IV SA/Wr 534/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Referent Agnieszka Zych-Zaborska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi L. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr SKO 4101/497/2025 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości.

W dniu 9 października 2024 r. L. M. złożyła do Ośrodka Pomocy Społecznej w Międzylesiu wniosek o przyznanie pomocy finansowej na remont domu po zalaniu przez powódź w dniu 15 września 2024 r., szacując straty na kwotę 40.000 zł. Decyzją z dnia 4 listopada 2024 r. nr OPS.5104.897.2024.MK Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Międzylesiu, działający z upoważnienia Burmistrza, odmówił przyznania wnioskodawczyni zasiłku na odbudowę budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że komisja szacująca straty umieściła w protokole oceny uszkodzeń budynku następującą uwagę: "budynek ulega zamakaniu w wyniku braku izolacji poziomej ścian przez wysoki stan wód gruntowych (tj. około 20 cm poniżej poziomu posadzki) i oceniła, że procentowy udział uszkodzenia/zniszczenia budynku wynosi 0 %. Organ uznał, ze szkody w budynku nie powstały w wyniku powodzi, lecz podwyższonego stanu wód gruntowych, który wzrasta przy każdorazowych intensywnych opadach, a oszacowany procent zniszczeń wynosi 0 %. Decyzja została doręczona stronie w dniu 6 listopada 2024 r., a strona nie złożyła odwołania od decyzji. W dniu 6 marca 2025 r. strona złożyła do Ośrodka Pomocy Społecznej na podstawie art. 145 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją z dnia 4 listopada 2024 r., w związku z pojawieniem się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi i wniosła o uchylenie decyzji w całości lub jej zmianę. Strona podała, że na skutek ulewnych deszczy, podniesienia się poziomu wód gruntowych i podziemnych, jak również na skutek powodzi rzecznej doszło do zalania domu mieszkalnego, jak i zabudowań gospodarczych, co potwierdziła komisja w trakcie przeprowadzonej wizji lokalnej. Budynek posiada odwodnienia wzdłuż fundamentów, odprowadzające wodę do studzienki w rogu budynku, która jest widoczna i dostępna. Ponadto według strony, wystąpienie powodzi nie jest ograniczone tylko do wymienionych w art. 16 pkt 43 ustawy Prawo wodne przypadków, bowiem obejmuje zdarzenia wywołane przez inne sytuacje. Z definicji powodzi wyłączone jest tylko "pokrycie przez wodę terenu wywołane przez wezbranie wody w systemach kanalizacyjnych". Powyższe brzmienie definicji powodzi jest zgodne z dyrektywą 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarzadzania nim, zwaną Dyrektywą Powodziową. Powódź od wód gruntowych rozumiana jako powódź związana z zalaniem terenu na skutek podniesienia się poziomu wód powyżej poziomu gruntu, może obejmować podniesienie się wód gruntowych i podziemnych, wynikające z wysokiego poziomu wód powierzchniowych. Jest to zgodne ze stanowiskiem Departamentu Gospodarki Wodnej Ministerstwa Infrastruktury z dnia 18 grudnia 2024 r., skierowanym do Dyrektora Departamentu Prawa Gospodarczego i Analiz Ministerstwa Rozwoju i Technologii. Strona zaznaczyła, że o powyższym dowiedziała się w dniu 26 lutego 2025 r. i w związku z tym zasadne jest wznowienie postępowania administracyjnego. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej postanowieniem z dnia 12 marca 2025 r. nr OPS.420.132.2025EPJ odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty zasiłku remontowego w związku powodzią, która miała miejsce na terenie Gminy Międzylesie w dniach 14 – 16 września 2024 r. Organ stwierdził, że stanowisko Departamentu Gospodarki Wodnej Ministerstwa Infrastruktury zostało wydane dnia 18 grudnia 2024 r., a więc nie istniało w dniu wydania decyzji odmawiającej przyznania zasiłku na odbudowę budynku mieszkalnego w dniu 4 listopada 2024 r. Powoływana przez stronę definicja powodzi i jej interpretacja przez Ministerstwo Infrastruktury nie pozostaje w związku przyczynowym pomiędzy wskazywaną podstawą wznowienia postępowania a treścią decyzji ostatecznej, ponieważ decyzja została wydana na podstawie oszacowania strat na poziomie 0 %, a nie interpretacji pojęcia powodzi. Ponadto protokół szacowania strat został sporządzony przez komisję, składającą się z czterech osób, tj. dwóch pracowników nadzoru budowlanego, pracownika Urzędu Miasta i Gminy oraz pracownika Ośrodka Pomocy Społecznej, łącznie z wykonaniem dokumentacji fotograficznej. W zażaleniu na postanowienie strona zarzuciła naruszenie art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1 w związku z art. 32 Konstytucji i art. 77 i art. 80 k.p.a. Strona podała, że budynek posiada izolację poziomą ścian wykonaną jako odwodnienie kończące się studzienką, do której spływa woda doprowadzona rurami, a co potwierdzają zdjęcia, stanowiące załącznik do zażalenia. Poza tym organ przyjął błędną wykładnię art. 16 pkt 43 ustawy Prawo wodne i podaną tam definicję powodzi. Istnienie izolacji poziomej ścian, jak i brak wiedzy, co do pojęcia "powodzi" osoby podejmującej decyzję, to okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, a organ nimi nie dysponował. Tym samym zostały spełnione przesłanki z art. 145 k.p.a. i postępowanie winno być wznowione. Ponadto protokół oszacowania został wykonany niezgodnie z obowiązującymi zasadami i instrukcją. Komisja nie dokonała dokładnych oględzin budynku, a we wstępnej kwalifikacji uszkodzeń/zniszczeń elementu budynku (rodzaj i zakres uszkodzeń/zniszczeń) nie zastosowała się ściśle do instrukcji i przyjęła błędne założenia przez co doszło do ewidentnej pomyłki w szacowaniu szkody. Według strony uszkodzenia/zniszczenia fundamentów wynoszą 35 %, ścian 50 %, innych elementów (stolarka drzwiowa, okładziny podłogowe, piec CO) 100 %. W związku z tym procentowy udział uszkodzeń/zniszczeń budynku wynosi 42,75 %. Strona wskazała też, że przed wydaniem decyzji nie miała możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wniesienia ewentualnych zastrzeżeń i uwag. Po rozpatrzeniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr SKO 4101/497/2025 utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium stwierdziło, że podniesione przez stronę okoliczności były jej znane w dniu doręczenia decyzji, tj. w dniu 6 listopada 2024 r. Podstawę odmowy pomocy stanowiły ustalenia, że w budynku procentowy poziom uszkodzenia/zniszczenia spowodowany powodzią wyniósł 0 %. Zdaniem SKO, organ pierwszej instancji przyjął prawidłową definicję powodzi i tylko przytoczył uwagę zawartą w ocenie uszkodzeń budynku spowodowanych powodzią. Wnioskodawczyni nie przedstawiła nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi. Wskazywane przez stronę istnienie izolacji poziomej ścian nie miało żadnego wpływu na wynik oceny uszkodzeń budynku, sporządzonej przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, które to osoby oceniły, że żaden element budynku nie został uszkodzony/zniszczony wskutek powodzi. Natomiast szacunek szkód sporządzony przez stronę nie został wykonany przez osobę posiadającą uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości i nie istniał w dacie wydania decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zarzuciła naruszenie art. 7 przez niewyjaśnienie faktycznego poziomu uszkodzeń budynku, art. 7a § 1 przez nieuwzględnienie wątpliwości prawnych na korzyść strony, art. 8 § 1 w związku z art. 32 Konstytucji przez nierówne traktowanie strony, art. 10 § 1 przez brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów, art. 11 przez brak wyjaśnienia stronie przesłanek rozstrzygnięcia, art. 77 i art. 80 przez przerzucenie obowiązku wyjaśnienia sprawy na stronę oraz art. 107 § 3 k.p.a przez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn odmówienia wiarygodności innym dowodom. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że budynek posiada izolację poziomą ścian wykonaną jako odwodnienie kończące się studzienką, do której spływa woda doprowadzona rurami, a co potwierdzają wykonane zdjęcia. Organ pierwszej instancji przyjął błędną wykładnię art. 16 pkt 43 ustawy Prawo wodne i definicji powodzi oraz nie zapoznał się z prawidłową definicją powodzi. Istnienie izolacji poziomej ścian, jak i brak wiedzy, co do pojęcia "powodzi" osoby podejmującej decyzję, to okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, a organ nimi nie dysponował. Tym samym zostały spełnione przesłanki z art. 145 k.p.a. i postępowanie winno być wznowione. Ponadto protokół oszacowania został wykonany niezgodnie z obowiązującymi zasadami i instrukcją. Komisja nie dokonała dokładnych oględzin budynku, a we wstępnej kwalifikacji uszkodzeń/zniszczeń elementu budynku (rodzaj i zakres uszkodzeń/zniszczeń) nie zastosowała się ściśle do instrukcji i przyjęła błędne założenia przez co doszło do ewidentnej pomyłki w szacowaniu szkody. Według strony uszkodzenia/zniszczenia fundamentów wynoszą 35 %, ścian 50 %, innych elementów (stolarka drzwiowa, okładziny podłogowe, piec CO) 100 %. W związku z tym procentowy udział uszkodzeń/zniszczeń budynku wynosi 42,75 %. Strona przesłała do organu pierwszej instancji zdjęcia sprzed i po powodzi, które świadczą o zalaniu budynku w wyniku powodzi, a tym samym zasiłek remontowy winien być przyznany, zwłaszcza że strona otrzymała zasiłek celowy i zasiłek powodziowy. Przepis art. 69b ustawy zmieniającej ustawę o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw obowiązywał od 26 listopada 2024 r., a więc istniał już w dniu wydania zaskarżonego postanowienia i winien być uwzględniony przez SKO przy rozpoznawaniu sprawy. Skarżąca wskazała, że spotkała ją ogromna niesprawiedliwość, ponieważ straciła pracę zaraz po powodzi i jako osoba samotna opiekuje się niepełnosprawnym synem, a nie otrzymała żadnej pomocy ani od Państwa ani od organów pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 334) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr SKO 4101/497/2025, utrzymujące w mocy postanowienie, działającego z upoważnienia Burmistrza, Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Międzylesiu z dnia 12 marca 2025 r. nr OPS.420.132.2025.EPJ o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty zasiłku remontowego w związku z powodzią. Postępowanie administracyjne w sprawie wypłaty zasiłku na odbudowę budynku mieszkalnego zostało zakończone decyzją, działającego z upoważnienia Burmistrza, Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Międzylesiu z dnia 4 listopada 2024 r. nr OPS.5104.897.2024.MK, odmawiającą przyznania stronie zasiłku na odbudowę budynku mieszkalnego. Strona nie złożyła odwołania od tej decyzji, w związku z czym decyzja stała się ostateczna. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu, wobec czego brak jest przesłanek do usunięcia ich z obrotu prawnego. Przede wszystkim należy zauważyć, że wznowienie postępowania to jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania, przewidzianych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a obejmujące kontrolę wcześniej wydanej decyzji ostatecznej. Jest to tryb mocno sformalizowany: jego wszczęcie wymaga spełnienia ściśle określonych w art. 145 – 145b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej k.p.a., przesłanek wznowienia, a wniosek musi zostać złożony w terminie wynikającym z art. 148 k.p.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. W pierwszym etapie organ bada, czy wniosek o wznowienie wniosła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a., a także czy dotyczy on decyzji ostatecznej oraz czy został wniesiony w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie, uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego, które rozpoczyna drugi etap postępowania wznowieniowego i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). W przypadku jednak gdy wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek wznowieniowych, czy też w sytuacji, gdy wnioskujący nie zachował terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, organ jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. Dopiero w trakcie drugiego etapu postępowania wznowieniowego, określanego mianem postępowania rozpoznawczego, organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie trzeba mieć na względzie fakt, że wszelkie czynności i rozważania merytoryczne na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania są niedopuszczalne. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania następuje wówczas, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 1-2 k.p.a. Jak podkreślano także w literaturze i orzecznictwie, do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania może dojść również wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń wnioskodawcy wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji (por. wyroki NSA z 1 lutego 2008 r., II OSK 1981/06; z 7 stycznia 2009 r. II OSK1747/07; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem dopiero pozytywna ocena dopuszczalności wznowienia, zakończona postanowieniem o wznowieniu postępowania, pozwala na przejście do drugiego etapu, tj. do postępowania rozpoznawczego, w ramach którego organ bada, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadami kwalifikowanymi. Inaczej mówiąc, skoro art. 149 § 1 k.p.a. formalizuje wznowienie postępowania przez uzależnienie wznowienia od stosownego postanowienia, to oznacza, że nie można wznowić postępowania w sposób dorozumiany na podstawie podjęcia innych czynności przez organ. Dostrzec należy, że skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania w dniu 6 marca 2025 r., a jako podstawy wznowienia wskazała przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję). Uzasadniając podstawy do wznowienia strona wywodziła, że budynek wbrew twierdzeniom organu posiada izolację poziomą ścian wykonaną jako odwodnienie wzdłuż fundamentów, odprowadzające wodę rurami do studzienki w rogu budynku, która jest widoczna i dostępna. Jak strona wskazała we wniosku, studzienka jest widoczna i dostępna, zatem strona wiedziała o istnieniu systemu odprowadzania wody do studzienki w momencie doręczenia jej decyzji ostatecznej w dniu 6 listopada 2024 r. W odniesieniu do tej przesłanki miesięczny termin na wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania należało liczyć od dnia następnego po dniu, w którym decyzja stała się ostateczna, tj. od dnia 21 listopada 2024 r. Tym samym, oparty na tej podstawie wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu 6 marca 2025 r. został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., który należało liczyć od dnia następnego po dniu, w którym decyzja stała się ostateczna. Podkreślić w związku z tym trzeba, że na podstawie art. 148 § 1 k.p.a. termin do wniesienia żądania o wznowienie postępowania jest liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym strona powzięła informację, że okoliczność ta może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Bez znaczenia dla liczenia terminu pozostaje, kiedy strona dowiedziała się, że istnienie studzienki może stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznych jako podstawy wznowienia, nie ma zatem wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 13 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1135/20; dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych-orzeczenia.nsa.gov.pl). Istnienie studzienki nie jest również okolicznością faktyczną nieznaną organowi, który wydał decyzję. Z twierdzeń skarżącej i załączonych do akt administracyjnych sprawy zdjęć wynika, że istnienia studzienki nie można pominąć w trakcie dokonywania oględzin budynku przez czteroosobową komisję. Komisja szacująca straty umieściła w protokole oceny uszkodzeń budynku następującą uwagę: "budynek ulega zamakaniu w wyniku braku izolacji poziomej ścian przez wysoki stan wód gruntowych (tj. około 20 cm poniżej poziomu posadzki). Komisja nie kwestionowała więc braku systemu odprowadzania wody do studzienki, ale brak warstwy izolacyjnej poziomej, oddzielającej ściany budynku od wód gruntowych. Natomiast wskazywana przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania błędna interpretacja przez organ definicji powodzi z art. 16 pkt 43 ustawy Prawo wodne w stosunku do prawidłowego według strony rozumienia tej definicji nie stanowi okoliczności faktycznej sprawy. Stan wiedzy organu w zakresie rozumienia przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie nie należy bowiem do okoliczności ci faktycznych sprawy o przyznanie zasiłku na odbudowę budynku mieszkalnego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, tj. niezgodne z obowiązującymi zasadami i instrukcją oszacowanie stopnia zniszczenia budynku w wyniku powodzi, niezastosowanie art. 69b ustawy zmieniającej ustawę o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz nieuwzględnienie trudnej sytuacji życiowej skarżącej stwierdzić trzeba, że nie mogły one odnieść skutku na tym etapie postępowania. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że zaskarżone postanowienie dotyczy tzw. fazy wstępnej postępowania, która ma charakter formalny i odnosi się do badania wymogów dopuszczalności wniosku o wznowienie. Na tym etapie organy nie oceniają, czy wskazane przez stronę przyczyny wznowienia faktycznie wystąpiły i nie rozpoznają ponownie sprawy objętej wznowieniem. Ta kwestia podlega ocenie dopiero w fazie następującej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Czynności podejmowane przed wszczęciem postępowania nie są czynnościami procesowymi, wobec czego w ich granicach nie mieści się ewentualne prowadzenie postępowania wyjaśniającego w kwestii zaistnienia przesłanek wznowienia i ponownego rozpoznania sprawy. Wobec powyższego nieuzasadnione są zarzuty skarżącej odnośnie naruszenia art. 7 przez niewyjaśnienie faktycznego poziomu uszkodzeń budynku, art. 7a § 1 przez nieuwzględnienie wątpliwości prawnych na korzyść strony, art. 8 § 1 w związku z art. 32 Konstytucji przez nierówne traktowanie strony, art. 10 § 1 przez brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów, art. 11 przez brak wyjaśnienia stronie przesłanek rozstrzygnięcia, art. 77 i art. 80 przez przerzucenie obowiązku wyjaśnienia sprawy na stronę oraz art. 107 § 3 k.p.a przez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn odmówienia wiarygodności innym dowodom. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.