynagrodzenia uzasadnił utrudnionym i wielokrotnym kontaktem ze skarżącym, prowadzącym do zwiększenia nakładu pracy. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 540/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznał wniesioną skargę, nie orzekając o kosztach pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2024 r., poz. 764 ze zm., dalej rozporządzenie) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. Stosownie do treści § 4 ust. 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2 – 5, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 600 % opłat określonych w rozdziałach 2 – 5, następuje z uwzględnieniem m.in. nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy oraz czynności podjętych w sprawie. Jak wynika z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji należna opłata – z punktu widzenia niniejszej sprawy – wynosi 480 złotych. Jednakże biorąc pod uwagę całokształt sprawy, w tym powołane przez pełnomocnika argumenty, należało stwierdzić, że opłata ta winna ulec podwyższeniu ze względu na zwiększony nakład jego pracy, związany z utrudnionym kontaktem ze skarżącym. Wskazane okoliczności uzasadniały więc przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia na poziomie półtorakrotności (150 %) stawki podstawowej. Ostatecznie zatem opłatę za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji ustalono w kwocie 720 złotych. Opłatę tę należy ponadto – w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia – podwyższyć o 23 % podatku od towarów i usług, tj. o kwotę 165,60 złotych. W konsekwencji koszty zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy winny wynieść 885,60 złotych, o czym orzeczono w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia na podstawie dotychczas powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. Na uwzględnienie nie zasługiwało natomiast żądanie ustalenia wynagrodzenia w wysokości maksymalnej, przekraczającej półtorakrotność stawki podstawowej. Tego rodzaju rozstrzygnięcie powinno być bowiem zastrzeżone dla szczególnie trudnych i skomplikowanych spraw, w których nakład pracy pełnomocnika byłby zwielokrotniony z uwagi na konieczność dokonywania znacznej liczby czynności procesowych z udziałem wielu stron i w zakresie złożonych zagadnień natury materialnej i procesowej. Niniejsze postępowanie nie miało zaś takiego charakteru i ostatecznie zakończyło się wydaniem wyroku na posiedzeniu niejawnym, a problematyczna pozostawała w niej głównie kwestia kontaktu ze skarżącym. Pozwalało to więc na ustalenie wynagrodzenia w wysokości 150 % stawki podstawowej, ale nie przemawiało za jego zwiększeniem ponad ten poziom. Wniosek złożony w tej części podlegał więc oddaleniu w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia na zasadzie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z § 4 ust. 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia.